Archief voor de ‘kunst’ Categorie

Ik kan nog jaren mee

Geplaatst: november 6, 2015 in kunst, OBA, persoonlijk
Tags:, ,

Liesbeth-Rahder-Africa-lives-I-Olie-op-linnen-2007-50x30cm-Euro1150-jpg-1426770115-0_full

Zo langzamerhand is het goed garen spinnen
Bij al de moeite die ik deed voor mezelf
Al een jaar lang bezig met gezond leven

Het hoofd is rustiger, het humeur vrolijker
en ik voel me jaren jonger

De kledingmaten slinken, zo ook mijn buikvet
mijn flamoesje is weer zichtbaar als ik douche

De bloeddruk gezakt naar een gezonde waarde
staat me aan te grijnzen in het groen
Ben euforisch!

In december laat ik alles checken bij de huisarts
en ga praten over afbouwen medicatie
en hoe dat aan te pakken

En binnenin me zwelt het van trots!!!

Art: Liesbeth Rahder

Slakkenplaag

Geplaatst: september 15, 2015 in kunst, persoonlijk
Tags:, ,

picasso-basquiat

Ik wil niet besmeurd door de slakken
Die hun vunzige draden trekken
Samenklonteren in anonimiteit
Hun snot opgestapeld
Veroorzaakt voorhoofdsholteontsteking
Ik wil niet besmeurd door de slakken
En strooi een hele ton zout
Op hun slijmerige zijn in leegte
Voze slakken

Art: Picasso-Basquiat

Het nieuwe theaterseizoen is weer begonnen, gisteren was ik bij de voorstelling van Jakob Ahlbom waar ik een groot fan van ben.
‘A Breathtaking nightmare on stage’, las ik over de voorstelling “Horror”.

Nu ben ik het kijken naar horror wel een beetje ontgroeit maar Ahlbom zijn stijl vind ik steeds verrassend en subliem. Hij geeft het mimespelen zoveel extra’s mee, de voorstellingen die ik van hem bezocht zijn altijd spectaculair!
De spelers zijn verbluffend goed en bewegen zich magistraal, ook nu mocht ik weer hoogstandjes van souplesse en vernuft aanschouwen.
Mijn buurman was voelbaar geschokt door de onverwachte geluiden en lichteffecten. Dit steekt allemaal zo fantastisch in elkaar en verloopt zo soepel dat je er totaal in mee gezogen wordt.

Ik heb verschillende knipoogjes naar films opgemerkt zoals: Rosemary’s baby, The Shining, The Exorcist en de Japanse film Ringu en dat handje Thing.
Het is een eerbetoon van Ahlbom aan dit genre en ook als je niet van horror houdt is het een een mooie voorstelling. Spanning met veel humor gebracht, schitterende speciale effecten!

De zaal was bezet met vooral jonge mensen, die vol vuur spraken over wat ze gezien hadden nadat de voorstelling was afgelopen en men de spelers drie keer terug applaudisseerde.

Het regende buiten maar dat deerde ons niet, dat heb je soms!

ola
Ik heb Ola Mafaalani een paar keer ontmoet en gesproken één brok bevlogenheid, passie en emotie die je terug vindt in haar werk, vanzelfsprekend!
Veel van haar voorstellingen bezocht, een enorme aanwinst voor het toneelklimaat in Groningen.
Zij blijft nog tot begin 2017 en dan neemt ze afscheid van haar functie bij het NNT, ik zal haar enorme warmte en betrokkenheid bij het theater in Groningen missen. Ze is een mensenmens vanuit haar tenen tot haar kruin, een prachtvrouw! 

Opnieuw doet ze op een fantastische manier recht aan de kunst zoals het volgens mij moet, verbonden aan de wereld en het leven daarin.
Wij de mens en hoe dat volgens haar hoort te zijn.
Wat een wijf, fantastisch!

Ola Mafaalani (artistiek directeur van het NNT)  opende afgelopen donderdag in Amsterdam officieel het Theaterfestival met een indrukwekkend statement.Afgelopen donderdag opende ‘onze’ Ola Mafaalani (artistiek directeur van het NNT) Lees hier haar Staat van het Theater terug.

