Archief voor augustus, 2014


Dit was mijn laatste voorstelling op het Noorderzon. Een liefdesverhaal over een robotje en een meisje die elkaar ontmoeten in een lift van een groot kantorenpand waar ze beiden werken. Nufonia Must Fall, oorspronkelijk een stripverhaal dat de Canadese Kid Koala (een uiterst sympathiek heerschap) in 2003 uitbracht. Dit beeldverhaal is uitgewerkt in een live-poppentheater-versie en nu dus vertoont op het Noorderzon.

Op het toneel zien we miniatuurdecors op hoge tafels staan, links is een muziekinstallatie (van Kid Koala) die de avond opent door met ons een bingo te spelen. Bij het binnenkomen  zijn ons potloden en kaartjes uitgedeeld, met daarop  tekeningetjes van dingen en personen, die in het verhaal voorkomen. De sfeer zit er gelijk in, je voelt het enthousiasme van het publiek door de tent golven. De twee winnaars krijgen een cd en een boek.

Inmiddels is The Afiara Quartett linksachter op het podium komen zitten, 3 violisten en een cellist. Zij en Kid Koala ondersteunen het poppentheater met muziek en vreemde geluiden. De puppeteers zijn gekleed in het zwart tot de handen toe, om zo weinig mogelijk op te vallen. Een cameraman maakt opnames van wat er in zo’n prachtig uitgelicht miniatuurdecor plaats vindt. Dit wordt op een metersgroot scherm aan ons getoond.  Het is groots en razendknap spel wat hier plaats vindt. de puppeteers zitten op superkleine plankjes met wieltjes onder de decors, of bewegen de poppen (boven de decors) met zijn drieën razendsnel over een band, die de loopband op een vliegveld moet verbeelden. Levensecht zie je de reizigers voorbij flitsen. Ook het vliegveld is geweldig nagemaakt, je ziet en hoort de vliegtuigen opstijgen en landen.

De regisseur wordt ook nog voorgesteld bij het applaus, het is K.K. Barrett. Barrett werd beroemd door zijn samenwerkingen met de bekende regisseurs Sofia Coppola voor Lost in Translation en met Spike Jonze voor onder meer Being John Malkovich, Where the Wild Things Are en Her. Voor die laatste film werd Barrett genomineerd voor een Oscar.
Ze werden 3 keer terug geklapt, al met al een waardige afsluiting van het Noorderzon2014, voor de organisatie en ons… het publiek!
Mijn laatste woord…. Schitterend!

Berlin
Wellicht zijn alle draken…

(…in ons leven uiteindelijk prinsessen die er slechts naar haken, ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken).

Gisteravond stond ik te wachten met 29 andere mensen tot ik de Ophelia Tent in het Noorderplantsoen in mocht. Bij binnenkomst stonden wij aan de buitenkant van een ovaalvormige werkruimte die geheel doorliep. Deze werd door een vrijwilliger  aan twee kanten open geklapt, zodat wij binnen konden treden om plaats te nemen achter beeldschermen op genummerde stoelen. Alles was in licht hout uitgevoerd, de nummers van de stoelen waren smaakvol uitgesneden en de tafels waren aan de randen met een donkerder houtsoort omlijst. Boven ons hoofd was er rondom een rode luifel over de tafels gespannen, wat de intimiteit van het geheel nog vergrootte. Het was sfeervol uitgelicht en bij ieder videoscherm hing een geluidssysteem en een lamp. De vorm van het scherm was als een tv-beeldscherm op zijn kant, waardoor je optimaal het gevoel kreeg echt tegenover iemand te zitten.

