Archief voor de ‘persoonlijk’ Categorie

anna-lange

Dit is wat ik voel en niet duidelijk wil maken
een mens heeft tenslotte recht op zijn eigen gedachtes en gevoelens.

Zoon is uiteindelijk vertrokken, richting eigen leven.
Met twee lieve, bekende meiden, een buitenkansje!

Zondag om 11.00 uur ging hij en kwamen van beiden de tranen,
ik dacht even dapper over te schakelen, ‘valt me niet tegen’ zei ik.

Vier dagen later heb ik een poel gevuld
Ik weet wel dat het goed komt, flikker toch op!

 

Art: Anna Lange

Het beeld Sideway Scenery II is te zien in de groepsexpo ‘Camouflaged Pearls’ bij Bruthaus gallery in België.

 

 

 

Ik kan nog jaren mee

Geplaatst: november 6, 2015 in kunst, OBA, persoonlijk
Tags:, ,

Liesbeth-Rahder-Africa-lives-I-Olie-op-linnen-2007-50x30cm-Euro1150-jpg-1426770115-0_full

Zo langzamerhand is het goed garen spinnen
Bij al de moeite die ik deed voor mezelf
Al een jaar lang bezig met gezond leven

Het hoofd is rustiger, het humeur vrolijker
en ik voel me jaren jonger

De kledingmaten slinken, zo ook mijn buikvet
mijn flamoesje is weer zichtbaar als ik douche

De bloeddruk gezakt naar een gezonde waarde
staat me aan te grijnzen in het groen
Ben euforisch!

In december laat ik alles checken bij de huisarts
en ga praten over afbouwen medicatie
en hoe dat aan te pakken

En binnenin me zwelt het van trots!!!

Art: Liesbeth Rahder

Herfst

Geplaatst: november 3, 2015 in OBA, persoonlijk
Tags:, ,

IMG_1196
Als ik de griepprik wil halen schijnt het zonnetje.
Welkome verandering van al de mist die het Noorden al weken teistert.
In de gemeenschappelijke tuin word ik verrast door het kleurenspektakel
der gevallen bladeren.
Het is alsof de zon dubbel zijn best doet!
Straks als ik terug kom, even vastleggen.
Vandaag vleesvervangers aangeschaft, waren in de aanbieding
twee voor de prijs van 1, dus kocht ik 4 verschillende producten.
We zullen zien wat het wordt en hoe het me smaakt?!

Foto: Fenny

Slakkenplaag

Geplaatst: september 15, 2015 in kunst, persoonlijk
Tags:, ,

picasso-basquiat

Ik wil niet besmeurd door de slakken
Die hun vunzige draden trekken
Samenklonteren in anonimiteit
Hun snot opgestapeld
Veroorzaakt voorhoofdsholteontsteking
Ik wil niet besmeurd door de slakken
En strooi een hele ton zout
Op hun slijmerige zijn in leegte
Voze slakken

Art: Picasso-Basquiat

d75ffd3851a1d0866f494930c8b205ac

Ik weet niets, ik leef!

En dan vertel je mij dat
je zus Autist is
net vernomen op haar 25e
Asperger, ADD?
ADHD? maar dat is dan wel weer algemeen!
Hoe zit dan met jouw zoon?

En mij ontlok je: “Oww!”
niet door diagnose maar
door wat ze merkt aan niet verbonden zijn
het in de steek gelaten worden
aan achterdocht en beterweters
die de deur op slot laten als je niet op tijd thuis bent
om je in de schuur te doen slapen
waar je je uitgekotst weet.

Maar jij niet,
ze durven niet!
want jij schreeuwt alles bij elkaar!
en hoe klinkt dat voor de buren?

Ik hoop dat je niet al te bang was maar liever woedend toen je schreeuwde,
wees wie je bent!

En hoe graag ik ook zou willen, ik weet niet hoe het moet maar ik zou je nooit buitensluiten, voor mij ben je een gesloten oester van ongekende pracht!

Art: Tamara Muller

IMG_1163Dit is de Poelestraat, het stapgebied, hier heb ik heel wat voetstappen gezet.
IMG_1164Altijd druk, mensen zitten graag dicht op elkaar. Hier naar links was vroeger een steegje naar Baboen (kunstenaarssociëteit)  waar ik erg veel plezier heb gehad ‘when I was yong’, het verhoogde terras in het midden was er toen nog niet, de steeg en Baboen zijn er al heel lang niet meer.
IMG_1165De Peperstraat, wat ik daar niet allemaal heb mee gemaakt! Toen lagen er nog kinderkopjes en ik droeg hoge hakken. Dat lelijke rode gebouw aan het eind was er toen nog niet. En opnieuw het torenspitsje van de
st. Jozefkerk, dat was me toen nooit opgevallen. Er waren heel veel tenten die ik toentertijd bezocht, als ik er aan denk komt er automatisch een lach op mijn gezicht, het was een geweldig mooie tijd!
IMG_1166Kom we lopen verder, niet te lang stil staan bij het verleden.
IMG_1167De volgende zijstraat van de Poelestraat, die neem ik ook vaak op weg naar huis maar nu lopen we even door want ik heb dorst.
We gaan naar het Schuitendiep even zitten rondkijken en een drankje.
IMG_1169Deze route neem ik straks richting huis aan de linkerkant. Ik sta nu op de brug en aan de overkant bevindt zich het terras waar we gaan uitrusten.
IMG_1170
IMG_1171Hier blijf ik voorlopig even, je kunt hier ook lekker eten, see you!

