Post Tagged ‘Jakop Ahlbom’

Het nieuwe theaterseizoen is weer begonnen, gisteren was ik bij de voorstelling van Jakob Ahlbom waar ik een groot fan van ben.
‘A Breathtaking nightmare on stage’, las ik over de voorstelling “Horror”.

Nu ben ik het kijken naar horror wel een beetje ontgroeit maar Ahlbom zijn stijl vind ik steeds verrassend en subliem. Hij geeft het mimespelen zoveel extra’s mee, de voorstellingen die ik van hem bezocht zijn altijd spectaculair!
De spelers zijn verbluffend goed en bewegen zich magistraal, ook nu mocht ik weer hoogstandjes van souplesse en vernuft aanschouwen.
Mijn buurman was voelbaar geschokt door de onverwachte geluiden en lichteffecten. Dit steekt allemaal zo fantastisch in elkaar en verloopt zo soepel dat je er totaal in mee gezogen wordt.

Ik heb verschillende knipoogjes naar films opgemerkt zoals: Rosemary’s baby, The Shining, The Exorcist en de Japanse film Ringu en dat handje Thing.
Het is een eerbetoon van Ahlbom aan dit genre en ook als je niet van horror houdt is het een een mooie voorstelling. Spanning met veel humor gebracht, schitterende speciale effecten!

De zaal was bezet met vooral jonge mensen, die vol vuur spraken over wat ze gezien hadden nadat de voorstelling was afgelopen en men de spelers drie keer terug applaudisseerde.

Het regende buiten maar dat deerde ons niet, dat heb je soms!

bug-01-sanne-peper

BUG-09-Sanne-Peper-klein

Gisteravond toog ik met een vrijkaart in mijn tas naar de stadsschouwburg. De stemming zat er goed in want ik ging naar een voorstelling van Jakob Ahlbom en die was me met een vorig werk uitermate goed bevallen!
Ik had niets opgezocht of gelezen want wilde me totaal laten verrassen. Het vond opnieuw plaats in één woonvertrek, een kale motelkamer. Op de muren werden verontrustende beelden geprojecteerd met muzikale ondersteuning van Alamo Race Track.

Hier woont Agnes (Tamar van den Dop) een gescheiden vrouw die zich schuil houdt voor haar gewelddadige ex-man, ze wordt in het begin meerdere keren gebeld maar er wordt niets gezegd. Ze zegt: “Ik weet dat jij het bent, je bent vandaag vrij gelaten dus kun je maar beter laten weten dat jij het bent…..KLOOTZAK”!
Maar hij zwijgt….

Op een gegeven moment komt een vriendin met een onbekende man  (Peter, gespeeld door Bram Coopmans) op bezoek, ze zijn van plan naar een feestje te gaan en vragen Agnes mee. Zij is dit geenszins van plan en wil haar veilige kamer niet verlaten. Haar vriendin wordt gebeld en moet weg, de man laat ze achter bij Agnes. Er gebeurt veel en er valt ook heel wat te lachen, het is wel opletten geblazen want het wordt volledig middels tekst uitgespeeld.
Peter blijkt een ingetogen en gevoelige man, die haar liefde en bescherming biedt. Hij trekt bij haar in en al in de eerste nacht gaat hij op zoek naar bedwantsen waardoor hij  gebeten lijkt te worden. dit neemt obsessieve vormen aan en Agnes gaat volledig mee in zijn wanen. De bugs zitten onder hun huid en het bloed vloeit dan ook rijkelijk en meer en meer naar mate de voorstelling vordert.De buitenwereld is één complot en ze raken uiteindelijk volledig geïsoleerd.

Het bracht me in gedachten terug in de tijd bij een stuk van Orton, ‘The ruffian on the stair’ waar ik zelf een rol in speelde.

Het was een beklemmende en indringende voorstelling waar de muren bewogen en verschoven door de videoprojectie, het bezorgde me een vreemde, duizelige gewaarwording op mijn theaterstoeltje.

Voor me zat een mevrouw die me deed denken aan Charlotte Mutsaers, een zelfde frêle verschijning met een pittig kapsel, alleen was dat van haar niet geverfd. Ze rekte en strekte haar kippennekje constant omhoog, van links naar rechts en bleef dan weer net iets te lang naar haar partner staren, waarbij ze ook steeds haar koppetje vluchtig op zijn schouder drukte. Maar het zag er heel vreemd uit, gejaagd en onnatuurlijk en hield geen minuut op. Ook rechtsachter haar gebeurde er iets wat door haar in de gaten gehouden diende te worden. Naast haar zat een ietwat kalende man met een enorme vette stierennek die (hoewel hij toch uitdrukkelijk haar aandacht had en haar begeleider was) stoïcijns voor zich uit bleef kijken.

Ik had in het begin de neiging om haar een sneer te geven over haar hinderlijke bewegen maar ben blij dat ik me inhield.
Deze vrouw kreeg niets mee van de voorstelling die vlak voor haar ogen plaatsvond, ze zat op de 2e rij. Ze was verward en zocht wanhopig naar steun bij haar…. partner? Het moet een angstaanjagend gebeuren voor haar zijn geweest, waarom waren ze hier in hemelsnaam en waarom gaf hij haar geen enkel blijk van wat dan ook!
Later stonden ze samen geagiteerd bij hun fietsen te fluisteren. “Ik wil graag naar huis” hoorde ik haar smeken toen ik hen passeerde.

Twee voorstellingen ineen, ik heb me dus geen moment verveeld gisteravond al had dat wat mij betreft wel wat minder gekund!

Foto’s: Sanne Peper