Foto: Cultureel Persbureau
Bron: Nieuwsbrief Toneel en Dans van Oosterpoort en Stadsschouwburg Groningen.

IMG_1148Vanaf de Vismarkt kom je op het stukje dat het Koude Gat wordt genoemd. Vaak hoor je bij stadsrondleidingen dat de naam een verbastering is van het Franse wachthuis „Corps de Garde” = Kolle Gat. Dit is voor deze plek niet juist. De naam Koude Gat bestond al eeuwen vóór de Franse tijd. De straat die nu Tussen beide Markten heet, heette toen Kleine Koude Gat, het tegenwoordige Koude Gat was toen het Grote Koude Gat. Het is niet de naam van het poortje, maar van het hele straatje tussen Vismarkt en Herestraat. Helaas heet het nu voor de huisnummering allemaal Vismarkt. Dat het Koud is komt doordat het er bij wind inderdaad koud kan zijn. Gat is een variatie op het duitse Gasse, wat straatje of steeg betekent. Onder het poortje door betreed je de winkelstraat de Herestraat maar daar heb ik niets te zoeken. Het glimmende rood boven de poort vind ik lelijk. (Met dank aan Wiki)
Let op het trappetje daar lopen we langs het volgende steegje in.
IMG_1149Dit is het Tingtangstraatje
Het huis dat u ziet is een rijksmonument. Winkelhuis in classicistische bouwstijl in verlengde van het Koude Gat.
Hier rechts viel een 20 jarige student die z’n evenwicht kwijtraakte uit het zolderraam, het was eind juli 5 jaar geleden, vandaar de bloemen aan de rechtermuur met zijn naam Niels.
IMG_1150Het nieuw opgetrokken gedeelte, dat ik trouwens bijzonder geslaagd vind. Midden in de stad tegen het oude stadhuis (met die rij bloemen langs de zijgevel) en het oude goudkantoor, onderste foto.
IMG_1151

De buitenkant van het Waagstraatcomplex ontworpen door de Italiaanse architect Adolfo Natalini..
IMG_1152De Waagstraat. Met fantastische winkels en grote terrassen.
IMG_1154Het Waagplein met het oude geldkantoor, niks benepen grootsteeds en gedurfd is gewoon schitterend!
Tot een volgende keer, hier neem ik afscheid.

cindy 10
Ik heb de bakgekte
in de koelkast liggen rollen deeg
op te stijven
Voor het uitsparen van de centen
hoef je het niet te doen naar mijn idee
maar je weet wel wat er in zit
en vooral wat niet!

Ik geef er eigenlijk niet om,
koekjes
maar ik hou van de geur bij het bakken
de trots bij het eindresultaat.
Zoon is een zoetekauw
eet ze wel op bij z’n bakken thee
en ik ben lekker bezig!

Art: Cindy Sherman

Havermout koekjes
IMG_1194

100 gr zelfrijzend bakmeel
150 gr  vlugkokende havermout
200 gr basterdsuiker
125 gr roomboter in stukjes
1 losgeklopt ei
schil van 1 citroen of zakje vanillesuiker
snufje zout

Twee vellen plasticfolie klaarleggen op je werkblad.
Al de ingrediënten bij elkaar in een kom doen en met koele handen snel tot een geheel kneden. Verspreiden over de twee vellen plasticfolie en in een lange soort van drol verdelen. Oprollen en even aan de twee uiteinden rondzwiepen.
Een paar uur in de koelkast laten opstijven. Oven voorverwarmen op stand 175. en dan de rol in koekjes snijden en op een bakplaat met bakpapier verdelen. Doe eerst de ene rol en laat de andere nog even in de koelkast, tot je hem gaat verwerken. ±15 min. bakken.

Jan-Wolkers-Zomerhitte-schilderij
Aan het einde van de middag
trek ik mijn eigengebakken cake
uit de oven.
Ik loop rond in onderbroek met t-shirt
voordeel van alleen wonen!
Maak een groot glas thee voor mezelf,
snijd hierbij een forse plak cake af
en roep naar boven of zoon iets wenst?

