Archief voor de ‘theater’ Categorie

Nadat ik de voorstelling ‘300 el x 50 el x 30 el’ vorig jaar bezocht van FC Bergman en daar helemaal door opgeladen de Stadsschouwburg verliet, twijfelde ik geen moment bij het kopen van een prijzig kaartje voor deze voorstelling ‘Het land Nod’. Dat verwijst naar het land dat Kaïn invluchtte na de moord op zijn broer Abel.
Ook wel het land van de zwervers genoemd.

Maar liefst 9 trailers zou dit spektakel nodig hebben om het gigantische decor (een nagebouwde museumzaal) de Rubenszaal van het Antwerpse Koninklijke Museum van Schone Kunsten te vervoeren.
Vandaar dat dit grootse gebeuren werd opgevoerd in de Expohal van het MartiniPlaza. Er waren maar 300 zitplaatsen (een plastic tribune met bibberstoelen) per voorstelling beschikbaar. Dat gaat je dan ook in de portemonnaie raken.

Ik heb echt wel gelachen om de hilarische, slapstickachtige toestanden die zich afspeelden rond het grote schilderij ‘De Lanssteek’ van Rubens, die als laatste schilderij verwijderd diende te worden uit de zaal die gerenoveerd moest.
Er waren soms heel mooie beelden te bewonderen, voor mij vooral de scene waarin de hele vloer met dekens werd bedekt en er door bewegingen van de dansers een zee werd geschetst.

In recensies die ik las werden Pina Bausch genoemd, Jakob Ahlbom, Buster Keaton.
U weet, allemaal favorieten van mij als u mijn blog al langer volgt. Buster Keaton was zeker terug te vinden in deze voorstelling. Maar de namen Pina Bausch en Jakob Ahlbom vond ik gezocht en overdreven.
Het was allemaal te groots opgezet naar mijn idee, ik voelde me geen moment opgenomen in de voorstelling. Belemmerd door de TL-achtige belichting die er veelvuldig (gedempt maar enorm zichtbaar door de stalen constructie boven onze hoofden) gebruikt werd.
Er waren zeker mooie beelden en vertellingen, spectaculaire vondsten, grappige ontwikkelingen, harde explosies met grote gevolgen.

Maar de ziel, de vervoering, de ontroering, de poëzie heb ik niet kunnen ervaren, daarvoor was de setting te kil, te ver van me af om verbonden te kunnen zijn met mijn gevoel.

Het nieuwe theaterseizoen is weer begonnen, gisteren was ik bij de voorstelling van Jakob Ahlbom waar ik een groot fan van ben.
‘A Breathtaking nightmare on stage’, las ik over de voorstelling “Horror”.

Nu ben ik het kijken naar horror wel een beetje ontgroeit maar Ahlbom zijn stijl vind ik steeds verrassend en subliem. Hij geeft het mimespelen zoveel extra’s mee, de voorstellingen die ik van hem bezocht zijn altijd spectaculair!
De spelers zijn verbluffend goed en bewegen zich magistraal, ook nu mocht ik weer hoogstandjes van souplesse en vernuft aanschouwen.
Mijn buurman was voelbaar geschokt door de onverwachte geluiden en lichteffecten. Dit steekt allemaal zo fantastisch in elkaar en verloopt zo soepel dat je er totaal in mee gezogen wordt.

Ik heb verschillende knipoogjes naar films opgemerkt zoals: Rosemary’s baby, The Shining, The Exorcist en de Japanse film Ringu en dat handje Thing.
Het is een eerbetoon van Ahlbom aan dit genre en ook als je niet van horror houdt is het een een mooie voorstelling. Spanning met veel humor gebracht, schitterende speciale effecten!

De zaal was bezet met vooral jonge mensen, die vol vuur spraken over wat ze gezien hadden nadat de voorstelling was afgelopen en men de spelers drie keer terug applaudisseerde.

