Archief voor februari, 2012

Ach mens

Geplaatst: februari 21, 2012 in Uncategorized

Ach mens
wat kan ik je vertellen
over wie en hetgeen ik ben
ik ben liefdevol en onberekenbaar ineen
de dappere en de lafbek zijn in me samengebald
ik roetsjj door het leven
van dag tot dag
probeer de smaad en het verraad
van me af te schudden
denkend : “Verrek maar”!

Klein gemaakt tot op het bot
geen kans gekregen tot ontplooiing
heb ik mijzelf ontplooit
met al het tuig dat ik tegenkwam
en kiezend tussen warm en koud
vooruit of achteruit
mezelf verloochenend of verheffend
altijd IK
die koos of twijfelde
IK die mezelf lief had of verachtte.

Voor Mans
mijn broer
http://youtu.be/PAnZ_mTUP1c

Art: onbekend

Advertenties

Met Joran aan zee / Nieuw West

Geplaatst: februari 20, 2012 in Uncategorized

Hier was ik dus naar toe zaterdagavond. In eerste instantie was ik bang dat het nog meer ‘gehijg’ zou zijn.  Dan die ik al ten overvloede vanuit de media en de z.g.n. opgeloste moord door Peter R. de Vries had ontvangen. Maar het feit dat het zich in het Grand-theater afspeelde gaf mij toch het zetje om maar gewoon te gaan. Het kaartje met korting gaf de doorslag en ik ben blij dat ik heb doorgezet!

Er werd goed gespeeld en de toneeltekst was van grote klasse, geschreven door toneelschrijver Rob de Graaf. Het stuk werd opgevoerd door 3 acteurs en een ieder leek voor zichzelf te spelen, het bestond voornamelijk uit monologen, samenspel was er bijna niet.
Na enige tijd werd me duidelijk dat Natalee al vermoord was en vandaar voor deze vorm was gekozen, denk ik.

Joran werd gespeeld door Wouter Zweers, hij vertaalde het leven naar zijn idee over wat hij gelezen had van Nietzsche. Hij was daar enorm mee bezig en wilde vooral laten weten dat hij niet bij de zwakkeren wenste te horen. Natalee is helemaal niets in zijn ogen, een speeltje dat je wegwerpt als je er genoeg van hebt.

Natalee (Sanne Vogel) is een mooie, jonge meid op zoek naar het begin van het volwassen leven. Ze probeert zich los te maken van haar moeder en haar eigen leven richting te geven. Via een avontuurtje probeert ze de volwassenheid te betreden en los te komen van haar moeder. Ze ziet Joran op zekere momenten haarscherp maar denkt hem wel aan te kunnen. In de teksten van haar herkende ik af en toe mezelf, toen ik nog aan het begin van mijn volwassenheid stond. Ik heb zeer aandachtig zitten kijken en was ontroerd door wat ik zag en hoorde.  ‘De zee is de moeder van alles, zij is alleen maar de moeder van mij.’

Moeder Beth (Marjon Brandsma) probeert via de media greep te houden op haar dochter en de situatie. Zij verwijt Natalee, dat die haar haar jeugd en schoonheid heeft ontnomen. En ook in deze hachelijke omstandigheden wil zij haar rol blijven spelen. ‘Leed is minder ondragelijk als je het met zoveel mogelijk mensen deelt. Tranen hebben een functie als ze in zoveel mogelijk huiskamers te zien zijn.’

Het was allemaal fictief natuurlijk maar het zou zo gegaan kunnen zijn!!

Foto: Ben Van Duin

http://youtu.be/XXbVU-uL3-c

Toneelgroep: Nieuw West
Regisseur: Marie Jongewaard

Een avondje uit

Geplaatst: februari 19, 2012 in Uncategorized

Met een wat volle maag nog, van de net genoten warme maaltijd, stap ik naar buiten.
Het regent pijpenstelen en ik moet op de fiets, onder het afdakje blijf ik even dralen.
Maar dan druk ik op het achterlicht en put moed uit het lampje…..En weg!

De straten glinsteren me tegemoet hoewel mijn bril beslaat. Ik heb geen zin om mijn capuchon
op te zetten en hoop maar dat de ‘schade’ beperkt blijft.
Bij het stoplicht staan twee meiden niet op te letten en ik zeg niets maar denk ongeduldig….
Dezelfde route fietsend als iedere dag naar mijn werk, beklim ik de ‘heuvel’ die Oosterstraat heet,
ik race omhoog!

Bij het theater aangekomen parkeer ik mijn  trouwe fiets direct naast de ingang.
Storm gelijk door naar boven (want een kaartje heb ik al) en hang mijn natte jas aan de kapstok,
met beslagen brillenglazen betreed ik de foyer.
“Een koffie verkeerd graag” : bestel ik bij de man achter de toog. Ondertussen poets ik mijn bril droog.
Zie inmiddels dat mijn koffie in een groot glas wordt uitgeschonken, en ruim wordt aangevuld met hete, opgeklopte melk.

Dat stemt me helemaal vrolijk en ik vraag hoeveel ik hem schuldig ben?
“Heeft u een kaart met korting?” : vraagt hij.
Niet wetend waar hij precies op doelt, haal ik mijn toegangsbewijs uit mijn tas. Ik ben Agenda-abonnee en
dusdanig in het bezit van een kaartje met korting. Maar niet van het Grand-theater waar deze voorstelling speelt.
Hij neemt het kaartje van me aan, scheurt er de controlestrook af en laat me weten dat het zo goed is.

Met mijn feestelijke, grote koffie nestel ik me op een plekje in de foyer en bekijk eens met wie ik
deze voorstelling ga beleven.

Ik voel me helemaal ‘zen op zijn Fenny’s ‘.
Dus…..haal het doek maar op!!

p.s. Het was een indrukwekkende voorstelling maar daarover misschien later meer.

Art: Claude Cahun

Het duurt…

Geplaatst: februari 11, 2012 in Uncategorized

Zit te wachten op wat komt
van binnen verstijft en
kruidje roer me niet
sluipend over aangelegde slingerpaden
van hetgeen dat er verwacht wordt

Alles van binnen protesteert
helemaal geen overgave of acceptatie
over wat eventueel te gebeuren staat
baan kwijt na juni, zoon blijft steken
in het niet kunnen plannen en organiseren

Weet bij God niet wat te doen
op mijn kop staan of pootjes geven
me verstoppen in het verste hoekje
en er even niet meer zijn
dat gaat niet, ik moet meebewegen!

Art: Mimi van Bindsbergen