Daarna nestel ik me op ‘mijn plekje’
de bank.
Ik beleef het daaropvolgende als in
slowmotion
maar beweeg als een losgeschoten stuk
elastiek.
Mijn thee blijkt niet zorgvuldig geplaatst op de
brede armleuning en kukelde.
De cake ligt midden op de huiskamervloer
en zijn bordje vind ik later op de stoel.

Ik heb gegild want zoon staat al in de kamer
ik sta bij de gootsteen met een natte handdoek
op mijn kont.
Bel de huisartsenpost… bestel ik
en vlieg naar boven om te spoelen met de douche
geen koud water, zegt zoon, lauw!

Daar sta ik in t-shirt en blote kont
te sproeien op mijn gat
met zoon speurend naar de opgelopen schade.
“Het ziet eruit als de kaart van Engeland”
hoor ik hem zeggen en moet lachen door herkenning
van de taal die hij spreekt
hij noemt lengte en breedtematen
en bespreekt wat te doen.

Je moet het afdekken met plasticfolie zodat
er geen lucht bij kan, vertelt hij.
Ze willen dat je langs komt.
Maar ik wil helemaal niets geen gedoe op deze plek nu
en al helemaal geen plasticfolie die zoon al
tevoorschijn heeft getoverd.
Bel ze terug… beveel ik opnieuw
en neem de telefoon over.

“Wat wilt u nu”?
Spreekt zij aan de andere kant ongeduldig.
Mevrouw, zeg ik geagiteerd, ik heb me gebrand
op een vervelende plek.
Mijn zoon zit naar mijn blote kont te staren
om al uw vragen te beantwoorden.
“Dat geeft toch niks”?! zegt ze

Alsof ik me schaam of zo, dat is het niet.

“Nee,ik wil gewoon in mijn blote kont blijven als ware ik op het naaktstrand en bijkomen in de branding.
Ik wil niet aangekleed en naar buiten.
Helemaal niks op de wond om hem af te sluiten!
Ik weet tenminste wat ik wil”.

Ik word geloof ik ervaren als een vervelende patiënt,
mompel ik naar zoon
want ze zet me in de wacht op zoek naar…
Maar onmiddellijk is ze terug na deze woorden
het wordt natuurlijk allemaal opgenomen, denk ik.
“U bent helemaal niet vervelend”, zegt ze.
Oh gelukkig maar, lieg ik.
Dan krijg ik de vrouw die zoon sprak
dat folie niet hoeft maar een kledingstuk
dat goed afdekt ook mag.
Dat vertelde ik al aan uw zoon.
Want u stond onder de douche.
Wéér op die beschuldigende toon!

Om wat te doen denk je?… denk ik.

Als u niet wil komen en het blijkt dat dit en dat,
dan bent u te laat!…
en het moet verbonden.
Wat, mijn kont? denk ik.
En dan ga ik toch, zoon helpt zoeken naar geschikte kleding,
want ik ben onthand na 1e schrik en kordaat handelen
Ik wens…

Zachte legging, lang shirt, vest en sokken
nee die niet… die… nee, neem die roze,
en ik bedank hem met een grijns voor de nodige aandacht.
Begeef me op straat in kleding die enkel voor
thuis is. (Ik weet het een trut)

Ik tref een leuke Pakistaanse arts
die mijn naam in combinatie met de gebeurtenis vermakelijk vindt
en ik lach mee en zeg samenzweerderig:
“Maar u begrijpt dat dit een brandende kwestie is”.
We lachen en verstaan elkaar
eindelijk iemand die dezelfde taal spreekt.
En ik trek met een gerust hart mijn legging naar beneden
en toon zonder gêne mijn blote kont
we bespreken de details en nemen afscheid als waren we bekenden.

