Archief voor oktober, 2015

Krachtvoer

Geplaatst: oktober 18, 2015 in gedichten
Tags:,

van-gogh-3
Je bent als een flanellen huid
Die de mijne zacht en warm omhult
Je opent de gesloten deuren
En laat me zachtjes binnen
Als warme regen voed je me
En schenkt me inzicht naast demonen
Zodat ik steeds beter pas
In dit onbeholpen zijn dat leven heet
Ik de rusteloze, rust vindt
Mijn gelopen weg bestrooid met korrels zout
Die glinsterend hun spoor achterlaten
Je biedt je aan en dient me
Mijn woordenschat

Foto: Emmy Andriesse

Advertenties

Springende gedachten

Geplaatst: oktober 13, 2015 in gedichten
Tags:, ,

Carla
En dan op het einde van de reis
Je kleren af te werpen
Met alleen kwetsbare huid
Niets dan ontvankelijk
Te zijn als kinderen
Samen drommend voor een nieuw begin
Wachtend om opgenomen in het grote geheel
Met velen de eenheid vormen
Die hier niet mogelijk bleek
Wachtend bij de zee
Starend naar de horizon
Badend in het licht

Foto: Carla Kogelman

Nadat ik de voorstelling ‘300 el x 50 el x 30 el’ vorig jaar bezocht van FC Bergman en daar helemaal door opgeladen de Stadsschouwburg verliet, twijfelde ik geen moment bij het kopen van een prijzig kaartje voor deze voorstelling ‘Het land Nod’. Dat verwijst naar het land dat Kaïn invluchtte na de moord op zijn broer Abel.
Ook wel het land van de zwervers genoemd.

Maar liefst 9 trailers zou dit spektakel nodig hebben om het gigantische decor (een nagebouwde museumzaal) de Rubenszaal van het Antwerpse Koninklijke Museum van Schone Kunsten te vervoeren.
Vandaar dat dit grootse gebeuren werd opgevoerd in de Expohal van het MartiniPlaza. Er waren maar 300 zitplaatsen (een plastic tribune met bibberstoelen) per voorstelling beschikbaar. Dat gaat je dan ook in de portemonnaie raken.

Ik heb echt wel gelachen om de hilarische, slapstickachtige toestanden die zich afspeelden rond het grote schilderij ‘De Lanssteek’ van Rubens, die als laatste schilderij verwijderd diende te worden uit de zaal die gerenoveerd moest.
Er waren soms heel mooie beelden te bewonderen, voor mij vooral de scene waarin de hele vloer met dekens werd bedekt en er door bewegingen van de dansers een zee werd geschetst.

In recensies die ik las werden Pina Bausch genoemd, Jakob Ahlbom, Buster Keaton.
U weet, allemaal favorieten van mij als u mijn blog al langer volgt. Buster Keaton was zeker terug te vinden in deze voorstelling. Maar de namen Pina Bausch en Jakob Ahlbom vond ik gezocht en overdreven.
Het was allemaal te groots opgezet naar mijn idee, ik voelde me geen moment opgenomen in de voorstelling. Belemmerd door de TL-achtige belichting die er veelvuldig (gedempt maar enorm zichtbaar door de stalen constructie boven onze hoofden) gebruikt werd.
Er waren zeker mooie beelden en vertellingen, spectaculaire vondsten, grappige ontwikkelingen, harde explosies met grote gevolgen.

Maar de ziel, de vervoering, de ontroering, de poëzie heb ik niet kunnen ervaren, daarvoor was de setting te kil, te ver van me af om verbonden te kunnen zijn met mijn gevoel.