Archief voor februari, 2013

Pure Luxury

Geplaatst: februari 27, 2013 in Uncategorized
Tags:, , , , , ,

Tauentzienstrasse1

kadewe

IMG_0702

IMG_0703

IMG_0704

IMG_0705

IMG_0706

IMG_0707

IMG_0708

IMG_0710

Ik ben beland in winkelstraat
en bezoek het warenhuis
KA DE We
een soort Bijenkorf
waar het toilet
na elke bezoeker gepoetst
door een vrouw
met hoogrode wangen
loopt zij
van plee naar plee
om mij heen
goedgeklede vrouwen
die in lange rij
op hun beurt wachten
de balans is zoek voor mij
in deze propere
omgeving

Op de chocoladeafdeling
een hele afdeling god-beter-ut
vol chocolade
speur ik naar bittere soort
voor zoon
ik vind iets met
earl grey
zijn lievelingsthee
moet geduld hebben
met de smaak
hoe het proeft

Voor me zelf koop ik
duur water
in mooi formaat fles
moet 25 cent
extra betalen
soort klantenbinding
want krijg het alleen terug
als ik hem daar weer inlever
het heeft een schitterend
drinktuitje

Van een verkoopdame
ontvang ik een chique
opengewerkt  kaartje
met een lekker luchtje
pure luxury

Foto’s: Fenny
(behalve bovenste twee)

Advertenties

Een wandeling

Geplaatst: februari 26, 2013 in Uncategorized
Tags:, , ,

Kunst gekeken, warm geworden, naar de wc geweest en een latte macchiato met een taartje gegeten, kan er weer tegen!
De Berlijners zijn vriendelijke mensen die je bij en met van alles willen helpen. De suppoost dankt me voor het bezoek dat ik bracht aan zijn museum. Een wandelingetje terug naar de winkelstraat, waar ik op de chocoladeafdeling wil kijken van een groot warenhuis, een hele afdeling vol chocolade stel je voor…luilekkerland! Ik wil er iets voor zoon uitzoeken. Op pad dan maar ik zal fotootjes maken van de grijze zooi in deze buurt, niet echt aanlokkelijk hier in de kou, zie je hoe grauw en koud het is? Als ik terug kom dan toch wel met temperatuur t-shirt, dit niet te doen voor mijn oude botten!

In Berlijn wordt ook overal gesloopt en gebouwd.

In Berlijn wordt ook overal gesloopt en gebouwd.

Wat is dat daar voor huis met roze ramen?

Wat is dat daar voor huis met roze ramen?

IMG_0674

Vrouwenfiguur met pik, oh gepikt!

Vrouwenfiguur met pik, oh gepikt!

Bijzonder mooie trap naar dat spannende huis.

Bijzonder mooie trap naar dat spannende huis.

IMG_0681

Natuurlijk

Natuurlijk

Bauhaus

Geplaatst: februari 25, 2013 in Uncategorized
Tags:, , , , ,

IMG_0664

IMG_0655

IMG_0657

IMG_0661

IMG_0663

IMG_0660

Gertrud-Arndt 

Gertrud Arndt 1903-2000

Na de Thaise soep en een pretzel, besluit ik een gedeelte van de middag, binnen door te brengen. En neem de bus naar een PC Hooftachtige straat, de Tauentzienstrasse deze is veel groter breder en hoger, ik kijk mijn ogen uit! Wie zijn hier zo rijk dat ze dit soort straten aan de praat houden? Dat blijken de Chinezen (wat ik ook hoorde in Amsterdam) en de Russen.

Alle chique merken hebben een groot pand en hier is het wel druk! De ene na de andere etalage komt voorbij en ik zie een wijd uitlopend rokje van een heel soepele stof met daarop een truitje met lang lijfje strak, zonder poespas, ruches of strikjes.
Laatst een blouse gekocht met twee van die hangende flappen die je moet strikken. Stomme impulsaankoop, dus weggegooid geld, ik voel me er niet senang in.
Dit is super-vrouwlek en valt in mooie lijnen om de etalagepop, echt iets voor mij maar zo duur. Dat vind ik dan weer zonde van het geld.

Ik stap naar een passant en vraag of hij me kan uitleggen hoe ik naar het Bauhaus in de Klingelhäferstrasse moet lopen, daar momenteel een expositie over en van Gertrud Arndt, weefster en fotograaf. Dat kan hij en ik vervolg mijn, nog steeds 1e dag in Berlijn.