Art: Jan Wolkers

Als je uit het museum komt, volg je de straat rechtdoor en beland je uiteindelijk in de Folkingestraat. Dat is waar ik de vorige keer eindigde met de links afbuigende fietster die hier inreed. Het begint gelijk (cultuur en daaraan verbonden kunst en geschiedenis). Gisteren moest ik naar de markt en heb ik nog even foto’s gemaakt die ik miste. Zoals een totaalbeeld van de Synagoge die ik nu vanaf het Zuiderdiep heb geschoten. Ik moest wel 10 minuten geduld hebben door verkeer en groepen mensen, die mij in de weg stonden bij het te nemen plaatje. Voor het monument Portaal zat een vrouw kaarten te verkopen als dakloze, vond ik eigenlijk wel wat hebben met zo’n deur die nergens heen leidt.IMG_1131Het begin van de Folkingestraat vanaf het Zuiderdiep met rechts de synagoge.
De Folkingestraat was in het verleden het centrum van een levendige joodse cultuur. De synagoge aan het einde van de straat getuigt daar nog van. Maar zoals overal liet de Tweede Wereldoorlog een grote leegte na in de joodse gemeenschap van Groningen. Lange tijd was er weinig aandacht voor deze tragische geschiedenis. Dit veranderde door het project ‘Groningen beter’ waarbij Groningen een grote opknapbeurt kreeg begin 90e jaren toen ik hier net woonde.
IMG_1183
IMG_1134De Synagoge. De Folkingestraat is erg smal met weinig ruimte om zo’n gebouw te fotograferen.
IMG_1135
IMG_1132Boven de deur staat ‘Gezegend is hij wie hier binnengaat’.

Omdat geen enkel gedenkteken herinnerde aan het wegvoeren van de joodse inwoners tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef de gemeente een kunstopdracht uit. Er werden vijf kunstenaars geselecteerd.
Beetje laat…. maar goed dat het alsnog gedaan is.
IMG_1130Portaal door Gert Sennema
In een blinde muur een deur met daarvoor een hardstenen opstapje. Op zich niets bijzonders. De deur mist echter een deurklink, een mogelijkheid om geopend te worden.

Achter deze gesloten deur ligt de geschiedenis van de Folkingestraat verborgen. Een geschiedenis die niet meer naverteld kan worden omdat de mensen die er eens leefden, tijdens de Tweede Wereldoorlog weggevoerd zijn.

Het lijkt alsof de deur van massief hout is gemaakt maar bij nadere beschouwing blijkt hij van brons. Sennema bewerkte het met patina waardoor de structuur en de kleur van hout opgeroepen worden.

IMG_1184
IMG_1137
IMG_1185Galgal hamazalot door Joseph Semah
Het werk van Joseph Semah neemt een vrij onopvallende plaats in het straatbeeld in. Semah realiseerde namelijk in het midden van het plaveisel van de Folkingestraat een maancyclus: elf bronzen maanvormen, van volle maan tot nieuwe maan. Wanneer alle vormen samengevoegd zouden worden, ontstaat er een oog. De volle maan fungeert daarbij als pupil.

Het woord maan betekent in het Hebreeuws oog en is bovendien verbonden aan het getal elf omdat in het Hebreeuws getallen aan woorden zijn gekoppeld. Voor Semah vormt de maancyclus een metafoor voor de levenscyclus en de cycli waaruit geschiedenis en toekomst zijn opgebouwd.

Na verloop van tijd zal het patina van de bronzen manen door de voetgangers en fietsers geleidelijk gaan slijten. Hierdoor wordt de glans van het materiaal langzaam onthuld.
IMG_1188
IMG_1190In oorspronkelijk 3 portieken hangen bewerkte foto’s uit begin 19e eeuw van Allie van Altena. Hij heeft de levendige straatcultuur van toen over willen brengen, in het archief vond hij foto’s uit die tijd met daarop o.a. een straatfeest met een versierde Folkingestraat. Nog treffender de vader die wandelt met zijn kinderen.
Denkend aan het lot van deze mensen krijgen de foto’s een heel andere lading dan de feestelijke en gemoedelijke sfeer die je er op uitgebeeld ziet.
Het hangt op geëmailleerde borden net als naambordjes uit die tijd, 1 is er met een verhuizing verloren gegaan, ongelooflijk. Op nr.10 en 20 vindt u de twee foto’s bedrukt met gekleurde noppen om ze naar deze tijd te halen heb ik begrepen.

