Archief voor april, 2012

Voorzichtig aan

Geplaatst: april 27, 2012 in Uncategorized

Middernacht kruip ik in bed
helemaal opgeladen door
Najib Amhali
daarover later meer
met nieuwe adem

Zo’n drie-en-half uur later
word ik wakker
en het lukt niet meer
slapen
dat kennen we

Ik besluit mail te lezen
wat antwoordt ze?
ze antwoordt als geslagen hond
slachtoffer met grote bek
oh please!

Dus  douche ik me
frisse dame naar haar werk
en fröbel dit en dat
laatste loodjes van project
over de ruimte

Vraag ik haar iets ….
keert ze zich om
blikkerende tandenrij in grimlach
zo van
kijk hoe ik het in de hand heb…gehuicheld
en mij rakend
waar ik het niet velen kan

En het duurt… de dag
eindeloos lang en toch hartverwarmend
hoe ze het presenteren
voor ouders en verzorgers
maar ik zit er totaal doorheen
als het doek valt
opruimen en vakantie
maar niet heus.

http://youtu.be/fSnHTRZ6PSg

Art : Adrienne Arth

Advertenties

Hangen blijven

Geplaatst: april 23, 2012 in Uncategorized

Het zijn weer dagen
van wachten
adem inhouden
voorzichtig bewegen
ontwijken en vooral
niemand dichtbij
alles dimmen
tot maatje
verdraagbaar.

Art : Voor Pina Bausch door Wim Wenders

Voor Frans

Geplaatst: april 13, 2012 in Uncategorized

 

Het was iets dat ik me had voorgenomen
en een lintje had willen geven
speciaal voor jou

Wat ik daarbij zou moeten bedenken
helemaal in
the blue
for you
zou ik wel zien

Het zou wel komen
voor
dat wat ik zou zien of voelen
bij expositie en
dat loyale van jou
en dat onuitspreekbare
kwetsbare
wat moeilijk
valt te benoemen

En dan gaat het mis
ik heel erg moe
en tijd verstreken van
waar ik had moeten zijn
voor jou
en dat ik je misschien al meer
teleurgesteld heb
omdat ik niet alles uitspreek
en jij niet weet wat en hoe

Ik heb niets verspild
of vergeten
wel anders bedacht
als in eerste instantie
dat komt nog
het zit nog in ’t vat
van

liefde
en
hoe ik daar mee speel
om er het beste uit te halen:-)

Fenny

 

 

 

Art : Iris van Herpen

Ederveenzaamheid

Geplaatst: april 12, 2012 in Uncategorized

Om kwart voor acht spoed ik me naar de kleine zaal van cultuurcentrum De Oosterpoort om de solovoorstelling van Arjan Ederveen met zijn hond Stuk te gaan zien. De zaal is uitverkocht en er heerst een aangename verwachtingsvolle sfeer. Op het podium ligt een vloerkleed met daarop een rotanbankje en twee kuipstoeltjes, een kast, lange plantenbak en een afzichtelijke, hele grote lamp.

Als Ederveen opkomt wordt hij ontvangen met een warm applaus, hij reageert vriendelijk en zegt nog niets te hebben gedaan. In zijn hand houdt hij een stickervel met namen. “Deze voorstelling doe ik niet alleen, ik heb jullie hulp nodig en ik heb spelers nodig“. Hij loopt rond en even ontmoet ik zijn blik, hij kijkt me samenzweerderig met twinkelende ogen aan. Een groepje mensen wordt als ambtenaren ingedeeld en een man krijgt de naam Flip, hij ontvangt een apparaat met daarop knopjes om het zaallicht te doven, de telefoon te laten rinkelen en het geluid van een fonteintje te laten horen. Het staat er allemaal bij en hij krijgt de naam Flip opgeplakt.

