Archief voor juni, 2014

Vrijwilligersbaan

Geplaatst: juni 19, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, , ,

Sander Troelstra

Al weer enige tijd geleden
solliciteerde ik op  deze vacature
werken in de patiëntenbibliotheek
van het ziekenhuis
ik werd het niet maar men gaf mij te kennen
mijn brief in hun bestand te willen houden
en gisteren ontving ik een uitnodiging
voor een kennismakingsgesprek
met twee mensen die hierover gaan

Ik ga dan boeken ruilen op
de kinderafdeling op vrijdag
misschien mag ik voorlezen
wie weet…
het lijkt me erg leuk om te doen
a.s. woensdag heb ik mijn gesprek
dus even een schietgebedje de
lucht in voor mij
alles bubbelt van opwinding!

 

Art: Sander Troelstra

Advertenties

IMG_1039

IMG_1040

IMG_1041
IMG_1043

IMG_1046

IMG_1047

IMG_1048

IMG_1050

Als ik op afgesproken tijd
buurtgenootje haal
moeten er nog tanden gestookt
naar de fietsenmaker voor dopje op ventiel
maar buitenband wordt afgekeurd
ik zie scheuren aan de zijkant
hierop kom je niet ver
of raak je niet thuis
dus fiets word gestald
en een andere geleend

Daar gaan we
(een half uur later)
zoef zoef zoef
door de stad naar het crematorium
of daarlangs
de stad uit het
platteland op
mijn maatje racet als
een wielrenner voor me uit
mijn fiets kent geen versnellingen
en ik wil ook niet meer als tranquilo
om landschap in me op te nemen
geuren op te snuiven
het zonlicht in mijn spaken
te zien flonkeren
foto’s schieten van wat ik zie
en mee wil nemen

De tijd is aan mij
en mag met kleine beetjes tegelijk
genuttigd
even proeven al dat moois
na zeker anderhalf uur trappen
druk ik op de rem
maak foto’s
drink water uit de fles
pak een bakje komkommerschijven
en cherrytomaatjes uit mijn fietstas
steek een peuk op
en kijk om me heen
om daarna verder te fietsen
naar Hammingh
beroemd café-restaurant
in Garnwerd
en bestel café au lait
met extra kannetje melk

Als ik op soep wil trakteren
blijken we naar huis te moeten
fiets wordt om halfzeven terug verwacht
en daar gaat ze weer
ik krijg de smoor in
“plan je zaken beter”!
en besluit haar te laten gaan
voor een beter humeur
en prettiger tochtje
ik fiets over dijken
en enge roosters
zie hekjes en schapen
die ik aan kan raken
zo dichtbij
en rode koeien
jongeren in zwemtenue
die grappige dingen zeggen
ik geniet…
rijd om zeven uur de stad binnen
zie B. op het terras zitten met een sjaaltje
om haar nek
al lang niet gezien
besluit ik even bij te kletsen
met een koud biertje
zo….hé hé!

Foto’s: Fenny Brands
(de andere dame is A. die een vriendin bleek van B.)

Marina Abramovic 512-hours

Geplaatst: juni 12, 2014 in Uncategorized

http://www.serpentinegalleries.org/exhibitions-events/marina-abramovic-512-hours

Marina Abramović review – ‘Who knows what might happen?’

Serpentine Gallery, London
Are the audience spectators or participants? Will anyone last the full 512 hours? Is it all just about Abramović herself? Adrian Searle gets to touch the great Serbian artist at her open-ended performance.
The queue for Marina Abramović at the Serpentine Gallery

Part of the performance? … the queue for Marina Abramović at the Serpentine Gallery. Photograph: Sarah Lee for the Guardian

“Close your eyes and think of the void,” Marina Abramović announces. “The void is also a cinema screen.” There are 160 of us here, along with a small number of the artist’s assistants, who stand facing the wall. The queue outside is lengthening. The galleries are empty, save for a low MDF stage in the middle of the space. Picking a handful of visitors from the crowd, Abramović leads them gently on to the stage and has them stand, eyes closed, arms to their sides, zombified.

