Archief voor oktober, 2013

When I was young…

Geplaatst: oktober 31, 2013 in Uncategorized
Tags:, ,

Dank je!

Geplaatst: oktober 29, 2013 in Uncategorized

 

Blij dat je uit je lijden verlost bent,
dank voor je muziek en wat ze voor me deed!

IMAG0016

Je ziet op de 1e foto dat het dak tot op het schuurtje van mijn buren ligt.

Je ziet op de 1e foto dat het dak tot op het schuurtje van mijn buren ligt.

IMG_1019

Om ongeveer 12.30 stond ik met zoon te praten toen er een enorme klap van buiten klonk.
“Wat was dat Jesse”?
Hij zag eerst niets vanuit zijn studeerkamer op de 1e etage maar riep toen: “Oh mijn God, ga buiten kijken mam, niet te geloven!”. Camera mee en dit zag ik de schoorsteenstukken en isolatiemateriaal liggen tot in mijn tuintje!
Buurmeisje en haar vader stonden ook buiten met camera en telefoon, haar hele studeerkamer werd in 1 keer donker, het dak hangt eroverheen, de schrik die zij kreeg kan je je voorstellen!

Wheels of fire

Geplaatst: oktober 18, 2013 in Uncategorized
Tags:, , ,

0035925posthuma_de_boer_tDe tandwielen draaien
langzaam
veel te langzaam
voor mij
die houdt van actie
reactie
dus stook ik het op
met een pook
in de verkeerde richting
dat is wat impulsief zijn is
te heet gebakerd
zoon onderschept de zaak
en relativeert
en bevestigt ook
mijn onzekerheid
de twijfel waarmee ik
opgezadeld ben
staat buiten kijf
zegt hij
maar ook
jij houdt je hoofd rechtop
hoe dan ook
links of rechtsom
het maakt niet uit
dat hoofd staat
rechtop


‘Ik heb niet het gevoel dat de tijd verstrijkt. Ik heb het gevoel alsof ik stil sta, op een podium, en dat alle dingen om me heen gereed zijn… De rekwisieten voor de set, de schilderijen, de karakters, de gevoelens, de kleuren… En het is altijd zo geweest. Sinds ik het leven van een filmregisseur leid is het alsof de tijd stilstaat. Ik heb het gevoel alsof de dag nooit verandert. Ik heb altijd in een studio gezeten met een megafoon in de hand, roepende als een bedrieger, een clown, een politieofficier, een generaal. En soms komen de herinneringen van de laatste 40 jaar naar boven. Ik word omringd door donker en licht, duisternis van boven en licht overal vandaan, en er zijn van die bewegende schaduwen die ik moet dirigeren. Zo bracht ik mijn leven door, hoe het doorging, en nog steeds doorgaat. In dat beeld…’ Frederico Fellini

Als ik mijn fiets stal bij de schouwburg, zie ik twee verkleedde en geschminkte mensen (een man en vrouw) staan, die programma’s van de voorstelling uitdelen en mij een prettige avond wensen.
“Ha, lekker!” denk ik en voel me al helemaal opgewarmd voor het gebeuren. Ik loop vast naar binnen om te zien of collegaatje al gearriveerd is (nog niet) en wacht haar op in de drukte die er om mij heen heerst.

Even later komt ze binnen in een hele mooie outfit, zwart-wit ensemble van jurk met kort jasje, in vreemde niet contrasterende figuren.
“Ik zie dat ie dur op kleed bent” zeg ik in mijn beste tukkers of wat daar voor door moet gaan. (Zij komt uit Tukkersland(
Zij speelt er onmiddellijk op in: “Ik docht ik goa met Fenny noar het theoter en doar zol ik mie op kleedn oak”.
“Da’j geliek heb”! zeg ik weer.
En ik zie wat mensen om ons heen eens wat beter kijken met wie ze hier van doen hebben 😉

“Drinken we eerst koffie of is daar geen tijd meer voor?” “Laten we onze plaats maar gaan opzoeken want de rij staat tot hier in de hal, en dat heb ik nog nooit mee gemaakt”. Later wordt duidelijk waarom dit zo was maar dat verklap ik niet!

De voorstelling biedt zoveel dat je ogen en oren te kort komt. Er worden prachtige zinnen uitgesproken, de verhaallijn brengt je op onverwachte plekken en momenten uit Fellini’s leven. Er waren ogenblikken dat ik met een brok in de keel zat te kijken en tegen mijn tranen vocht. En een volgend moment zat ik te lachen om een vondst die zich voor mijn ogen afspeelde. De actualiteit van vandaag de dag werd aangestipt, de kunst, de pensioenen en de vlak daarop volgende dood….als je geluk hebt tenminste!

Heel ontroerend was de verwijdering tussen de twee echtelieden nadat ze samen een kind hebben verloren. Fellini (Ko van den Bosch) en Giuletta Masina (Maartje van de Wetering) Fellini’s enige grote liefde en zielsverwant, laten zien hoe ze beiden niet in staat zijn de ander te helpen in zijn/haar verdriet en rouwgevoelens.

Ook het verouderingsproces, dat zichtbaar werd gemaakt middels een tapdance en een soort tai-chi aan het eind van de voorstelling, vond ik aangrijpend.

Er was ook een jonge Fellini, een jongetje uit groep 6, die toch een behoorlijk staaltje acteerwerk liet zien. We gaven hem een compliment, toen hij na de voorstelling langs het terras kwam lopen, waar wij na zaten te kletsen en een drankje dronken. Het was alleen wel een beetje jammer dat de jonge Fellini deze avond niet gespeeld werd door Aart Wind, een leerling van onze school. Omdat die rol wisselend wordt vervult i.v.m. de leeftijd van het personage.
Jammer, maar misschien ga ik nog een keer!

De kostuums zijn schitterend, let op de clown (met klein licht op zich zoals vaak vertoont in het variété) maar nu op een heel bijzondere manier ingevuld. De muziek, de scenes, de paarden, de acrobatiek, de grappen, de belichting, de emoties….
Ach….laat u  wegdromen en ga het zien!

Malade

Geplaatst: oktober 5, 2013 in Uncategorized
Tags:, , ,

nnt-fellini_1

Zielig en ietwat alleen
voor een hele week
best lang om
te liggen woelen en
draaien
in je bed
ziek en brak
miste ik een
een moeder
zoals ik zelf
vandaag de beuk erin
opruimen en poetsen
kattenkotsjes te over
kattenbakken al blinkend schoon
nu ik zelf nog
en vanavond een try-out
het NNT
een theatervoorstelling
over het leven van
Fellini
een feest voor
oog en oor

Foto: NNT