Dan stapt hij op mij af en vraagt: Hoe heet jij?…. Je lijkt me geschikt voor de rol van Joke zegt hij. Hij legt me uit dat ik een gescheiden vrouw ben. “Niet waar zeg ik”. “Wel waar“, zegt hij fanatiek. Ik ben daadkrachtig en creatief, heb een emailleer oventje gekocht en bak daarmee allerlei zelfgemaakte porseleinen baksels. Ik heb een dochter in Massachusetts maar dat weet ik niet eens helemaal zeker, want we hebben een verstoorde relatie. Ik heb kanker en ik ga dood, heb de laatste tijd vreemde lichamelijke klachten. Mijn leeftijd is 54 jaar, dat is wat ouder dan jij bent maar dat hebben we nodig voor deze rol zegt hij;-) Ik ben de hartsvriendin van Geurtje, die getrouwd is met Wouter en op het punt van scheiden staat. Geurtje is een kletsmajoor die met een stiltecentrum in een ontmoetingscentrum bezig is. Hij plakt het stickertje met de naam Joke op mijn borst.

Op een bepaald moment spreekt hij/zij met Joke aan de telefoon, zij heeft me nodig in het ontmoetingscentrum en vaag laat zij doorschemeren dat ik over mijn ziekte begin. Keelpijn (neem een strepsil roept zij maar het blijkt wat hardnekkiger) Nee, dat klinkt niet goed, zegt zij en besluit met ik zie je zo.  Als hij met een theemeubel op wieltjes op komt, hij deelt keuvelend thee en cake uit aan het publiek, roept hij opeens terwijl hij me aankijkt: “Joke, wat fijn dat je er al bent. Hoe was het bij de dokter? Thee? Pak je het even zelf”.
“Kom maar…..kom het maar halen. En schenk gelijk in voor de anderen.”

Kennen jullie Joke?
Joke is mijn alles.
We kennen elkaar al vanaf de middelbare school…..toch?
We staan tegenover elkaar, zij houdt mijn handen vast, bladzijden lange tekst krijg ik over me heen gestort en ik speel mee. We staan verstrengelt met onze hoofden tegen elkaar aan, gezichten naar het publiek ‘onze’ vriendschap te delen. We zijn zo één samen, we hebben zelfs tegelijkertijd onze menstruatiecyclus.
(Hadden we) zeg ik.
Ik moet de telefoon aannemen, thee uitdelen. Zij vertelt dat haar man bij haar weg wil, we roddelen over de kerels. Zij huilt in mijn armen, ik troost.

Mijn knieën hebben even geknikt en thee uitdelen!!!! dacht ik. Stem in mijn hoofd: “Kom op, niets aan de hand, dit is leuk gooi je er in en geniet er van”. (en dat doe ik)

Hij houdt me daar tot aan de pauze, dan vraagt hij me om even bij hem te komen zitten.
‘Wat deed je dat goed!, zegt hij. Je bleef zo helemaal jezelf, heb je dit vaker gedaan?’ (ik knik bevestigend) Ah, zie je wel. Na de pauze kom ik bij je terug, we moeten het uitspelen, de zaak afronden. Je hoeft dan niks te zeggen, me gewoon laten gaan”. Okay, zeg ik. Dan krijg ik een boekje van hem waarin hij een handtekening zet, kun je het zelf gaan spelen. Het is het script met foto’s van de voorstelling. In de pauze word ik aangesproken door verschillende mensen. Dat ik zo goed was, of ik erbij hoorde, ingehuurd was.
Ik gloei en groei!!!

Na de pauze vraagt hij of het leuk was, wat ik gedronken heb? Het wordt behoorlijk emotioneel na de pauze, ik (Joke) word zieker, Geurtje verpleegt me en ik sterf uiteindelijk. Dat hoef ik allemaal niet te spelen, dat doet hij op ontroerende wijze. Het is een mooie, originele, hilarische en ook ontroerende voorstelling. Aan het eind krijgt hij een bos bloemen.
“Voor Joke” zegt hij, “omdat ze zo goed gespeeld heeft, hij overhandigt me het bouquet, kom we gaan een biertje drinken”.
Het publiek reageert instemmend, op wolken loop ik en de adrenaline stroomt nog lang door mijn lijf.
Ik stond met Arja Ederveen op de planken!!

http://youtu.be/FuUergCLhIw

Maja van Hall en Love

Geplaatst: april 10, 2012 in Uncategorized

‘ I do not want to repeat myself,
otherwise I get bored
I must always be able to surprise myself,
every time again.
Where this will lead to, I do not know.
Perhaps it ends in a white dot.
But I will place this dot with passion.’