IMG_1186Het voorgesneden paradepaard door Marijke Gémessy
In het pand op nummer 23 huisde voor de Tweede Wereldoorlog een paardenslager. Door dit gegeven heeft Marijke Gémessy zich laten inspireren. Deze slager was een van de vele joodse winkeliers die hebben bijgedragen aan de bloei van de Folkingestraat. Op gezette tijden werden de paarden aangevoerd en de gang naar het slachthuis ingedreven. De herinnering aan dit deel van het verleden wordt nu instandgehouden door het keramisch reliëf ‘Het voorgesneden paradepaard’.

Op het reliëf is in zijaanzicht, op ware grootte, een achterhand van een paard te zien. Ingeklemd tussen twee muren zien we het nog net de slagerij inlopen, vlak voordat het geslacht zal worden. De ontleding – biefstukje en haas – is al zichtbaar gemaakt. Zelfs een keurmerk ontbreekt niet. Achter het paard zijn authentieke slagerijtegels te zien, alleen in de kleur heeft de kunstenares een wijziging aangebracht. Door het spiegelende effect lijkt de ruimte groter. Door het paard op een sokkel te plaatsen wordt het werk behalve een hommage aan de toenmalige winkelier ook een eerbetoon aan het geslachte paard.

06 beeldenwandeling

Ook Hier door Peter de Kan
‘Ook Hier’ is een bijzonder kunstwerk. Uit de gevel liet De Kan het woord ‘(Weggehaald)’ frezen. Hij wil hiermee het gemis en de leegte benadrukken in de joodse en Groninger gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog. Door het woord tussen haakjes te zetten, wordt het niet aanwezig zijn nog eens extra geaccentueerd. De Kan wilde laten zien “dat verdwenen is, zonder terug te plaatsen wat verdwenen is”.
Ook de onopvallende plek van het kunstwerk heeft een speciale reden. Volgens de kunstenaar is het een onderwerp dat al niet meer bij iedereen leeft, het is verdwenen naar de marge van de aandacht. Vandaar dat hij zijn kunstwerk geplaatst heeft in de zijlijn, buiten het directe blikveld.

Laatste foto heb ik van het internet geplukt, de zon scheen pal in mijn gezicht dus door mij niet vast te leggen.

Met dank aan de bronnen ‘Verbeeld verleden’, Folkingestraat, Wikipedia.

IMG_1118Dit is het Zuiderpark, ‘De Goudkust’ zeggen ze in Groningen. De kapitale huizen worden hoofdzakelijk bevolkt door bedrijven. Toch is het een mooi rustig stukje bij de Oosterpoort dat ik niet graag zou missen.
IMG_1119Zie je hoe zo’n parkachtig stukje Groningen dit is?
IMG_1120
IMG_1121
IMG_1122Dit pand was gekraakt door anti-kraak misschien wel, daar weet ik het fijne niet van, dat ze er maar fijn wonen wat mij betreft! Dit wordt een hele lange wandeling, die ik beter in gedeelten kan plaatsen.
IMG_1123Dit beeld en plaquette met beeltenis van de in de stad Groningen geboren kunstschilder Jozef Israëls (1824-1911). Al op elfjarige leeftijd kreeg hij les van landschapschilder J. Bruggink, die verbonden was aan de Academie Minerva in Groningen.
Jozef Israëls -van joodse afkomst- was één van de voornaamste Nederlandse schilders van de ‘Haagse School’. Behalve schilderijen maakte hij ook etsen en lithografieën. Het beeld, dat staat aan het Hereplein, is gemaakt naar het schilderij ‘Langs moeders graf’ uit 1856.
IMG_1125Hier vanuit de Herestraat het torenspitje van de St Jozefkerk.
IMG_1126Hier steek ik over naar het gedempte Zuiderdiep, overal zitten mensen op terrassen te eten en drinken want het is een zwoele avond. Hier heb ik onlangs nog met vriendin gegeten, bij die parasol.
IMG_1129
Links hierboven ziet u het straatje naar het hoofdstation. Deze is op deze manier te bereiken nadat het Groninger museum daar is gebouwd. Met het bijbehorende bruggetje dat HN Werkmanbrug heet maar museumbrug wordt genoemd in de volksmond.
Het gebouw ernaast in de stijl van de Amsterdamse school, wacht…Wiki!
Bijzonder is ook het voormalig kantoor voor de Dienst Gemeentewerken, ontworpen door architect Siebe Jan Bouma (1899-1959) De dakpartij aan de zijde van het Gedempte Zuiderdiep is zwaar overhellend: de dakpannen zijn bijna verticaal geplaatst. De architect heeft de hoekpartij extra accent gegeven door hier een sterke ronding aan te brengen. De gevel aan de Ubbo Emmiusstraat  is bijzonder door de naast elkaar geplaatste ribben met daartussen hoge, smalle ramen. De bouw startte in 1925 en werd in 1928 voltooid.

