Archief voor mei, 2013

Zie ze de armen strekken
hun hoofden
slangachtige bewegingen
maken
dan weer de voetjes rap
van de grond
lichamen overhellend
van links naar rechts
of achterover
de stagiaire heeft het
met ze ingestudeerd
een flashmop
door ‘mijn’ schatjes
zijn ze niet
om
op te vreten?!

Advertenties

IMG_0930
Vanmorgen om half zeven ging mijn wekker, niet om dat ik moest werken. Maar om mij naar de Grote Markt
te spoeden waar om 8.00 een concert werd gegeven door het N.N.O. (Noord Nederlands Orkest),
georganiseerd in het kader van Timeshift.
Er werd ons verteld in de openingsspeech door burgemeester Rehwinkel, dat de nazaten van Stravinsky ook aanwezig waren voor dit feestelijke gebeuren, ter gelegenheid van het 100 jarige bestaan van Le Sacre.
Overal wordt het muziekstuk uitgevoerd vandaag maar Groningen beet de spits af om 8.00 uur vanmorgen en ook de zon kwam kijken, het was schitterend!!

http://www.timeshift.nu/programma/agenda/525

IMG_0937IMG_0934
IMG_0932
IMG_0943
IMG_0942
IMG_0944
IMG_0945
IMG_0950


Ren-HangKijk…
voor je gaat roepen
ik weet ook wel
dat kunst
recht hoort te hangen
maar goed
wees blij met
de moeite die ik deed
om jou
ook mee te laten
genieten van
wat hier te zien
is
het is geen
lichte kost
of Chinees sprookje
het gaat over onderdrukking
het gaat over confrontatie
het gaat over moed
de moed
van deze kunstenaars
ze werken niet mee
de niet-meewerkwijze
letterlijke Chinese vertaling
van FUCK OFF TWO

IMG_0898

IMG_0901
IMG_0900
IMG_0899
IMG_0896

Art: Ren Hang

‘Deze kunstenaars weten hoe diep China’s crisis gaat’
(Feng Boyi) Eén van de curatoren.

0169965corbijn_a

Via Skype
sprak hij tot Groningen
in het Groninger Museum
voor de opening van
Fuck off 2
voor ons zo gewoon
maar met Ai WeiWei
iets bijzonders
via een verbinding
met zijn huis in Peking
was dat top secret
tot het laatste moment
hij wordt permanent
in de gaten gehouden

“Officieel heb ik nog steeds geen antwoord waarom mijn paspoort is ingenomen. Deze expositie geeft een beeld van de verschillende ideeën en opvattingen die onder Chinese kunstenaars leven. Fuck off part 2 toont werk van Chinese kunstenaars die de grenzen opzoeken en kritische geluiden laten horen. Sommigen kunnen dat ongestoord, anderen niet”.

Soms heeft hij spijt van zijn dissidente positie, vertelde WeiWei. “Vooral als het mijn familie treft. Maar ik blijf hopen dat er ooit in China een open samenleving ontstaat, waar informatie vrij is en iedereen zich kan uiten zoals hij of zij wil”.

Bron: Dagblad van het Noorden

Foto: Anton Corbijn

resolve

Tegen de middag sta ik pas op
zoon komt een paar keer mijn
slaapkamer binnengewandeld
“Wat doe je mam?”
“Uitslapen” : zeg ik
“Maar je slaapt niet!”
“Ik doezel, zeg ik en lees
totdat ik weer slaap krijg
of lekker lui word
ik blijf hier nog even
totdat ik er genoeg van heb”.

Later bak ik eieren met bacon
en piep stokbrood op
in de oven
haal bloeddrukmeter
tevoorschijn die er al zeker
een jaar ligt
nog steeds in plastic verpakt
ik word nerveus van
die gebruiksaanwijzingen
begin ook nu te zuchten

Loop naar boven en
roep zoon
maar die heeft vannacht doorgehaald
dus daar hoef ik niets van
te verwachten
uiteindelijk trek ik mijn trui uit
en bevestig het apparaat boven
mijn elleboog
hij doet het
zo sta ik volgende week
niet voor tante betje
bij de doktersassistente
om hem uit te proberen
en te vergelijken met die van haar

Toen ik zo’n ding te leen kreeg
voor een week
van de huisartsenpost
de hele week vast om je middel
en hij mijn arm blauw deed lopen
van het strak oppompen
heb ik hem losgetrokken
aan mijn lijf geen polonaise
nu heb ik er zelf een gekocht
maar die moet uitgetest
van mijn huisarts
of hij wel goed genoeg is
hij liever dan ik nietwaar

6a00e55290e7c48833017eeaca3cc7970d-800wi

De tentoonstelling FUCK OFF 2 is samengesteld door kunstenaar en activist Ai Weiwei, conservator en kunstcriticus Feng Boyi en hoofdconservator van het Groninger Museum Mark Wilson. Met werk van 37 hedendaagse Chinese kunstenaars en kunstenaarsgroepen stelt deze expositie vragen bij het maatschappelijke, juridische en politieke klimaat van het huidige China
De tentoonstelling is een vervolg op FUCK OFF, de baanbrekende expositie die in 2000 in Sjanghai werd georganiseerd door Ai Weiwei en Feng Boyi, en die snel aan censuur ten prooi viel. De expositie is vanaf zondag te zien in het Groninger Museum en maakt deel uit van het Time Shift Festival.