‘Als cadeau voor haar 75e verjaardag’
vertelt bevlogen vrijwilliger
deze expositie
waarin zijzelf hoofdrol vervult
‘Mijn werk is mijn biografie’
is wat zij zegt.

Zij toont innerlijk verzet
gebondenheid van de mens
aan waar hij staat
en
al zijn plichten
haar beelden soms
te kwetsbaar voor het bestaan.

Of met humor
zoals non op stelten.
‘De blauwe kleur in haar werk
haar lievelingskleur’.
‘Deze heeft ze gemaakt
(ik zie een soort van levensboom
vol tuimelende, vrolijke schepsels)
voor
en deze
na
verlies van haar kind’.

‘Die stoel daar
laat letterlijk zien
dat ze er doorheen is gezakt’.
Te veel leed om te dragen.
Dat doen ook
de gebonden figuren
armen gaan op in de rugleuning
benen verdwijnen in de poten.

Pijn
waartegen je je niet kunt beschermen
het leven zelf dat je
om de oren slaat
het doodgaan dat je ervaart
juist als je achterblijft
lamgeslagen, machteloos
gapend gat van binnen
dat niemand ziet.

‘En ze is ook zo’n prachtig mens in het echt!’
besluit vrijwilliger, ik glimlach vermoeid
maar heb elk woord gehoord…

Bij deze hulde voor de vrijwilligers in de kunst!!

Art : Maja van Hall

http://youtu.be/uNnEReAd80w

Beelden aan Zee ‘Allemensen’

Geplaatst: april 9, 2012 in Uncategorized

Het is de eerste keer dat ik dit museum bezoek. Wat opvalt is de ongedwongen sfeer en het daglicht dat hier gewoon mag binnenstromen. De mensen die er werken zijn bijzonder aardig en behulpzaam en vinden het leuk om je het een en ander te vertellen over wat er geëxposeerd wordt in ‘hun’ museum. Maar ik ben moe en kan niet veel terug geven, dan verdwijn ik een beetje in mijn schulp. In de ruimte waar je binnentreedt staan beelden van Jacques Lipchitz. De collectie werd twee jaar voor zijn dood, ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van de kunstenaar, geschonken door zijn broer aan het Israel Museum. Het is de eerste keer dat deze verzameling buiten Israël te zien is.

Dan komt de verrassing voor mij!!
Een installatie van Ruthi Helbitz-Cohen ‘The Spider’s Strategy’ waarvan hierboven een detail te zien is. Het geeft een kijkje in de hedendaagse kunstscene van Israël. Tegen elk stereotype in, tegen alles wat wordt verwacht van een kunstenaar die leeft in een land met grote politieke conflicten, lees ik in de brochure. Maar ik begrijp die woorden niet als dusdanig. Waarom niet? denk ik het verwondert mij geenszins. Alhoewel haar werk fragiel oogt en die kwetsbaarheid toont, is het ook sinister en complex, dat was wat ik voelde toen ik er midden in stond. Het is een werk waar mijn hart onmiddellijk naar uitgaat, het is voor mij van een verpletterende schoonheid en kracht, zij is mijn absolute favoriet van die dag.

Ik heb het natuurlijk ook proberen te fotograferen en het geeft een aardige indruk van het geheel vind ik, al zeg ik het zelf. Ook zij komt uit Israël, waar ze woont en werkt. Ze gebruikt lagen papier op elkaar, plakband, koffiedik,wasverzachter, verf, inkt en andere bestanddelen. Het hangt aan draden van het plafond, als doorschijnend perkament, bijen- en libellenachtigen  met een soort navelstreng onder hun, verbonden aan een placenta of andere voedingsbol die ze van energie of voeding voorziet? Of ze verbindt met elkaar als één groot spinnenweb waar je tussen door kunt lopen, ook aan de muren hangen figuren, in prachtige tinten, het raakte me zeer!