IMG_0665

Foto’s: Fenny
Foto Gertrud Arndt: Bauhaus archief

IMG_0647

IMG_0646

IMG_0648

IMG_0649

IMG_0650

IMG_0651

IMG_0652

Een kermisattractie, komt ongevraagd bij me op als ik checkpoint Charly bezoek, een uitgemelkt concept met acteurs om mee op de foto te mogen. Je schijnt twee euro de foto te moeten betalen als je een plaatje schiet, hier kom ik helemaal niet voor!
Ik drentel de Friedrichstrasse in om een lunchgelegenheid te zoeken, ik heb trek en na een warm soepje trekt mijn humeur hopelijk ook weer bij. Het is zaterdagochtend en alle Duitsers zitten zeker bij de kachel, de Friedrichstrasse is uitgestorven, hier had ik me heel iets anders van voorgesteld.
Uiteindelijk een leuk tentje gevonden om bij te komen van de kou en de grauwheid, het een beïnvloed het ander.

aanlegplaats-friedrichstrasse ;-)

aanlegplaats-friedrichstrasse 😉

IMG_0654

IMG_0653

Vlakbij de Brandenburger Tor en Unter den Linden, die ik ook bezocht heb maar het was een heel gedoe met die rugzak (rits open andere rits, rits dicht, rugzak om rugzak af) wat was ik blij toen ik hem definitief af kon doen! Dus ik heb niet overal foto’s van geschoten, googel maar even als je nieuwsgierig bent, ik wilde bij het kijken ook niet aldoor gehinderd worden door een fototoestel. Ik heb een prachtig boekje over Berlijn gekocht, had ik gelijk een mooi souvenirtje.

Niet te ver daar vandaan ligt de Ebertstrasse en daar vind je het monument ter nagedachtenis aan de Jodenvervolging in de tweede wereldoorlog. Het bestaat uit 2.711 betonblokken die op verschillende manieren zijn neergezet en van hoogte verschillen. Ze variëren van een hoogte van 20 centimeter tot 4,5 meter met een loopruimte van 95 centimeter. De blokken hebben een speciale laag tegen graffiti gekregen waar een schandaal aan vast zit. Het is van dezelfde firma die het gas Zyklon-B leverde in de tweede wereldoorlog, ze zagen het als een vorm van boetedoen of goede wil tonen van hun bedrijf, ik vind het een rare manier en denk dat ze zich er beter buiten hadden kunnen houden.

Volgens de architect Peter Eisenman die het monument heeft ontworpen, zal het monument een gevoel van desoriëntatie en isolement oproepen, het schijnt veel smaller te zijn of te voelen als je er tussen door loopt, hiermee probeert hij de ervaringen van de Joodse bevolking duidelijk te maken. Je weet niet wat er om de hoek plaats vindt, de blokken zijn immers verschillend in hoogte en vorm geplaatst, toch voel ik geen behoefte om het uit te proberen!

Onder het monument bevindt zich een expositieruimte ter herinnering aan de Jodenvervolging tijdens de tweede wereldoorlog, hier heb ik geen tijd voor, het schijnt zeer ontroerend te zijn maar ik heb maar twee dagen voor deze geweldige stad.
Het monument is heel groot en indrukwekkend, door de temperatuurverschillen zijn er echter al scheuren in ontstaan die door verstevigingsbanden en dekstenen hier en daar, bij elkaar worden gehouden. Het ontroert mij daardoor juist nog meer!!

Foto’s: Fenny

IMG_0629

IMG_0630

IMG_0632

IMG_0628

IMG_0633

IMG_0635

IMG_0637

IMG_0638

IMG_0642

IMG_0643

IMG_0644

IMG_0645

Om precies 18.00 uur zijn we er, ik pak m’n koffer uit en ga eten, ontmoet twee jonge vrouwen die elkaar via hun kinderen hebben leren kennen en vriendinnen werden. Hun mannen klikten ook goed en omdat die onlangs met elkaar op wintersport zijn geweest besloten de meisjes dat het nu hun beurt was. Er valt met ze te lachen, we kletsen over het zeventiger jaren interieur van de kamers maar dat de lakens en badkamer spik en span zijn en de prijs zeer betaalbaar, dus niet zeiken please!!
Na twee wijntjes word ik licht in de kop en besluit te gaan slapen.