Het regende buiten maar dat deerde ons niet, dat heb je soms!

ola
Ik heb Ola Mafaalani een paar keer ontmoet en gesproken één brok bevlogenheid, passie en emotie die je terug vindt in haar werk, vanzelfsprekend!
Veel van haar voorstellingen bezocht, een enorme aanwinst voor het toneelklimaat in Groningen.
Zij blijft nog tot begin 2017 en dan neemt ze afscheid van haar functie bij het NNT, ik zal haar enorme warmte en betrokkenheid bij het theater in Groningen missen. Ze is een mensenmens vanuit haar tenen tot haar kruin, een prachtvrouw! 

Opnieuw doet ze op een fantastische manier recht aan de kunst zoals het volgens mij moet, verbonden aan de wereld en het leven daarin.
Wij de mens en hoe dat volgens haar hoort te zijn.
Wat een wijf, fantastisch!

Ola Mafaalani (artistiek directeur van het NNT)  opende afgelopen donderdag in Amsterdam officieel het Theaterfestival met een indrukwekkend statement.Afgelopen donderdag opende ‘onze’ Ola Mafaalani (artistiek directeur van het NNT) Lees hier haar Staat van het Theater terug.

Foto: Cultureel Persbureau
Bron: Nieuwsbrief Toneel en Dans van Oosterpoort en Stadsschouwburg Groningen.

L-E-V betekent Hart in het Hebreeuws, een goed gekozen naam voor deze groep excellente dansers.
Hetgeen ze brengen en laten zien moet wel rechtstreeks uit het hart komen, het is geweldig!

Vanaf het begin tot het einde heb ik gebiologeerd zitten kijken naar deze intense, vol spanning gebrachte voorstelling.
Vol overgave dansten ze samen of solo hun fantastische verhaal. Bepaald niet kinderachtig of terughoudend. Krachtig en indringend nemen ze je mee de diepte in, wild en gepassioneerd of opeens weer zacht en kwetsbaar.
De dansers gaven zich helemaal en waren meesterlijk!
Ze deden me vliegen en mijn adem inhouden om maar niets te missen.
Het was geweldig om mee te maken en moeilijk in woorden uit te drukken wat ik voelde en beleefde bij deze voorstelling.

Wereldklasse!

Nadat het gordijn sloot werden ze overstelpt met applaus, tot 3 keer een open doekje, één van de dansers schoot vol tijdens het applaus en dan zit ik ook met een brok in de keel.

Het was niet eens uitverkocht, onvoorstelbaar!

Dan zit ik hier

Jonge Harten

Geplaatst: november 2, 2014 in dans, kunst, theater
Tags:,


OVER JONGE HARTEN

Het festivalthema van deze zeventiende editie is #nofilter. Zo neemt de Vlaamse theatermaker Tom Struyf je in ‘Another great year for fishing’ mee achter de coulissen van de snelle, mooie wereld die je van alle kanten voorgespiegeld krijgt. Theatermaakster Davy Pieters brengt in ‘The Truth about Kate’ een dubbelzinnige celebrity-documentaire op het podium over een vrouw die een superster wordt. 

Het festival bereikt inmiddels met zijn voorstellingen, workshops en andere activiteiten ruim 10.000 bezoekers per jaar. Het Jonge Harten Festival vindt plaats in onder andere de Stadsschouwburg, het Grand Theatre, Theater de Machinefabriek, maar ook op bijzondere pop-up locaties. Ook dit jaar heeft Jonge Harten weer een eigen sfeervol festivalcafé waar je verrast kunt worden door kleine concerten en performances. Aan het eind van elke avond zul je er artiesten tegenkomen die die dag hebben opgetreden. Jonge Harten 2014 vindt plaats van 21 t/m 29 november.

Toneelhuis%20&%20FC%20Bergman%20-%20300%20el%20x%2050%20el%20x%2030%20el%20%20(Sofie%20Silbermann)%201%20300dpi_1

“De Stadsschouwburg is begonnen aan een monsterklus. Vrijdag moet er op het toneel een dorp staan met zestig echte bomen, een vijver en nog veel meer.” aldus het Dagblad van het Noorden vandaag over ‘300 el x 50 el x 30 el’ van FC Bergman.

