When we were kids

Geplaatst: augustus 22, 2014 in theater
Tags:,

Fernando-Rubio-Noorderzon-2014-foto-Karel-Zwaneveld-435x300
Gisteravond zag ik de voorstelling: “When we were kids” van Fernando Rubio op het Noorderzon. Een wereldpremière en 1e deel van een trilogie over de kindertijd. Vorig jaar was hij er ook met een drijvend bed dat je met waterfietsen kon bereiken en dan vertelde een actrice op het bed je een verhaaltje, heel sprookjesachtig en poëtisch in het park.

Bij het kaartje scheuren werd ons een potlood met kaartje aangereikt dat je na de voorstelling weer diende in te leveren. Bij binnenkomst in de speelruimte/zaal zag ik dat de vloer was gekrijt met iets dat leek op een wegennet “ik hoef toch niet met autootjes te spelen” en binnen dat krijtsel stonden goedkope, lage ikea-krukjes formaat ukkie!
Plaats genomen op een krukje met achterwand voor wat steun in de rug, bemerkte ik dat ik dit wel kon vergeten, als ik iets verkeerd bewoog flikkerde ik met kruk en al in een spleet die ik voor de wand ontwaarde. “Voorzichtig meneer” waarschuwde ik een nog oudere man dan deze dame.

We waren beland in een klaslokaal (in de Noorderkerk) tenminste die indruk moest het wekken. Boven ons hoofd hing een net, gevuld met gekleurde ballonnen en rondom het kinderklasje waren speel-balkonnen met een schoolbord en daartegenover een projectiescherm. De achterste wand was met rechthoekige schoolborden behangen, die gedurende de voorstelling vol werden getekend dan wel geschreven. Het begon met een tekeningetje (dat een acteur tekende) van een jochie op zijn rug gezien met zijn arm omhoog, op het projectie scherm zag je een jochie in zijn gezicht.

Wat daarna volgde waren de dromen van de regisseur over herinneren, verlies en terugvinden. Over wat  we kwijt raken, of al niet bevatten toen we van huis naar school liepen, met mensen die we niet kenden. Elke dag hetzelfde stuk voor jaren!
Toen dacht ik voor het eerst: “Dit is niet mijn kindertijd, hier verdwaal ik en begrijp niet wat mij verteld wordt”.
Er waren momenten dat ik dacht we komen ergens, toen erover een moeder werd gesproken, die hard werkte in de fabriek. Elke dag een herhaling van geestdodende handelingen, die zij onderging en deed zoals een moeder dat doet. Maar nee, het verdween opnieuw in de brij van hersenspinsels waar ik niet bij kon!

We werden gevraagd iets van onze herinneringen op te schrijven, ik toonde mij een mens van goede wil en werd verzocht de tijd te nemen. Nauwelijks 3 regeltjes op papier werd er al verder gezeverd en haakte ik compleet af, zat mijn billen blauw en mijn knieën beurs.
Ik keek om me heen bij het applaus en dat was lauwtjes, alleen achter mij klapten de mensen van het licht en geluid hun handen blauw, zo gênant!

Na de voorstelling ben ik naar de snoepkraam van de kermis gereden voor ouderwetse zuurstokken en onmiddellijk was ik terug in mijn kindertijd.

Foto: Karel Zwaneveld

 

 

Advertenties
reacties
  1. Corja schreef:

    Jammer van de voorstelling, hopelijk heeft je knie er niet al te veel onder geleden.
    Heb je ook een kaneelstok gekocht? Heerlijk. En dat werkt inderdaad subliem!

    Like

  2. Letterzetter schreef:

    De Noorderkerk… erger kan ook niet.
    Wat zijn daar veel zieltjes gepijnigd, vroeger. De bad vibrations zullen er nog wel rondwaren. Gelukkig zijn er vast nog mooiere voorstellingen deze week.
    Lekker, dat snoepgoed van vroeger! Laatst nog boterwafeltjes, boterboontjes, kaneelstaafjes, kussensnoepjes (met die streepjes erop) en stroopsoldaatjes gekocht in Sneek.
    Mijn tandarts blij!

    Like

    • Fenny schreef:

      Natuurlijk, ik kijk uit naar de volgende voorstelling!

      Je kon er nog geen kopje koffie krijgen of wc bezoeken, moest je naar het plantsoen. Was toch makkelijk te regelen met een kraampje en zo’n rijdend toilet.

      Like

  3. lummel schreef:

    Kaneelstok! Ik moet echt snel weer eens naar Nederland. Pijn in mijn knieen kan ik hier ook krijgen 😉

    Like