Brecht Ghyselinck was de eerste persoon waarmee ik kennis maakte. Een Belgisch ventje die scout bleek te zijn. Hij droeg zijn uniform en vertelde over een avontuur op kamp, waarbij ze graffiti hadden moeten verwijderen. Na zijn verhaal verteld hij mij dat er een brief voor mij onder de tafel verborgen zit, waarop mijn volgende nummer van de tafel staat waaraan ik nu plaats dien te nemen. “Ik geloof dat het nummer 21 is”: zegt hij, wat klopt! Met mij verhuizen alle aanwezige bezoekers van plaats, het is het meest interactieve moment tussen de aanwezigen.
Mijn volgende personage is een Rus, Igor Belousov die begint te vertellen gezeten voor een bruin fluwelig bloemetjesbehang, met een koperen kandelaar met rode kaars aan de muur. Hij heeft een buur gevraagd 20 woorden op te noemen in willekeurige volgorde die hij dan zal memoriseren. Dit hoor je de buur doen in het Frans en Igor herhaalt dit. Hij vertelt journalist geweest te zijn. Op een dag roept zijn redactiechef hem bij zich, omdat hij nooit notities maakt. Hij verwijt hem nonchalance, dit begrijpt Igor niet en hij herhaalt woord voor woord de gehele briefing van die ochtend. Zijn baas is sprakeloos! Sinds zijn 6e wordt zijn geheugen door een professor onderzocht.
Ineens klinkt er luidkeels een geroep naar Geert door de ruimte, alle protagonisten draaien hun hoofd naar de kant waar het geroep vandaan komt. Het is Brecht die ik hiervoor ontmoet heb. Na even aangegeven te hebben hierdoor gestoord te zijn gaat mijn figuur verder met zijn verhaal.
Hierna maak ik nog kennis met 3 andere personages, een vrouw uit Denemarken die een pet over haar ogen draagt omdat ik haar niet in de ogen mag kijken, voor eventuele herkenning. Ze is opgeleid in het leger tot sniper. Ik maak kennis met een Spaanse dwerg-toreador en een Duitser die me leert hoe ik de meest geschikte partner kan vinden op basis van een wiskundig principe.  Soms even afgeleid omdat Carmen gezongen wordt door een dame op een ander scherm en mijn personage hier nog een riedel aan toevoegt.

Het idee en de setting zijn geweldig maar van de verhalen had ik met toch wat meer voorgesteld. Ook vraag ik me af of het echt gebeurde verhalen zijn, daar heb ik zo mijn twijfels over. Een verhaal was me namelijk al eens eerder ter oren gekomen. Af en toe was er een moment dat alle verhalen op elkaar waren afgestemd, dan was er even sprake van dramaturgie. Al keken we allemaal naar een andere monitor en persoon. Naar mijn idee was er meer uit te halen geweest, hadden de verhalen meer meeslepend, spannend, humorvol en meer verbindend kunnen zijn. Het was al met al wat magertjes voor wat de makers in handen hadden!

Na afloop krijgen we een enveloppe met een kaart waarop alle personages die meespeelden staan afgebeeld en de mogelijkheid al de verhalen te beluisteren en bekijken met een persoonlijke code  op de website, leuk!

maker foto niet kunnen achterhalen

10649509_765197863518563_1589239918556279332_n

In de Stadsschouwburg gaat vanavond 27-08-2014 in het kader van Noorderzon de voorstelling The Record in première. Bijzonder aspect is dat de spelers elkaar nog nooit eerder hebben gezien.  45 vrijwilligers verzorgen de voorstelling van een uur. Ze hebben allemaal los van elkaar geoefend en pas tijdens de première op het toneel zien ze wat voor voorstelling ze gaan uitvoeren.
De voorstelling is gemaakt door de Amerikaanse theatermakers The 600 Highwaymen. Ik ben er bij en doe verslag.

Bij binnenkomst bemerk ik niet met het gebruikelijke theaterpubliek te maken te hebben, de mensen lopen regelrecht de omringende balkon-ruimtes in en niet de zaal.  Waarvoor je de bocht naar rechts  of links dient te nemen. De deuren gaan gelukkig op tijd open en we kunnen voor het gebeuren rustig plaats nemen.

En uitgerekend jij moet naast me komen zitten, je werd af en toe ingezet op mijn school als een kind autistisch bleek, je loopt naast je schoenen van verwaandheid en ziet me niet als je je boodschappen haalt bij de Aldi. Maar ik groet je en doe of mijn neus bloed.
‘Goh ik zag je niet’ zeg je.

Na enige tijd loopt er een jongen het podium op en steekt schuin over, als hij weer is verdwenen begint een grapjas te klappen. De zaal zit vol familieleden en kennissen en dat stemt me vrolijk, ook zijn er opvallend veel kinderen.
Op een cello omlijst een man het geheel en naast hem zit iemand achter een computer die ook geluid verzorgt. In het begin doen er voor een tijdje maar 10 mensen mee, het zal toch niet??
Maar daar komt nummer 11!

Het geluid van de cello is het bewerken van een enkele snaar plong plong! Uit de boxen komt een geluid alsof een langspeelplaat is afgelopen en de arm niet opgetild. Er piept en knerpt iets en het verstoort mijn rust. Kom op man, bespeel je cello voluit met je strijkstok maar daarvoor is het nog te vroeg.

Ik kijk naar de mensen die het podium bevolken, jong en oud, dik en dun, zwart en blank, hele gewone mensen, als jij en ik.