Dat maakte de opwinding die ik voelde om deze voorstelling te gaan zien alleen maar groter, ik keek er echt naar uit en spoedde me naar het theater om dit gebeuren mee te maken. Ik zat op rij 5 en zocht mijn stoel aan de buitenkant maar na enige tijd bleek ik fout te zitten en bleek rij 5, nu rij 1 omdat het podium voor deze productie aangepast werd.

Op het toneel is een vijver gemaakt waar een man de hele voorstelling onverstoorbaar zit te vissen. Er is een sparrenbos gemaakt van maar liefst zestig sparren. Er zijn graszoden, grote gras- en rietpolen, onkruid, boombladeren, mos, aarde mest.
Je waant je in een gemeenschap in het bos maar dan ook echt! Rondom staan in een cirkel kleine huisjes, die via beeldschermen laten zien wat voor interieur er is en wie er woont. Op een rails rijdt een cameraman op een karretje geduwd door 3 mensen rondjes om het hele gebeuren vast te leggen op film en ons zo, steeds meer vertrouwt te maken met de bewoners. Al gauw is duidelijk dat er iets niet pluis is in deze gemeenschap, het stroomt maar door met woordeloze beelden en indrukken.
Het is fantastisch, ik onderga het als in een droom, alsof ik een superspannend  verhaal lees waarvan ik de uitkomst nog niet weet.
Er valt ook heel veel te lachen door de absurde vondsten die er getoond worden, een vrouw poept reuzenschelpen die haar partner dan weer betast, zijn middelste vingers bespuugt en die er zeer suggestief in laat verdwijnen. Het is een spektakel van heb ik jou daar en de muziek, schitterend wordt ook totaal ingezet in het gebeuren.
Als ik alles op ga noemen geef ik teveel prijs van deze prachtige voorstelling, het is er een die je niet mag missen als je van theater houdt. Het is als ik dit schrijf de meest opwindende voorstelling die ik ooit zag, ik was totaal ondersteboven.
En dan die finale, oh lord!

Ze werden drie keer terug geklapt en het applaus verstomde geen moment. Op de gang ging ik los: “Geweldig, wat geweldig”! Men keek mij aan en ik zei: “Sorry hoor, dat moest er even uit”. De meneer naast mij: “Dat geeft helemaal niet mevrouw, ik ben het volledig met u eens”!
Oh man, wat kunnen wij mensen toch prachtige dingen maken, fenomenaal!!!

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

(uit: The Hollow Men, T. S. Eliot)

Foto: Sofie Silbermann

DagVlieg_RenevantHof_foto_BenvanDuin

Woensdagavond was ik in Assen om de voorstelling “Dag vlieg” van René van t Hof te gaan zien.
Assen was uitgestorven alleen in de horecagelegenheden zag ik wat mensen zitten. Ik liep van het station naar de Kolk
waar sinds een jaar of vier een nieuw theatergebouw is verrezen waar ook een bioscoop in huist en een bibliotheek, mijn gebouw is het niet, geen fijne sfeer.  Al doen de mensen die daar werken hun best, bijzonder vriendelijk!
Ook kreeg ik een extra kaartje aangeboden omdat er te weinig publiek kwam.

De voorstelling was geweldig Jacques d’Ancona was er ook, een heel aardige man, ik zie hem regelmatig bij een voorstelling.