IMG_1153Dit stukje heet: Tussen de twee markten.
IMG_1155Bij de ijssalon raad ik u aan een ijsje te halen, heerlijk!
IMG_1158Door de Groningers wordt dit café ‘De Zusjes’ genoemd. Door haar hoge plafonds met spectaculaire kroonluchters en de traditionele vleugel is de Drie Gezusters hét grand café van Groningen. In de Drie Gezusters kunt u gezellig lunchen, dineren of van een drankje genieten. Hier woonde een paar eeuwen geleden de invloedrijk familie Gelkinge. Vandaar dat de straat naast De Zusjes de naam ‘Gelkingestraat’ draagt. Die bereed ik elke dag op mijn fiets op mijn weg naar huis na mijn werk, altijd achtervolgt door rijen bussen.

IMG_1159De straat die u tussen de boom en het Grand Theatre ziet gaan we de volgende keer in.
IMG_1156En de Martinitoren.
IMG_1157Met het nieuwe Vindicat gebouw,daarvoor hadden ze de Oostwand niet hoeven slopen wat mij betreft, lelijk! Het gebouw op de voorgrond is tijdelijke vervanging van het VVV dat ook gesloopt is, er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de trappen. Ik vind het fantastisch gedaan met die knipoog naar het Groninger museum door hetzelfde motief voor de steentjes te gebruiken.
IMG_1160En hier hebben we de hijskranen in beeld, ik heb het ook vaak vanaf de andere kant bekeken, toen ze druk bezig waren met de sloop. Nu ligt de boel stil omdat men bang is dat het gebouw (Het Forum) niet aardbevingbestendig (en het rommelt bij ons regelmatig in de grond hé) zal zijn. Dat gaat meer geld kosten en wie betaalt dat?

IMG_1161We sluiten af met het Grand Theatre dat ook zijn deuren moest sluiten omdat de subsidie werd stop gezet. Nu wordt het door de Stadsschouwburg en de Oosterpoort ingelijfd. Ik ben toch bang dat het ons mooie en speciale voorstellingen gaat kosten!
Tot een volgende keer.

IMG_1148Vanaf de Vismarkt kom je op het stukje dat het Koude Gat wordt genoemd. Vaak hoor je bij stadsrondleidingen dat de naam een verbastering is van het Franse wachthuis „Corps de Garde” = Kolle Gat. Dit is voor deze plek niet juist. De naam Koude Gat bestond al eeuwen vóór de Franse tijd. De straat die nu Tussen beide Markten heet, heette toen Kleine Koude Gat, het tegenwoordige Koude Gat was toen het Grote Koude Gat. Het is niet de naam van het poortje, maar van het hele straatje tussen Vismarkt en Herestraat. Helaas heet het nu voor de huisnummering allemaal Vismarkt. Dat het Koud is komt doordat het er bij wind inderdaad koud kan zijn. Gat is een variatie op het duitse Gasse, wat straatje of steeg betekent. Onder het poortje door betreed je de winkelstraat de Herestraat maar daar heb ik niets te zoeken. Het glimmende rood boven de poort vind ik lelijk. (Met dank aan Wiki)
Let op het trappetje daar lopen we langs het volgende steegje in.
IMG_1149Dit is het Tingtangstraatje
Het huis dat u ziet is een rijksmonument. Winkelhuis in classicistische bouwstijl in verlengde van het Koude Gat.
Hier rechts viel een 20 jarige student die z’n evenwicht kwijtraakte uit het zolderraam, het was eind juli 5 jaar geleden, vandaar de bloemen aan de rechtermuur met zijn naam Niels.
IMG_1150Het nieuw opgetrokken gedeelte, dat ik trouwens bijzonder geslaagd vind. Midden in de stad tegen het oude stadhuis (met die rij bloemen langs de zijgevel) en het oude goudkantoor, onderste foto.
IMG_1151

De buitenkant van het Waagstraatcomplex ontworpen door de Italiaanse architect Adolfo Natalini..
IMG_1152De Waagstraat. Met fantastische winkels en grote terrassen.
IMG_1154Het Waagplein met het oude geldkantoor, niks benepen grootsteeds en gedurfd is gewoon schitterend!
Tot een volgende keer, hier neem ik afscheid.

cindy 10
Ik heb de bakgekte
in de koelkast liggen rollen deeg
op te stijven
Voor het uitsparen van de centen
hoef je het niet te doen naar mijn idee
maar je weet wel wat er in zit
en vooral wat niet!

Ik geef er eigenlijk niet om,
koekjes
maar ik hou van de geur bij het bakken
de trots bij het eindresultaat.
Zoon is een zoetekauw
eet ze wel op bij z’n bakken thee
en ik ben lekker bezig!