Ik laat het gebeuren, weet mezelf ontvankelijk als mens/theatergek en raak gedurende de voorstelling ontroert. Hier ontmoeten we elkaar, zien onszelf, geven ons aan elkaar over en steunen elkaar. Dit willen de bedenkers ons laten voelen, laten zien denk ik. En voel tranen prikken als een meisje haar hoofd in de handen van haar buurman legt. De kwetsbaarheid van dit alles, de totale overgave aan elkaar, aan ons. Prachtig!
Dan weer is de houding strijdbaar en krachtig en de muziek zwelt aan. Deze mensen voeren iets uit dat ze daar voor het eerst staan te doen, dit is de Nederlandse première, nog een paar dagen volgen maar vanavond is de eerste keer en ik was erbij en zal dit niet snel vergeten!

Met het applaus sta jij bewegingloos en verveeld naast me. Vond je het niets?  “Mwoa… met sommigen had ik wel iets”.
Maar je kunt je handen niet op elkaar krijgen en laat me dat nou niets verbazen.
Ik besluit wat te gaan drinken en te praten over wat ik gezien heb met mensen die me zien staan en dat doe ik.

htttp://vimeo.com/79879775

Foto: Corné Sparidaens
Voorpagina Dagblad van het Noorden

G J

Bij binnenkomst zit links op het toneel Geumhyung Jeong (uit Korea) achter een tafeltje voor haar computer. In een zwart meisjesachtig jurkje tot boven haar knieën, dat haar de uitstraling geeft van een zestienjarige en daaronder helblauwe sportschoenen. Op het toneel liggen een oranje beschermhelm voor werklieden en daaronder een mini graafmachine. Over de breedte van het toneel zien we een projectiescherm met korenblauwe doeken, (wat onmiddellijk een beeld bij me oproept van een werk van Mary Sibande).
Onder al die doeken die een zee worden, ontwaar ik een lijf dat op haar zij ligt met de rug naar ons toe, zij rolt naar ons terug en op haar borst drijft een oud zeeschip met volle zeilen uit de tijd van de VOC. Haar lichaam kronkelt, het schip lijkt in zware storm.

Vervolgens wordt het tweede plaatje op het scherm aangeklikt en zien wij een volgend filmpje van het verhaal, haar stem leest monotoon het verhaal van een jonge vrouw, die op haar 27 besluit hermafrodiet te worden, vanaf die tijd bedrijft ze geen seks meer met mensen. Ze splijt zichzelf in tweeën en creëert een sekspartner, in het volgende plaatje komt een zwart wezen blubberend op ons afgekronkeld, op zijn hoofd een wit masker dat op een been bevestigd blijkt als de nek.
Het lijf zit verpakt in een zwarte tricotachtige stof dat alle kanten opbuigt als een spinachtig wezen.

Kunt u mij nog volgen? Intussen krullen mijn mondhoeken naar boven in een glimlach. Zij wordt verliefd op een graafmachine! Ik ga u niet het hele verhaal over het moeizaam verkregen bevredigende seksuele leven van deze kunstenares vertellen maar haar verhaal heeft me opgemonterd.
Het was origineel, gedurfd, creatief en humoristisch maar had hier en daar wel wat korter gekund. Zelf gaf ze geen krimp achter haar toetsenbord of bij het ontvangen van het applaus, een oosterse, afstandelijke schone.

Music to draw to

Geplaatst: augustus 26, 2014 in kunst
Tags:, ,

https://vimeo.com/103286766

Iets moois voor de maandag

Geplaatst: augustus 25, 2014 in kunst, muziek
Tags:

When we were kids

Geplaatst: augustus 22, 2014 in theater
Tags:,

Fernando-Rubio-Noorderzon-2014-foto-Karel-Zwaneveld-435x300
Gisteravond zag ik de voorstelling: “When we were kids” van Fernando Rubio op het Noorderzon. Een wereldpremière en 1e deel van een trilogie over de kindertijd. Vorig jaar was hij er ook met een drijvend bed dat je met waterfietsen kon bereiken en dan vertelde een actrice op het bed je een verhaaltje, heel sprookjesachtig en poëtisch in het park.