Het toneel was op dezelfde hoogte als de eerste rij, dus geen toneel eigenlijk. Links en rechts stonden er gespiegeld dezelfde spullen.
Gasfornuis kastjes met zelfde lamp, zelfde schaal etc Een fauteuil links en rechts en in het midden een tafel met twee stoelen,
achteraan in een nis stond een tweepersoons bed.
Een oude man in het witte ouderwetse gaatjes-ondergoed met op het midden achter en voor een dichte reep katoen over de buik en billen liep met grote, zwarte schoenen maatje 50+ door de kamer. Schuifelend, stram en trillend doet hij zijn ochtendritueel. Kastjes gaan moeilijk open en de toeren die hij hierbij uit moet halen zijn hilarisch en meelijwekkend tegelijk. Je zou hem een handje willen helpen! Hij heeft z’n onderbroek heel zakkerig hangen en de ruimte waar zijn ballen hangen opgevuld, als waren het kleine cocosnoten. Dit met die grote schoenen versterkt het kwetsbare en de onbeholpenheid van de man maar is tegelijkertijd iets dat op je lachspieren werkt. Heel theatraal allemaal en dat is goed!
Ineens is er een vlieg in het appartement en dan gaat de man op jacht naar de vlieg waarbij de mimespeler zijn geweldige beheersing en klasse laat zien!
Je ziet hem in een vlieg veranderen en dan keert zijn seksualiteit terug, één groot zoemend geluid want gesproken wordt er niet in deze voorstelling. Hij (van t Hof) is een grootheid op het mimische vlak. Als de man een broek aantrekt en natuurlijk niet gaat zitten, ontvouwt zich een ijzingwekkend schouwspel van uitglijden op de pijpen en weer rechttrekken van de benen, een waar ballet. Ook de rug wordt op een manier gestrekt die zowel bewondering als een lach oproept. Geluiden van de radio, een heimachine en spelende kinderen worden op een fantastische manier samengeweven in het gebeuren. Ik ben dol op deze man, zo’n beetje alles wat hij speelt is goud in mijn ogen, ik ben een fan!

Aan het einde van de voorstelling krijg je een gratis drankje aangeboden kijk…daar kan Groningen nog wat van leren!

Bij het grote publiek wordt René van ’t Hof bekend door zijn rol als Kees in de film Flodder. Daarnaast speelt René in films als Pietje Bell, Ober, Alles is Liefde, Alles is familie en Matterhorn.

Rudolphi Producties is de artistieke thuishaven voor zelfstandige theatermakers met een voorliefde voor beeldend, muzikaal en sprankelend theater. Zij kiezen onvoorwaardelijk voor kunst, zonder daarbij hun publiek uit het oog te verliezen.

spel: René van ’t Hof · eindregie: Beppie Melissen · geluidsdecor: Wim Conradi

Foto: Ben van Duin

VuurvrouwenSetSize17501154.5-Vuurvrouwen-1
De speelruimte is fantastisch gemaakt.
Links is het decor maar zo’n 3 meter diep, er is een hoge muur van gespannen jute die gebroken wit is gekalkt. Hiervoor staat een wc van roestvrij staal, op de muur is Mickey Mouse getekend waaronder een lage doorgang waar twee van de acteurs gebukt of kruipend op en afgaan. Micky staat hand in hand met het ‘napalmmeisje’ (de gefotografeerde naakte meisjesfiguur verbrand door napalm in de Vietnamoorlog) en daardoor in ons gemeenschappelijke geheugen gegrift.
Hiernaast maakt de muur een hoek naar achteren en daarna over het hele toneel naar rechts. Bovenaan is een tekening van een gekruisigde Jezus met enorme spijkers in zijn handen, waaraan tasjes hangen van allerlei dure modehuizen.
Ook is er een lijst met namen van de rijkste mensen ter wereld met daarachter de biljoenen aan rijkdom vermeld. De muren worden tijdens de voorstelling nog verder beschreven door de spelers, zo krijgt ook het ‘napalmmeisje’ een rokje aan en een ballon.
Er staat voor de rechtse wand een bank en rechtsvoor op het toneel een naaimachine. Tegen de wand staat in de hoek een engelachtig figuur met een witgekalkte lange juten jurk, ook haar haren, blote armen en gezicht zijn wit geschminkt. Zij staat bewegingloos  en met de rug naar ons toe en gaat verscholen in het decor. Ook de vloer is wit en op een laag krukje zit een vrouw met een shagje in haar hand.

Zij is Ulrike Meinhof (Fania Sorel) die zich in de jaren zeventig verzette tegen de zwijgcultuur van het naoorlogse Duitsland. Als geweldloos verzet wordt beantwoord met geweld van de politie, is gewapend verzet het gevolg. Ulrike vocht met de Rote Armee Fraktion (RAF) voor haar idealen, maar werd gezien als een gevaarlijke terrorist en tot levenslang veroordeeld.