Art: Cindy Sherman

Havermout koekjes
IMG_1194

100 gr zelfrijzend bakmeel
150 gr  vlugkokende havermout
200 gr basterdsuiker
125 gr roomboter in stukjes
1 losgeklopt ei
schil van 1 citroen of zakje vanillesuiker
snufje zout

Twee vellen plasticfolie klaarleggen op je werkblad.
Al de ingrediënten bij elkaar in een kom doen en met koele handen snel tot een geheel kneden. Verspreiden over de twee vellen plasticfolie en in een lange soort van drol verdelen. Oprollen en even aan de twee uiteinden rondzwiepen.
Een paar uur in de koelkast laten opstijven. Oven voorverwarmen op stand 175. en dan de rol in koekjes snijden en op een bakplaat met bakpapier verdelen. Doe eerst de ene rol en laat de andere nog even in de koelkast, tot je hem gaat verwerken. ±15 min. bakken.

Jan-Wolkers-Zomerhitte-schilderij
Aan het einde van de middag
trek ik mijn eigengebakken cake
uit de oven.
Ik loop rond in onderbroek met t-shirt
voordeel van alleen wonen!
Maak een groot glas thee voor mezelf,
snijd hierbij een forse plak cake af
en roep naar boven of zoon iets wenst?

Daarna nestel ik me op ‘mijn plekje’
de bank.
Ik beleef het daaropvolgende als in
slowmotion
maar beweeg als een losgeschoten stuk
elastiek.
Mijn thee blijkt niet zorgvuldig geplaatst op de
brede armleuning en kukelde.
De cake ligt midden op de huiskamervloer
en zijn bordje vind ik later op de stoel.

Ik heb gegild want zoon staat al in de kamer
ik sta bij de gootsteen met een natte handdoek
op mijn kont.
Bel de huisartsenpost… bestel ik
en vlieg naar boven om te spoelen met de douche
geen koud water, zegt zoon, lauw!

Daar sta ik in t-shirt en blote kont
te sproeien op mijn gat
met zoon speurend naar de opgelopen schade.
“Het ziet eruit als de kaart van Engeland”
hoor ik hem zeggen en moet lachen door herkenning
van de taal die hij spreekt
hij noemt lengte en breedtematen
en bespreekt wat te doen.

Je moet het afdekken met plasticfolie zodat
er geen lucht bij kan, vertelt hij.
Ze willen dat je langs komt.
Maar ik wil helemaal niets geen gedoe op deze plek nu
en al helemaal geen plasticfolie die zoon al
tevoorschijn heeft getoverd.
Bel ze terug… beveel ik opnieuw
en neem de telefoon over.

“Wat wilt u nu”?
Spreekt zij aan de andere kant ongeduldig.
Mevrouw, zeg ik geagiteerd, ik heb me gebrand
op een vervelende plek.
Mijn zoon zit naar mijn blote kont te staren
om al uw vragen te beantwoorden.
“Dat geeft toch niks”?! zegt ze

Alsof ik me schaam of zo, dat is het niet.

“Nee,ik wil gewoon in mijn blote kont blijven als ware ik op het naaktstrand en bijkomen in de branding.
Ik wil niet aangekleed en naar buiten.
Helemaal niks op de wond om hem af te sluiten!
Ik weet tenminste wat ik wil”.

Ik word geloof ik ervaren als een vervelende patiënt,
mompel ik naar zoon
want ze zet me in de wacht op zoek naar…
Maar onmiddellijk is ze terug na deze woorden
het wordt natuurlijk allemaal opgenomen, denk ik.
“U bent helemaal niet vervelend”, zegt ze.
Oh gelukkig maar, lieg ik.
Dan krijg ik de vrouw die zoon sprak
dat folie niet hoeft maar een kledingstuk
dat goed afdekt ook mag.
Dat vertelde ik al aan uw zoon.
Want u stond onder de douche.
Wéér op die beschuldigende toon!

Om wat te doen denk je?… denk ik.

Als u niet wil komen en het blijkt dat dit en dat,
dan bent u te laat!…
en het moet verbonden.
Wat, mijn kont? denk ik.
En dan ga ik toch, zoon helpt zoeken naar geschikte kleding,
want ik ben onthand na 1e schrik en kordaat handelen
Ik wens…

Zachte legging, lang shirt, vest en sokken
nee die niet… die… nee, neem die roze,
en ik bedank hem met een grijns voor de nodige aandacht.
Begeef me op straat in kleding die enkel voor
thuis is. (Ik weet het een trut)

Ik tref een leuke Pakistaanse arts
die mijn naam in combinatie met de gebeurtenis vermakelijk vindt
en ik lach mee en zeg samenzweerderig:
“Maar u begrijpt dat dit een brandende kwestie is”.
We lachen en verstaan elkaar
eindelijk iemand die dezelfde taal spreekt.
En ik trek met een gerust hart mijn legging naar beneden
en toon zonder gêne mijn blote kont
we bespreken de details en nemen afscheid als waren we bekenden.

Art: Jan Wolkers