Bij het kaartje scheuren werd ons een potlood met kaartje aangereikt dat je na de voorstelling weer diende in te leveren. Bij binnenkomst in de speelruimte/zaal zag ik dat de vloer was gekrijt met iets dat leek op een wegennet “ik hoef toch niet met autootjes te spelen” en binnen dat krijtsel stonden goedkope, lage ikea-krukjes formaat ukkie!
Plaats genomen op een krukje met achterwand voor wat steun in de rug, bemerkte ik dat ik dit wel kon vergeten, als ik iets verkeerd bewoog flikkerde ik met kruk en al in een spleet die ik voor de wand ontwaarde. “Voorzichtig meneer” waarschuwde ik een nog oudere man dan deze dame.

We waren beland in een klaslokaal (in de Noorderkerk) tenminste die indruk moest het wekken. Boven ons hoofd hing een net, gevuld met gekleurde ballonnen en rondom het kinderklasje waren speel-balkonnen met een schoolbord en daartegenover een projectiescherm. De achterste wand was met rechthoekige schoolborden behangen, die gedurende de voorstelling vol werden getekend dan wel geschreven. Het begon met een tekeningetje (dat een acteur tekende) van een jochie op zijn rug gezien met zijn arm omhoog, op het projectie scherm zag je een jochie in zijn gezicht.

Wat daarna volgde waren de dromen van de regisseur over herinneren, verlies en terugvinden. Over wat  we kwijt raken, of al niet bevatten toen we van huis naar school liepen, met mensen die we niet kenden. Elke dag hetzelfde stuk voor jaren!
Toen dacht ik voor het eerst: “Dit is niet mijn kindertijd, hier verdwaal ik en begrijp niet wat mij verteld wordt”.
Er waren momenten dat ik dacht we komen ergens, toen erover een moeder werd gesproken, die hard werkte in de fabriek. Elke dag een herhaling van geestdodende handelingen, die zij onderging en deed zoals een moeder dat doet. Maar nee, het verdween opnieuw in de brij van hersenspinsels waar ik niet bij kon!

We werden gevraagd iets van onze herinneringen op te schrijven, ik toonde mij een mens van goede wil en werd verzocht de tijd te nemen. Nauwelijks 3 regeltjes op papier werd er al verder gezeverd en haakte ik compleet af, zat mijn billen blauw en mijn knieën beurs.
Ik keek om me heen bij het applaus en dat was lauwtjes, alleen achter mij klapten de mensen van het licht en geluid hun handen blauw, zo gênant!

Na de voorstelling ben ik naar de snoepkraam van de kermis gereden voor ouderwetse zuurstokken en onmiddellijk was ik terug in mijn kindertijd.

Foto: Karel Zwaneveld

 

 

Noorderzon 2014 en de crew

Geplaatst: augustus 20, 2014 in kunst, muziek, theater
Tags:

Noorderzon-Performing-Arts-Festival-Groningen-c-Pierre-Borasci-19201

Morgen begint het
het theaterseizoen
afscheid van de zomer
met het Noorderzon
kaartjes al lang in huis
zoon heeft gisteren zijn
crewshirt en polsbandje gehaald
maakt vanavond kennis met
crew in de Crewoffice
en volgt de algemene instructie
voor collega’s, barhoofden, locatiemanagers
en de staf van Noorderzon
ik lees de crewgids
en verheug me
op de
komende dagen
al het moois dat ik ga zien
als mijn knie wil meewerken
en niet opspeelt
houd ik u op de hoogte!

Foto: Pierre Borasci

Untitled Film Still #3

Mijn zoon is elders
dansevenement in Paterswolde
dat meerdere dagen duurt
twee voorstellingen
per avond
voor vriendin die dit organiseerde
(“Wat een leuk wijf”!) : denk ik
hij ontsteekt lichtjes
langs de route
besmeerd en belegd uitgedachte
hapjes
slaat palen
in de grond
zodat u niet misloopt
hij heeft lol met zijn
lotgenoten
helpt waar nodig
en is happy!

Ik kook mossels voor
mezelf
iets waar hij van gruwt
en heb moeite met de afstand
hoe blij ik ook ben
voor hem
af en toe blijf ik een trut!

Hij is elders
Hier:  http://bries2014.nl/
hele mooie website!

Art: Cindy Sherman

 

 

Boos

Geplaatst: augustus 3, 2014 in Uncategorized
Tags:

Ongelooflijk de pest in!
Nee, daar is geen reden voor
moet er een reden zijn dan
en dan….
wat gaat die jou aan?
Ik weet helemaal niet
waar het vandaan kwam
het was er gewoon
zat al een tijdje
broeierig te broeden
zoekend naar een gaatje
om naar buiten te spuien
al zijn gal en vuiligheid
verpletterende lelijkheid
ruim voorhanden
in de uitverkoop
of
voor niets mee te nemen!