Ook is er werk van Maja van Hall te bewonderen, over haar kregen we inside information en information door een goede, bevlogen verteller is beautiful maar daarover een andere keer.

We hebben na het museum in zo’n uitspanning aan het strand wat gedronken, zittend aan een vuurtje gelijkend aan houtskool maar het kwam uit een gasfles die goed was weggewerkt, wel lekker warm maar ik denk aan iemand van het blog die me dit natuurlijk niet in dank afneemt. Ik heb er voor betaald een biertje kostte vijf euro.

Om kwart over negen kwamen we weer aan op het station in Groningen waar we ’s morgens om dezelfde tijd waren vertrokken. Tot zover mijn driedaagse verslag van een dagje kunst snuiven in Den Haag en Scheveningen.

Slideshow Museum Beelden aan Zee

Art : Ruthi Helbitz Cohen

In 1969 kochten Theo Scholten en Lida Scholten-Miltenburg hun eerste beeldje. Met deze aankoop werd de kiem gelegd voor de huidige collectie van meer dan 1000 beelden, gemaakt door beeldhouwers uit de hele wereld in tal van stijlen en maten, waarbij gebruik is gemaakt van een grote verscheidenheid aan materialen. De mens, het mensbeeld om het nog nauwkeuriger uit te drukken, is het verbindend onderwerp van de gehele collectie. In 1994 bracht het echtpaar Scholten de collectie onder in het door hen gestichte Beelden aan Zee. Nu, zeventien jaar later, heeft Lida Scholten-Miltenburg op uitnodiging van het museum 150 dierbare kunstwerken uit de collectie gekozen, die worden geëxposeerd onder de toepasselijke titel Allemensen!

bron: brochure verkregen bij het museum

                    Art : Igor Mitoraj                  Het masker ‘Light of the moon’

Dizzy in de kop van het getemperde licht in het museum, moe van al het kijken en fotograferen en het gedoe van al die mensen om me heen. Spraken we zo’n beetje tegelijkertijd de wens uit het museum nu maar voor gezien te houden en het gewone leven weer in te stappen. Dankbaar duwden we onze neuzen in de wind en het beverige zonnetje kuste ons voorzichtig met haar stralen. De ijscoman voor het museum zou het niet druk krijgen vreesde ik. We streken nog even neer voor een sigaretje op ons bankje, zeiden vaarwel tegen de ijscoman en stapten op de tram richting Scheveningen.

Ook daar wachtte ons een bouwput. We besloten een wandeling over de boulevard te maken en de net teruggeplaatste ‘Sprookjesbeelden aan Zee’ te bekijken. Aangezien onze tijd beperkt was, we wilden immers ook nog het Museum Beelden aan Zee bezoeken.

Maar nu eerst een wandeling en de zee zien, ruiken en horen!!

Klik hier: Slideshow Scheveningen

Art : Tom Otterness
‘SprookjesBeeldenaanZee

Calder in Nederland

Geplaatst: april 7, 2012 in Uncategorized

Keurig op tijd opende Z. mijn achterdeur en trad binnen helemaal klaar voor de dag en we hadden er zin in!
We besloten om de fiets naar het station te nemen, niet omdat het ver was maar meer voor de vermoeide reizigers zoals die vanavond aan zouden komen en dan is het fijn dat je op je fietsje kunt stappen. Nadat we onze fiets in de stalling hadden gestald, eerst een lekkere grote koffie gehaald en de rookpaal opgezocht.

Om 9:00 uur stapten we op de trein richting Den Haag waar we drie uur later aankwamen. Onderweg kwam je er wel achter dat Vodafone eruit lag als je het nog niet wist. In Amersfoort stapten we over en kwamen door de drukte op het balkon terecht, daar kwam zo’n meneer met koffieautomaat omgegord waarvan we een kopje koffie namen. Nooit doen, absoluut niet te drinken!!! Een jonge vrouw met vouwfiets vertelde me dat haar zoon hem (de man van de koffie) altijd 2 meter 4 noemde, je kon de liefde voor haar spruit proeven.
Al die tijd stond ze tegen zo’n klapdeur aan en dan kan ik het niet laten…. “Waarom gaat u niet ergens anders staan leunen, ik word er vreselijk onrustig van.” Iedereen begon te lachen maar ik denk wel omdat de mening grotendeels gedeeld werd. En zij zocht een ander plekje om te leunen, eind goed al goed!