De volgende dag vertrekken we direct na het ontbijt, om 9.00 uur. Opwinding neemt bezit van me als we de stad binnenrijden, de rit over de snelweg was vreselijk saai en het hotel ligt vlakbij het vliegveld Tegel en ook dat is een negorij. Wat versterkt werd door de mist die er hangt, troosteloosheid bekroop me!

Goed, we beginnen bij het muurmonument aan de Ackerstrasse, we zien filmpjes van mensen in kleding van lang geleden die elkaar over de muur met witte zakdoekjes staan toe te zwaaien. Een bloedmooie jongen, die inmiddels ook bejaard is als hij nog leeft, metselt aan de muur in wording. Verhaal over kind in kist die met ouders over de muur vluchtte, kind begon te huilen en moeder legde een hand over de mond van haar kind, die was echter verkouden en je begrijpt…

Ik fotografeer de lijst van namen van mensen die zijn gedood bij het vluchten via de muur of hebben ze het juist gehaald denk ik even, dit is een staaltje wishful thinking?  Dat in het museum ter nagedachtenis hangt, als een soort bewijs van een tijd die er echt is geweest. Het komt erg dichtbij als je hier bent, de verhalen die de gids vertelt zijn gruwelijk en zeer beklemmend. Mensen in de DDR droegen bijvoorbeeld Bata-schoenen met grove reliëf-zolen waardoor ze gemakkelijk te herkennen waren als ze wilden vluchtten.

Er was ook een strook zand (nadat je de muur met zijn prikkeldraad en glasscherven over was) die mooi vlak en glad werd gehouden, één van de obstakels tussen de muur en het vrije westen, waarop felle lampen schenen waardoor je een makkelijke schietschijf vormde. De finesse waarmee dit uitgedacht was, mensen werkten bijvoorbeeld niet twee dagen achter elkaar met zijn tweeën op een wachttoren, anders zouden er vriendschappen kunnen ontstaan en plannen worden gesmeed.

Ik heb veel over de hufterigheid van de Stasi vernomen (die trouwens het geelkleurige gebouw op de foto’s bewoonden, gewone mensen mochten niet zo dicht bij de grens wonen en werden uit hun woning verplaatst naar elders) en werd daar bepaald niet vrolijk van, hoe mensen daar dan op reageren…

Indruk maakt het zeker als je daar bent, veel meer dan ik verwacht had, mijn bloed suisde in mijn oren bij sommige verhalen. Ik heb het dan ook ervaren als een ouderwets schoolreisje (voor volwassenen) met heel veel educatie!

Foto’s: Fenny

Groningen

Om half drie in de nacht
gaat mijn wekker
ik sliep nog geen 3 uur
maar ben klaarwakker
zoon zit nog achter de computer
en ik mompel: “goedemorgen”
ik ben maar opgebleven mam
om je weg te kunnen brengen
als ik was gaan slapen
dan weet je het wel
“dank je lief” teem ik
Als ik zit te ontbijten
komt hij naar beneden
stopt mijn tandenborstel
in een vakje en sluit mijn koffer
neem jij je rugzakje, we moeten gaan!
hij ziet er op toe
het huis voor zichzelf te hebben
ik moet weg
we lopen door de stille nacht
naar het station
waar we om kwart over vier arriveren
precies op tijd denk ik
maar nee, ik blijk een uur te vroeg
als zoon mijn papieren controleert
en lieve help
ik heb mijn bril niet op mijn neus
zullen we de koffers in de kluis zetten
en samen terug lopen?

Hij beslist om alleen te gaan
en met de fiets terug te komen
hij spreekt geen onvertogen woord
en blijft poeslief uitleggen dat hij
zo terug komt
onguur tweetal komt op me afgelopen
het is volledig uitgestorven op het station
ik wordt paniekerig en roep angst op
uit donkere hoekjes van mijn geest
dan zie ik een auto aan komen rijden
bedenk me niet en pak mijn spullen op
de chauffeur van de wagen
laadt zijn kranten uit
het tweetal verdwijnt naar het station
“Blijf even wachten”! smeek ik de man
wat hij doet
later komt hij nogmaals langsrijden
en ik steek mijn duim op
als teken van schijnveiligheid
langzamerhand komen dronken droppies
in groepjes binnendruppelen van
uitgaansleven Groningen
op weg naar de trein die straks gaat komen
lallend passeren ze
maar dat ken ik