Bron: Groninger Gezinsbode

http://www.groningermuseum.nl/tentoonstelling/fuck-2-curated-ai-weiwei-feng-boyi-mark-wilson

Bezieling en emotie

Geplaatst: mei 19, 2013 in Uncategorized

chet-baker-memorial-plaque-at-the-prins-hendrik-hotel-in-amsterdam-detail

Jazz is niet echt mijn muziek maar er zijn natuurlijk uitzonderingen die de welbekende regel bevestigen.
Zijn muziek raakt me in de ziel  en zal dat mijn hele verdere leven blijven doen, for sure! Van heel veel muziek raak ik na verloop van tijd toch wel verveeld, dat zal bij hem nooit en te nimmer het geval zijn! Hij heeft voor mij als muzikant de absolute perfectie bereikt, zowel op de trompet als in zijn zang. Een Kunstenaar ten voeten uit, Chet Baker was groot…groter…grootst!!!

John Engels heeft met hem gespeeld (drums) hij vertelt dat hij gevraagd werd om mee te spelen en zijn oren niet kon geloven. Hij beweegt de vingers en zijn pols in een opgewonden ritme als hij  praat.
Het moment dat hij het bericht hoorde dat Chet overleden was…. een enorme klap…. opeens was het over! Ik mis hem nog steeds en droom over hem, ik geloof in een andere dimensie en daar ontmoet ik hem.
We spraken helemaal niet, we hadden het nergens over, dat kwam met de muziek, dan begonnen we te praten! Hij bracht me naar een andere dimensie.
Hij heeft me twee keer mee naar Japan genomen en ik ben hem eeuwig dankbaar, over drugs wil ik het helemaal niet hebben!! :-))

Samen met Fay Claassen (ze zingt zijn muziek heel mooi) worden er 20 concerten gespeeld in heel het land onder de naam ‘Remembering Chet Baker’ voor informatie http://www.jazzimpuls.nl

Help

Geplaatst: mei 8, 2013 in Uncategorized
Tags:

Ans van Genderen

Oh vrouw
hoe mijn gedachten
naar je uitgaan
de minuut dat ik het hoorde
je twee jongens
niet veilig thuis
bij jou
je ex-man gevonden
in een bos
door zelfgekozen eind aan z’n leven
en ook de laatst levende
persoon, hun vader
in beider aanwezigheid
van je jongens
doet dus geen mond meer open
ik wil geen oordeel vellen
ik wil het niet
hopend op zuiderwind
een milde wind
om je op weg te helpen
elke gedachte is gefocust
op redding en hereniging
je lichaam uit de knoop
dat het waar mag zijn
en je ze in je armen kunt sluiten
hoe oprecht ik dat hoop
ik hoop het zo!

Art: Ans van Genderen

Geluk

Geplaatst: mei 4, 2013 in Uncategorized
Tags:, ,

0074048della_giustina_c

Het is heel vroeg
in de morgen
tijdstip
dat ik
met het
klimmen der jaren
steeds meer
weet
te waarderen
ik open
mijn achterdeur
orkest van vogels
wordt
mijn deel
ik waan mij
alleen
op de wereld
en ben in
opperste verrukking

Art: Cristina Della Giustina

the-schoolboys-198797

Ik weet niet of je het gedicht dat ik een aantal jaren geleden naar je hebt opgestuurd nog kunt herinneren. Het was een gedicht van een kleuterjuf die de liefde van één van haar kleuters voor haar beschreef.

Ze had dat gedicht als een frêle oude vrouw van hooguit 45 kg en 1,50 groot tijdens een reünie van de lagere school midden tussen een haag van allemaal oud-leerlingen – nu zestigers van gemiddeld 90 kg en 1,80 groot – voorgedragen. Zij was de enige die – in haar sjieke ‘outfit’ die dateerde uit de jaren ’30 van de vorige eeuw – stond te lachen en genoot, terwijl een behoorlijk deel van de pak weg kleine zestig man/vrouw die om haar heen stonden geëmotioneerd naar de grond keek of zachtjes stonden te huilen en door een soort fado gevoel (Saudade) werd overmand.

Deze geweldige vrouw – Corine Fonteijn – is een paar dagen geleden gestorven. Ze is 99 jaar oud geworden.

Het is een bericht dat mij emotioneerde en ik met je wilde delen.