She picks more of us, one by one, and leads us to other parts of the gallery, to stand in pockets of isolation. The artist takes my hand, and off we go. In a workshop she once held at the Manchester international festival, she had dozens of us, all in white coats, doing breathing exercises, walking backwards, slowly progressing up and down. I was hopeless at it. “But now we are touching,” she whispers. Her hand is firm. Will I ever wash it again?

There’s only so much standing still like this I can take. I have a sudden image of Martin Kippenberger’s life-sized sculpture Martin, Into the Corner, You Should Be Ashamed of Yourself. The air conditioning hums. I hear footsteps and the distant glug of the water cooler in the South Gallery, where we have deposited all our possessions in lockers. Up against a window, the sun through the blind warms my face. The child psychoanalyst Donald Winnicott thought the screen we project our dreams on to was the mother’s breast. I think of Marina.

There is a feeling of communal attentiveness in the room. It’s a bit like a prayer meeting. Ever the defiant atheist, I seek eye contact with fellow unbelievers, but there aren’t any. I’m waiting for Mistress Marina, the relaxation-class dominatrix, to give me a good telling off. Later, she takes my hand again. “Breathe slowly. Just be in the present. It’s a good feeling.” Not: “See you round the back later, you naughty boy.” But who knows what might happen if you hang around for long enough.

It is good to walk among and between everyone else here. It is like wandering on stage in a play, with no notion of the plot, no place in the drama.Maybe that’s it. Strangely, time flies by. I’m here for almost two hours. How are things going to unfold over the 512 hours of this work? Will there be interruptions, games, breakdowns? What about the Abramović stalkers? Will those who arrive at 10 every morning stay all day? What about the queue? That’s a kind of performance, too.

Walking with the artist, I have a fantasy that she’s Pina Bausch, and we’re slowly crossing the deck of a listing ship. Like the great German choreographer, Abramović knows how to slow things down and make you attend to every step. Presence, pretty much, is what her work is about. Mostly her presence.

Are we audience or participants, agents or objects? For decades, Abramović has made startling and unforgettable performances, both alone and with her former partner, Ulay. Nowadays, her work is about being Marina Abramović, a kind of media star, an elusive fiction who has even starred in an opera about her own life and death.

You can’t judge the first two hours; Abramović is making something, but who knows what. I like the indeterminacy, and that I don’t know what has happened since I left. I shall be returning with updates over the duration of the work, if work it is, as it unfolds.

Bron: Adrian Searle
The Guardian

En toen

Geplaatst: juni 10, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, , ,

collectie_4fa52f00c4ba2

Dagen lang is het zeer onrustig in mij
maar een vervolg zat er niet in
ik onderzocht wat er leeft in me
dat is veel chaos, onzekerheid
en veel huilen, dat ook
jarenlang zocht ik balans
tussen al deze gevoelens
en angsten die het opriep
ik ben er zo klaar mee!

Het schuldgevoel dat ik had
over het drankmisbruik
dat plaatsvond
niet in mijn familie
zoals sommigen misschien dachten
maar door mij
jarenlang zat ik in een milieu
waarin bij samenkomst
de wijn op tafel stond
al jaren hoorde dat er bij
kunstenaarsscene waarin ik verkeerde
in Groningen

Die niet veel waard bleek
qua vriendschap als
het er op aankwam
er is niemand meer over

Het gesprek dat ik voer
aan de telefoon als zoon in bed ligt
over het gebeurde
komt terecht bij een zeer rustig persoon
het wordt niet gelijk een toestand
van jewelste
misschien heeft zoon moeten poepen
tijdens de wandeling
droeg vader een ring
of is er een andere verklaring
en ik zou willen dat het zo was!

De volgende ochtend
speel ik met zoon
ik heb over enkele uren een afspraak
in het ziekenhuis
ik gooi hem op mijn bed
en hij schatert het uit
het bed is gedekt
en ik herhaal de manoeuvre
tot zoon opeens hard begint te huilen
hij is op het middenstuk terecht gekomen
daar waar de twee bedden elkaar raken
met zijn hoofd
oh grote ellende!