In Den Haag belandden we in een bouwput, het was moeilijk om het platform te vinden waarop we de dagkaarten voor het openbaar vervoer konden kopen. Mijn buurvrouw is een straffe rookster dus moest er eerst weer gerookt worden ik deed mee, het had wel iets lekker samen-samenzweerderigs op zo’n vol perron en daar houd ik van.

Met lijn 17 naar het Gemeente museum Den Haag (moest daar vroeger geen streepje tussen). Aldaar hebben we weer eerst op het bankje bij de vijver zitten roken, geen straf want het is een schitterend gebouw. Er stond een Calder in de vijver en deze bewoog!!!  Dus heb ik er een filmpje van gemaakt, uit de hand dus niet te kritisch please! http://www.youtube.com/watch?v=7Si8qLpeGyc
De rest van de mobiles van Calder mogen niet aangeraakt worden en staan en hangen dus bevroren in de ruimte wat ik heel jammer vind, had dan ook de neiging om hard te blazen…

Bij binnenkomst was ons net een grote groep buitenlandse studenten voor bij de kassa en dat duurde……….eindeloos!!!
Zou dat ook de schuld van Vodafone zijn???

Er was heel veel te zien maar eerst Calder (die overigens ook schilderde en prachtige sieraden maakte) en Mondriaan zijn atelier, daarvoor hadden we toch deze reis ondernomen. Foto’s gemaakt maar ik ben geen fotograaf dus op recht en stil let ik niet hé, dat red ik niet.

wordt vervolgd

http://s1223.photobucket.com/albums/dd508/kunstminnares/Calder/?albumview=slideshow

Sta mij bij en Hold On

Geplaatst: april 4, 2012 in Uncategorized

 

Wat valt er te bevechten
of te betreuren
in land waar ik geboren ben
niet veel
dit land geeft mij dat
wat anderen ontberen
een maaltijd
dak boven mijn hoofd
een veilig onderkomen
warmte als het vriest
zelfs als ik kopje onder raak
maar wel gezond van lijf en leden
kan ik zwemmen als geen ander

Mijn hoofd boven water houden
beoefen ik als dagelijkse kost
vanaf het moment
dat ik op eigen benen stond
als straatkat met kroon op
sappelend met wat mij gegeven is
en dat waar ik snoeihard voor strijd en werk
alles zelf bedongen
met mensen die voor mij kozen
dat natuurlijk ook
een gegeven
feit

Hold On

De eenzaamheid gaat wel meer vreten
met dagje ouder worden
dus: ” Sta mij bij”
maar geborgenheid
werd mij rechtstreeks gevraagd
daar waar
ik naar zou kunnen talen
zo zonder man
zit in mijzelf besloten
weet ik
dus

Hold On

http://youtu.be/0P5jV4lHHR0

Art : Cindy Sherman

Let it all hang out

Geplaatst: april 2, 2012 in Uncategorized

Vandaag heb ik met geld gesmeten
like I was a rich girl
helemaal en alleen om
het me naar mijn zin te maken
wat een weelde
reisje geboekt naar Praag
waar ik nog nooit ben geweest
daarna de stad in
en nieuwe kleren gekocht
pasfoto’s laten maken en stadjerspas gehaald
voor meer verwennerij
over enkele dagen naar ’s Gravenhage
samen met buurvrouw
om Calder te zien en wie weet wat meer
ook de zee natuurlijk
morgen een museumjaarkaart
en boodschappen bij AH
om voordelige dagkaart te halen
voor de trein

ben nu al helemaal uitgelaten
lang leve ik in de gloria!!

http://youtu.be/XWN65nAkk20

 

Art : Adrienne Arth