Ik denk dat het belangrijk is om elkaar en de wereld om ons heen te koesteren. Al diegene die we liefhebben, maar ook de mensen, dieren en de natuur die wat verder van ons af staan.

Weet je bij deze door mij gekoesterd.


Hallo Sjaak,

Natuurlijk weet ik dat nog Sjaak,mooi eerbetoon aan je kleuterjuf die ook gedichten schreef. ik heb het opgeslagen indertijd en het lijkt me heel mooi om het vandaag te publiceren als eerbetoon aan deze vrouw waaraan je zulke mooie herinneringen hebt. Dank je voor het delen en al de mooie woorden die je al zo vaak bent komen brengen. Sterkte met het verlies, een koestering terug van mij voor jou.

groet, Fenny

Ik plaats je reactie van toen er bij, dat maakt het completer en nog mooier.

Mijn kleuterjuf was Corine Fonteyn en een absolute schat die door alle kinderen op handen werd gedragen en voor de rest van het leven in de harten werd/wordt meegenomen. Ze dichtte ook veel en werd zo nu en dan uitgenodigd in een radioprogramma.

Toen we – oud klasgenoten – 60 jaar oud werden had één van die klasgenoten besloten om een reünie van twee groepen te organiseren met als thema “vier je 60e verjaardag met ….” (naam van de lagere school). Er waren bijna zestig nog levende oud-leerlingen aanwezig. Drie waren gestorven, één kon niet komen en één wilde niet komen. De rest kwam van heinde en ver (als in ‘vanuit alle windstreken der aarde’), Z-Afrika, Australië, Canada, VS, Engeland, Israël, Turkije en waarschijnlijk nog en paar landen zoals Italië, Spanje, Frankrijk of België.

Mw. Fonteyn was een schriele oude dame die toen 92 jaar oud was. Ze woog niet meer dan 45 kilogram en was hoogstens 1.45m ‘groot’. Ze was gekleed in de laatste mode uit de jaren ’30 van de vorige eeuw met grote franje hoed en al.

We hadden haar gevraagd om één van haar gedichten voor te lezen en dat deed ze. Het gedicht heet (als ik me goed herinner) “Aanzoek”. Ze las het voor terwijl ze omringd werd door ongeveer zestig bomen van mensen die bijna allemaal rond de 20 kg overgewicht hadden en 1.70m tot 1.90m groot waren. Ze zag er tussen al die ‘reuzen’ nietig uit maar was in werkelijkheid de rots in de branding met een helder en vrolijk lichtend baken op het hoogste punt. Ze genoot zichtbaar en was de enige die er stond met een grote glimlach op haar gezicht en jonge flikkerende ogen van plezier. Terwijl ze haar gedicht met krachtige stem voorlas stonden we allen – zonder uitzondering – moeizaam slikkend, zacht huilend of minimaal met tranen in de ogen muisstil (veel stiller dan het ooit in haar altijd rumoerige klas was geweest) met gebogen hoofd en ogen gericht op onze schoenen, naar haar te luisteren.

Een moment om nooit te vergeten en dat iedere keer (mij) weer emotioneert.

Het is een authentiek gedicht vermoedelijk uit het einde van de jaren ’40 (1948?)van de vorige eeuw.

Ik denk wat ons toen ook zo sterk emotioneerde was het idee dat het over elk van ons had kunnen gaan. Tenminste, het jongens deel van de groep. We waren een totaal ‘losgeslagen’ (getraumatiseerde) groep wezen of kinderen van even getraumatiseerde ouders.

Aanzoek.

Vroeger had ik in mijn klas
Een kleine jongen die nogal ondeugend was.
Hij maakte alle plantjes in het lokaal kapot
En schreeuwde als hij stil moest wezen.
Je kon de ondeugd in zijn ogen lezen.
Maar het was een ruwe bolster met en blanke pit
Zo’n kleine boef waar iets liefs in zit.

Het luisteren naar verhalen was voor hem een feest.
Om belhamels lachte hij het meest van allen.
Hij kon niet tot bedaren komen
En liet zich daarbij van zijn stoeltje vallen.

Maar eens vertelde ik een droef verhaal.
En toen het hem te hoog ging zitten
Verliet hij stil het lokaal.
Met roodomrande oogjes kwam hij later binnen.
Onverschillig, scheefhangend op zijn stoel,
Verborg hij een heleboel.

Natuurlijk had het verhaal een happy end.
Hij lachte naar mij met een diepe zucht volkomen opgelucht.
Spontaan stapte hij dan naar mij toe.
“ ’t Was mooi”, zei hij. “ Ik ben moe van het luisteren”.
Dan kwam zijn snoetje heel dichtbij om wat te fluisteren.
Zijn smoezelige handjes streelden langs mijn mouwen.
“ Juf”, klonk het zacht. “ Met jou wil ik gaan trouwen”.

( voor en door Sjaak)

Art: Marlene Dumas
the schoolboy’s