Daar komt mijn jongen
hij zwaait naar me
(later hoor ik dat hij gestrest naar huis liep)
geen prettig idee jij daar alleen op het station!
we zoeken de standplaats van de bus
en niet lang daarna komt een studenten-stelletje
ons gezelschap houden
gaan jullie ook naar Berlijn?
ik niet.. zegt zoon.. mijn moeder gaat
daar komt de bus
zoon spreidt wijd zijn armen
hij ontroert me meer dan ik laat blijken
dag mam, heel veel plezier in Berlijn!!
en weg rijdt hij op zijn fiets
ik zie hem gaan als ik de bus instap
nadat mijn koffer onder in de bus is geplaatst door de chauffeur
een verdwijnend figuurtje in de nacht
“Slaap lekker lieverd en bedankt voor de bril en het wegbrengen”
en daar ga ik….

 

Foto: PvdA

Berlijn

Geplaatst: februari 19, 2013 in Uncategorized
Tags:, , , , , ,

tumblr_m9ys0cEsI91rqfw66o1_500

Ik heb jullie niet gelezen
voor dagen
weet niet wat gepasseerd is
of bij hetzelfde gebleven
wel zijn er enkelen
zo maar opgedoken
hier en daar in die grote stad
die heel de provincie Utrecht beslaat
waaruit blijkt dat jullie
zo langzamerhand
deel uitmaken
van mijn leven
en dat al bijzonder
nietwaar?
dus dank voor dat!

Het aanpassen en aandacht geven
aan mensen die je totaal niet kent
zo vermoeiend
en verrijkend tegelijkertijd
een programma afwerkend
dat ik slopend vond
stuiterend van de indrukken
heb ik het volgehouden
meebewegend in het tempo van
het programma
twee dagen Berlijn
verkocht als 4
maar ik ben niet gek
2 dagen reistijd
op en neer

Maar goed
ik was er niet
dat wel 4 dagen
mijn lijf draagt sporen
van allerlei emoties
en een zenuwslopende
vermoeidheid vandaag
opgedane koesteringen
vermengd
met enkele wanklanken
die ik dapper gepareerd heb
met als einde het compliment
door directeur van een school
wat hij me pas vertelde
op het laatste moment
(dat hij directeur was)
onderwijsland was sterk vertegenwoordigd
dat ik behoor tot het soort
(en hij benadrukte dat het ging
om het bijzondere en positieve aspect)

Paradijsvogels

Art: Gertrud Arndt

05_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller1888

Haal de ragebol door mezelf
alle spinnenwebben
worden meegenomen
geen gaatje overgeslagen
het is hoog tijd voor opfrisbeurt
dus ga ik mijn zinnen verzetten
in onbekend gebied
lekker dwalen en zwerven
door de stad
Friedrichshain-Kreuzberg
hier begin ik
heb ik me voorgenomen
in buurt vol kunstgebeuren
bevolkt door jonge mensen
zoals Marc Bijl en Iris van Dongen
ga niet mee met busexcursies
dat is me te benauwd
maak mijn eigen plannen
zie graag mijn eigen film
beweeg me liever op vrije voeten
tussen de mensen
van alledag overdaar
kijk mijn ogen uit
zal verslag uitbrengen
als ik daar lust toe voel
later…!

Foto’s: Horst Stiller

17_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller3214

23_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller3224

28_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller3236

35_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller3237

38_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller5550

42_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller5555

46_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller5566

48_Friedrichshain-Kreuzberg_%A9HorstStiller5614

frank-zweegers-art-spinnenweb-01

Je bent goed in ‘lullen’
het aan elkaar kleven
als een staat van
zogenaamd
‘verkeren in verlichting’
die bij mij doorgaans
enkel optreedt
na hard werken
aan wat dan ook
en dan…
volgt misschien
soort van beloning
een moment
of dag
soms, oh heerlijkheid
dagen
van ontspanning
geheel of gedeeltelijk
rustig ademhalen
dat zie ik niet bij jou
ondanks al je gezever
dream on
of beter
dram on

Art: Frank Zweegers