In het ziekenhuis
krijg ik te maken met een
koude kikker
hij laat zoon zich uitkleden
(kan dat niet wat humaner)
ik vertel over ongeluk in de morgen
en of hij daar ook onderzoek naar wil doen
mijn arme, lieve jongen
na het onderzoek gaat zoon spelen
met kinderspeeltjes die er zijn

De arts zegt dat
alle pijlen de verkeerde richting uitwijzen
maar dat het ook kan
dat zoon een harde ontlasting had
(de man voert verscheidene gesprekken tussendoor
aan telefoontjes die binnenkomen)
ik vind hem zeer onsympathiek!

Daar sta je dan met je tegenstrijdige gevoelens
ik bel een vertrouwensarts
een vrouw
en we maken een afspraak
en we praten en praten en praten
zij vraagt of zij een gesprek met mijn ouders
zal voeren, ze inlichten
dat kan ik niet maken, zeg ik
een vreemde met zo’n bericht
dat moet ik zelf doen!
Ik doe er weken over
houd de boot af

Tot ik uiteindelijk
alles bij elkaar raap
en hun op de hoogte breng
ze zijn stil
mijn stiefvader zegt:
“Het is het smerigste van het smerigste wat iemand kan doen”!
en ik twijfel maar zeg:
“Nooit zal zoon hier nog logeren
en er wordt niet meer gewandeld
zonder mij,
ik hoop dat het niet gebeurd is
maar tot twee keer is
zijn cupidoboog geïrriteerd geweest
na een wandeling met jou
en dat grijpen naar z’n kontje
ik krijg dat niet uit mijn hoofd
en als het niet waar is
dan moet je begrijpen dat er hier
enkel verliezers zitten, ook ik!

Ik heb maanden daarna nog
een wandeling gemaakt in de sneeuw
alleen met pa (zoals ik hem noemde)
we hebben gepraat en gepraat
mijn moeder eiste dat ik mijn excuses aanbood
maar dat kon ik niet
opnieuw herhaal ik dat er geen winnaars zijn
in dit verhaal, dat ook ik slachtoffer ben
hij zegt me: “Als je het zeker had geweten
had je me aangegeven”?
“Ja” : zeg ik.

Mijn moeder heeft het vertelt
aan halfzusje
ik ben perplex!
Heb je het haar verteld?
vraag ik ongelovig!
“Ja, ze kon het niet verhullen
dat er iets met haar was
ze zag het aan me”.
“En wie heb ik denk je”?
maar daar wordt niet op gereageerd.

Als ik op een middag
op de camping ben
en halfzusje ook met haar man en kinderen
word ik door het hele span genegeerd
ik ben er zo door geraakt dat ik een hevige huilbui krijg
zo een die vanuit je buik komt
niet te stuiten
niet een strekt een hand naar mij uit
niet een spreekt een woord tegen me
ik hoor er niet meer bij!

Art: Danielle Luinge

 

 

Richard-Avedon-Carmen-Kass-and-Audrey-Marnay-designer-Hussein-Chalayan

Als ik vanochtend
fietsend door Groningen
ga
waarbij het lijkt
of ik uit elkaar dreig te vallen
maar waarvan ik nu zeker weet
dat ik het moet laten gaan
het al ken
alleen maar oude pijn die aanvalt
ik blijf heel
het is onprettig
maar ik ben de menner
de bovenste beste baas
van al dit
en ik trap mijn trappers
naar beneden
desnoods mijn eigen hel in
maar die ken ik
en vrees ik niet meer

Al heel jong
werd ik mij bewust
van eigen sterfelijkheid
of veilig en niet veilig
goed en kwaad
ik heb alles onderzocht
met volle belangstelling
ondergaan
het luctor et emergo
in eigen woorden
geschreven in de geschiedenisboeken
op mijn lagere school
waarbij ik dagdroomde
“Ik worstel en kom boven”!
gerelateerd aan overstromingsramp
in mijn tijd
maar
ik nog te jong
en daardoor voor mijn tijd