We volgen Ulrike in de laatste uren van haar leven. Wat zich afspeelt is zo fantastisch, met zo’n enorme concentratie gespeeld…. fenomenaal! De adrenaline joeg door mijn lijf en was uren na de voorstelling nog aanwezig. Het vereist natuurlijk ook de nodige concentratie van de kijker en luisteraar want er worden heel wat personen opgevoerd. Zo was daar de moeder van Ulrike. Een zuipende vriendin/salonsocialiste die denkt Ulrike te begrijpen en af en toe enorm op de lachspieren werkt met haar man. (Hun wijn bewaarden ze in de wc-pot, waarboven ze ook nog eens over haar nek gaat). Dan is er Ulrikes advocaat. En natuurlijk Andreas Baader en Gudrun Enslinn, die haar niet werkelijk vertrouwen en door wie ze zich in de steek gelaten voelt, waardoor haar  eenzaamheid en isolement ondraaglijk worden. Een Katholieke intimiderende veroordelende rechtspreker van Jeanne.
Een door Ulrike bewonderde Jeanne d’Arc (Goele Derick) die ook haar innerlijke strijd ten tonele brengt. En dan natuurlijk de prachtige engel (Maartje Teussink) die op een weergaloze manier haar nummers de zaal in zingt.
De haatmonoloog waarmee Ulrike de voorstelling besluit is van een kracht en intensiteit waarvan je kippenvel krijgt.
Het is een voorstelling die ik u van harte en met klem aanbeveel, toneel van de bovenste plank!

Waarom komen we niet meer in verzet? En als we in actie komen, hoever mag je dan gaan voor je idealen?

Wie zich neerlegt bij hoe het in deze wereld nou eenmaal is, die heeft nooit geleefd.

Foto’s: Leo van Velzen


Dit was mijn laatste voorstelling op het Noorderzon. Een liefdesverhaal over een robotje en een meisje die elkaar ontmoeten in een lift van een groot kantorenpand waar ze beiden werken. Nufonia Must Fall, oorspronkelijk een stripverhaal dat de Canadese Kid Koala (een uiterst sympathiek heerschap) in 2003 uitbracht. Dit beeldverhaal is uitgewerkt in een live-poppentheater-versie en nu dus vertoont op het Noorderzon.

Op het toneel zien we miniatuurdecors op hoge tafels staan, links is een muziekinstallatie (van Kid Koala) die de avond opent door met ons een bingo te spelen. Bij het binnenkomen  zijn ons potloden en kaartjes uitgedeeld, met daarop  tekeningetjes van dingen en personen, die in het verhaal voorkomen. De sfeer zit er gelijk in, je voelt het enthousiasme van het publiek door de tent golven. De twee winnaars krijgen een cd en een boek.

Inmiddels is The Afiara Quartett linksachter op het podium komen zitten, 3 violisten en een cellist. Zij en Kid Koala ondersteunen het poppentheater met muziek en vreemde geluiden. De puppeteers zijn gekleed in het zwart tot de handen toe, om zo weinig mogelijk op te vallen. Een cameraman maakt opnames van wat er in zo’n prachtig uitgelicht miniatuurdecor plaats vindt. Dit wordt op een metersgroot scherm aan ons getoond.  Het is groots en razendknap spel wat hier plaats vindt. de puppeteers zitten op superkleine plankjes met wieltjes onder de decors, of bewegen de poppen (boven de decors) met zijn drieën razendsnel over een band, die de loopband op een vliegveld moet verbeelden. Levensecht zie je de reizigers voorbij flitsen. Ook het vliegveld is geweldig nagemaakt, je ziet en hoort de vliegtuigen opstijgen en landen.

De regisseur wordt ook nog voorgesteld bij het applaus, het is K.K. Barrett. Barrett werd beroemd door zijn samenwerkingen met de bekende regisseurs Sofia Coppola voor Lost in Translation en met Spike Jonze voor onder meer Being John Malkovich, Where the Wild Things Are en Her. Voor die laatste film werd Barrett genomineerd voor een Oscar.
Ze werden 3 keer terug geklapt, al met al een waardige afsluiting van het Noorderzon2014, voor de organisatie en ons… het publiek!
Mijn laatste woord…. Schitterend!