De afbuigende fietser ga ik volgen, dat wordt de Folkingestraat maar dat ziet u de volgende keer.

Trek je wandelschoenen maar weer aan
IMG_1097Dit is ook een mooi stukje van de Oosterpoort, oude schippershuisjes in mooie authentieke straatjes.

IMG_1098
IMG_1100Het is de Sophiastraat waar ik wel gelogeerd heb in vroegere tijden.

IMG_1101In dat witte huis woonde R. een vriend van me, hij is niet meer. Hij had een prachtige oase achter zijn huis geschapen waar hij erg trots op was.
Dit is de Kleine Sophiastraat.

IMG_1103Kleine Brandenburgerstraat

IMG_1104De andere zijde.

IMG_1105De Brandenburgerstraat, met heel veel fietsen Groningen studentenstad.

IMG_1107Nu sta ik boven op het Herewegviaduct, links ziet u waar ik vandaan kwam….en rechts?
IMG_1106De Scholtenskoepel
IMG_1108Het Herewegviaduct ligt braak en wordt flink onder handen genomen
IMG_1109Deze oude huizenrij aan het viaduct mogen ze ook wel eens onder handen nemen, zo zonde!
IMG_1110Kun je nagaan het staat er al een hele tijd, zuinig op zijn maar ik vrees het ergste.
IMG_1111En Blote Bet of Stedenmaagd op de Herebrug, een bronzen beeld van Wladimir de Vries, wat eigenlijk Landbouw en veeteelt heet.
IMG_1078En deze van een affiche van Song Dong te zien op het bruggetje van het Groninger Museum en waar dit blog haar titel aan te danken heeft. Ik sta er helemaal achter (de titel) en ga zijn werk nog zien.
IMG_1112Een stukje Radesingel
IMG_1113Met zijn mooie huizen
IMG_1116Hier de Oosterweg die ik elke dag nam naar mijn werk vlak onder de Martinitoren die u in de verte ziet, rechts de st. Jozefkerk die u als torenspitsje in de verte op mijn vorige blog zag.

IMG_1117Ik sta op de Oosterbrug en kijk naar het Trompbruggetje, daar begint en eindigt mijn wandeling. Rechts kunt u niet zien het cultuurcentrum Oosterpoort. Met andere woorden: “Ik ben weer thuis”!
Op de onderzijde van het brugdek is, door kunstenaar Peter de Kan, een klankgedicht aangebracht van de Groningse kunstenaar Hendrik Nicolaas Werkman, getiteld: Gestadige beweging. Als de brug opengaat bewegen de letters langzaam tot ze, bij de totale opening van de brug stil hangen. De verkeersdeelnemers die aan de kant van de Verlengde Oosterstraat staan, kunnen het gedicht dan lezen terwijl zij wachten tot de brug weer gesloten is. Het kunstwerk van Peter de Kan maakt deel uit van een groter project waarbij de gemeente Groningen beeldende kunst onder bruggen heeft laten aanbrengen. In het geval van de Oosterbrug is gekozen voor Werkman, omdat de verkeersdeelnemers even daarvoor het Werkmanmonument aan de Heresingel voorbijgereden of gewandeld zijn.

3919