Eerder voor mij
over
magische krachten
ons toebedeeld
niks niet kopje onder
het leven het hoofd bieden
spartelend
soms bijna verzuipend
om uiteindelijk
te bemerken
dat je blijft drijven
en op je rug in
het  woelige water
dat uiteindelijk kalm is
ligt bij te komen
te wachten
op dat wat
stellig komt

 

Art: Richard Avedon

Hoe begin ik

Geplaatst: juni 4, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, , ,

richard-avedon

Ooit
lang geleden
niet zolang
voor mij
ik leef er mee
dag in dag uit
vond er iets plaats
denk ik
krijg het niet uit mijn systeem
appelvrouw liet me zien
enorme weerbaarheid
het vechten
voor jezelf

Het kost me zo’n moeite
er zijn mensen die
er van weten
ik heb me verdoofd
in drank toen
drank was er altijd
mee groot gebracht
in mijn kring van mensen
wist geen uitweg
waar naartoe
schaamde me
voor wat
dat mijn familie
voor asocialen werd versleten
vooral
het dedain
van hen in blauwere lucht

Door appelvrouw
las ik
begreep ik ook
dat het zo niet werkt
ik las haar geschiedenis
met haar als klein meisje
een wonderlijk meisje
zo dapper
zo niet te beschrijven dapper
als je mensen weer wilt vertrouwen
moet je stappen zetten
dat moet
je leeft maar 1 keer
denk ik

Mijn halfzusje haar huwelijk
op een dag die ik nooit
gekozen zou hebben
4 mei
halfzusje zou ik ook nooit
gezegd hebben
ze was net zoveel zus
als mijn volbloed zus
gevoelsmatig zelfs meer
we hadden een band
zij was mijn kleine zusje
waarvoor ik door het vuur zou gaan
indien nodig

Na de huwelijksdag
ging ik met mijn kleine jongen
van net drie jaar oud
naar de caravan van mijn moeder
en vader van mijn halfzusje
de volgende dag
ging mijn …vader wandelen met zoon
later op de dag
gingen mijn moeder en ik en zoon
naar de winkel waarbij een speeltuin
zoon liep in een wit-lichtblauw broekje
en greep af en toe naar zijn kontje

Hoe dan ook
alles wat er verder gebeurde
ik ging met de trein naar huis
om een uur of zes
kleedde J. uit op het balcon
het was warm en hij moest in bad
hij lag op zijn rug en we hadden lol
zijn poepgaatje open
waarin ik zag
een sprekend lijkend saffraandraadje
en alle alarmbellen gingen af
ik dom wijf
heb hem wel vragen gesteld
(rustig, rustig alsjeblieft Fenny sprak ik tot mijzelf, voor hem)!
en antwoord gekregen ook
maar deed hem toch in bad @#$#*&//
ik volgde het normale patroon
waarna ik de hulpdienst belde voor zedenzaken

Het wordt nog dramatischer al denk je dat kan niet, het leven presenteert het net zo helder als een prachtige blauwe lucht, het voelt alleen heel anders, heldere blauwe luchten bestonden heel lang niet meer voor mij!
Ik heb me even afgevraagd of ik hier wel art boven moest plaatsen, daar was ik uiteindelijk snel uit, natuurlijk juist nu!

Voor mensen die willen reageren maar niet leesbaar in de reacties willen staan, weet dat je eerst door mijn moderatie heen moet en dat ik je wens zal respecteren het blijft tussen ons, je duikt niet op in de reacties!

Art: Richard Avedon

Het zal wel

Geplaatst: juni 3, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, ,

casper_faassen-nomina2-_ii

Er zijn mensen
die zich dichters wanen
of schrijvers
die een boek uitbrengen
in eigen beheer
gerelateerd aan het vkblog
waar ze ooit hun schrijfsels
de hemel….
en doen of ze
rasreporters zijn
of meer van dat

Het zal wel
namaak van alles
net niet goed genoeg
anders zou je wel bestaan
uit dit, dat en meer
het schrijven op zich
net niet goed genoeg
geen vreugde uit het woord
dat sprongetjes maakt

Ik mijzelf
ruimte zat voor
alles dat is
tijd te kort om
alles te ventileren
niet op alle social media
waarvoor?
ik ben niet meer als een
ademtocht
geen geweldenaar in
zus of zo
zeker niet zonder verhaal
maar de verbinding zoekend
in eenzaam bestaan
dat niet eenzaam is
omdat…
jij er bent
gewaardeerde lezer!

Art: Casper Faassen

 

groente en fruit art (5)

Het moment dat ik opsta
en me naar beneden spoed
verlang ik naar mijn
megaglas koffie
met opgeklopte melk
en een boterham met hartig
radijs tegenwoordig
want zoet is aan mij niet besteed
daarna een sigaret
de lekkerste
als hij zijn werk goed doet
een pauze op de wc

‘Maartens moestuin’
kijk ik in de namiddag
als ik een borrel voor mijzelf schenk
met dikke klonten ijs
en een scheut water
Ricard
hij bespreekt een groente
die ik afgelopen middag kocht
snijbiet
op de markt bij de biologische groenteboer
heet het anders
ik steek er nog een op en zuig
ontspanning en verdoving
luisterend naar zijn verhalen

Geert Mak krijgt er van langs
niks niet snijbieten
snijbiet en niks anders
alles wat hij vertelde
gebazel volgens Maarten
en ik lach geamuseerd
om betweter
zou hem graag laten proeven van
mijn creaties in de keuken
hij eet zo
vol intens genot en smaak

Zijn kookgedoe
hoef ik niet
voedzaam en krachtig
maar lekker…?
niet van toepassing hier
een dreun in je maag
maar een knappe prestatie
als je zoiets kan opeten
ja, nee bij mij moet het geuren
alle aroma’s vrij in mijn pan
liefst wokken
die snijbiet met meer heerlijks
van het land

Maar Maarten aan het woord
en bezig in zijn tuin
geeft mij veel!

Er is licht in mijn achterhuis
veel licht
je zou de gordijnen sluiten
twee middagen lopen snoeien
en de boel versnipperen
buur kwam de tweede middag helpen
wel zo gezellig
bij zo een saaie bedoening
met het verstand op nul

Art: Chinese kunstenaar

zover zijn we al, zie link van Corline
 

Fire

Geplaatst: juni 2, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, ,

fire

In mijn buurtsuper
waar je je kont
nauwelijks kunt keren
haal ik sapjes en melk
dingen die je op de markt
niet kunt krijgen
bij de kassa hoor ik: “Hé Fenny”!

In de rij even verder op
staat ze
met zoon in het winkelwagentje
“Hoi L. dat is lang geleden”. (mijn ex-collega)
jonge blom en dochter van B.
met wie ik veel gewerkt heb
tot groot genoegen van ons beiden
“Wat is hij groot geworden,
jij bent niets verandert,
maar hij
meid wat is hij gegroeid”!

“Laat dat maar even aan Fenny zien
dat vindt Fenny ook heel mooi”!
hoor ik haar zeggen
we trekken ons nergens iets van aan
staan beiden in ons eigen universum
blijspel tussen twee mensen
aan verschillende kassa”s
snel komt ze mijn kant opgelopen
we knuffelen elkaar uitgebreid
en ik duik in haar wagentje
om de zelfgemaakte ketting van D.
te bewonderen
“Gewoon schitterend lieverd”!

“Is de sportdag niet doorgegaan
i.v.m. het weer
hoe staat de eindshow ervoor
stuur me even een uitnodiging
en als ik moet komen schminken
geef je maar een gil
met je moeder ook alles goed hoorde ik…fijn”!

“Hoe gaat het Fen”?
“Ja goed, ik ben blij dat het erop zit,
het was wel zo’n beetje mijn tijd
het vergt toch veel van je
het onderwijs”.
“Dus eigenlijk is het goed zo”?!
” Zo fijn je te zien”!
We wonen vlak bij elkaar
maar dit
is de eerste keer na mijn afscheidsfeest
dat we elkaar zien
het maakt me blij!

“Sorry”: zeg ik tegen de man
achter me in de rij
hij reageert wat lacherig
tikkeltje gereserveerd
“Maar dit moest even
elkaar lang niet gezien,
tot gauw”!

Art: William Klein