Post Tagged ‘kunst’

IMG_1081

Hier stond ik gisteren aan het begin van de avond, nadat ik over het Trompbruggetje naar rechts de Winschoterkade opliep. Bij het kijken naar de drukte op de bootjes, dacht ik: “Ik ben nog nooit aan de overkant geweest en dat ga ik nu dus veranderen”!

IMG_1082

Kijk, daar begint de overkant. Daar moest ik voor over de brug aan het einde van de Steentilstraat naar het Damsterdiep. Bij de schattig gelegen huizen op deze foto ging ik naar rechts om van de andere kant de bootjes en hun opvarenden te bekijken. Hier aan het begin stond ’t Voormalig Poortje en als je er langsloopt staat er ook ‘recht voor het voormalig poortje’.

De straat ‘Voor ’t Voormalig Klein Poortje’ (van het Damsterdiep tot de Oosterkade) is genoemd naar het vroegere poortje in de toenmalige vestingwal dat leidde naar de weg langs het Winschoterdiep. Het poortje is in 1876 afgebroken. Je ziet, ik ben nu dus op de Oosterkade beland.

IMG_1083

Langs die huizenrij hierboven kom ik net vandaan en maakte ik bovenstaande foto’s. En kijk eens, een spannend beeld van een kunstenaar die er mag wezen! Was me nog nooit opgevallen, doorgaans fiets ik ook aan dit stukje Groningen voorbij.
Even kijken of ik er iets over kan vinden…
Het meer dan levensgrote beeld van Henk Visch is een figuur van brons. De man strekt zich naar voren uit en rust hierbij op zijn vingertoppen, wat de houding spanning geeft.
De beelden van Visch zijn niet eenvoudig te duiden. Ze hebben een poëtische schoonheid en nodigen uit tot eigen interpretaties. Zijn oeuvre kenmerkt zich vooral door raadselachtigheid, vaak nog eens versterkt door de titels, zoals ook in dit geval. Secret Life in a Public Body verwijst naar ‘een geheim leven’. Maar bedoelt Visch met het openbare lichaam zijn beeld of de plek waar het staat? En wat zijn die geheimen?

Het kunstwerk heeft eerst 5 jaar in de parkeergarage Westerhaven gestaan en nam daar precies de ruimte van een parkeerplek in. Het contrast met de glanzende voertuigen was opvallend. Sinds 31 maart 2009 staat het op het plein bij het Voormalig Klein Poortje aan de Oosterhaven.

IMG_1084

En een levendige boel op die bootjes, fietsen worden tevoorschijn getoverd en het hele gezin maakt een fietstochtje door ons mooie Groningen, ah Duitsers hoor ik. Op andere schepen is men verwikkelt in een onderhoudend gesprek en er wordt veel gelachen. Er zit ook iemand de boel vanuit zijn boot te observeren als je goed oplet, wel even klikken op de foto om hem te vergroten. Straks loop ik aan de andere kant van die flats terug naar de Oosterpoort.

IMG_1088

Een doorkijkje wat ik nog niet eerder gezien had alsof ik op vakantie ben.

IMG_1089

Een zeer bekende, oude, mooie huizenrij voor mij.

IMG_1092

En een terugkijkje vanaf de Oosterhavenbrug op de Europaweg die de route naar de ringweg is. In de verte ziet u het Trompbruggetje (waar ik vandaan kwam), het licht staat op rood maar dat zie je niet op de foto. Het kerktorentje is van de st. Jozefkerk.
En mijn wijde rokje klepperde en zwierde me terug naar huis.

Advertenties

iTMOi

Geplaatst: januari 7, 2014 in dans, kunst, theater
Tags:, , ,


Vanavond zit ik bij deze voorstelling, de 3e bewerking van of inspiratie op ‘Le Sacre du Printemps’ die ik ga zien in nog geen jaar tijd. Eerst ga ik lekker eten en daarna laat ik me onderdompelen in het theater om de verbeelding van de Akram Khan Company een kans te geven. Ja, dat klinkt een beetje cocky, ik weet het maar dat mag op mijn leeftijd.:-)

“Met een stoet aan kleurrijke, symbolische figuren is ‘iTMOi’ een voor Khan’s doen ongewoon uitzinnige en surrealistische visuele gekte. Wat dat betreft een mijlpaal in zijn carrière.” (de Volkskrant).

 

 

 

 

6a011571160e4a970c013489694c54970c-800wi

VADER EN ZOON IN HEVIGE REGEN

Je zoon op je schouders.
Boven hem je paraplu
een lopend torentje
in regen van nu.
Zelf wees geweest
en wees gebleven
zit je daar zelf
op schouders
van ouders, zelf
in de vorm
van een zoontje,
en boven de hoofden
een ronde en kleine
maar troostende droogte.

Gedicht: Judith Herzberg
Art: Paulina Olowska

 

Atelierroute 2012

Geplaatst: oktober 12, 2012 in Uncategorized
Tags:, ,

Schilderij van Rob Koot (geen titel)

Deze stond er ook, heeft Rob geschilderd op de personeelsdag.

Beeld van Tine Rinds dat ik maakte op het hofje achter haar atelier.

Werk van Feyerabend

Bukken!!

Let op de theezakjes die hun labeltje gaat bewegen als de verwarming aanstaat, de kunstenaar heeft direct mijn sympathie. De tafel ontroert me, zo gaat dat.

Een kamer in een oude school als atelier, dat heeft niet iedereen.

Hierbij een gedeelte van de atelierroute die ik zondag gelopen heb. De romantiek die ik er vroeger in vond is wat gesleten, het is hard werken voor de kunst en bepaald geen vetpot. Ik zou graag zien dat deze kunstenaars weer financieel ondersteunt zouden worden d.m.v. subsidie.

Ik begon de route bij collega Rob waar ik een lekkere kop koffie kreeg en een blij, lachend gezicht van mijn collega. Wat wenst een mens nog meer? Hierna werd me aangeraden door Rob een kijkje te gaan nemen bij Tine Rinds om haar Moony s te zien.

Ze tekent er elke dag één, het zijn klein getekende figuren die een bepaald gevoel uitdrukken in hun houding en doen en laten, lees ik. Ze zijn te klein om te fotograferen en dus loop ik na ze bekeken te hebben naar de ruimte boven, waar straks muziek is en de hapjes en drankjes al klaar staan. Ik zeg dat ik later wel zie of ik terug kom en bedank haar hartelijk voor de uitnodiging.

Dan loop ik het hofje aan de achterkant op, het is privé (staat op de toegangsdeur) maar even kijken lijkt me geen kwaad kunnen. Ik zeg even een foto te willen maken van het beeld, dat ik ook binnen in een boek zag staan van deze spontane, levendige kunstenares. Dat mag!

Hierna beland ik in een galerie, waar ik in eerste instantie totaal genegeerd wordt, wat ik raar vind op een open dag. Je kunt toch wel gewoon even groeten. Als ik vraag of ik een foto mag maken, begint ze (de gastvrouw) tegen de man naast haar, met wie ze vriendjes is blijkbaar. “Ja, daar kan ik niks tegen doen, dat moet ik goedkeuren”. “Wilt u misschien ook nog weten van wie het is en wat het voorstelt?”

“Nou als dat zou kunnen” zeg ik enthousiast met mijn beste kakstem. Als ik het wil tonen moet ik eerst haar man bellen die elders de boel aan het bestieren is. Ik besluit te passen.

Dan nog een inkijkje in het atelier van Feyerabend, daar was het goed toeven en ik prima op mijn gemak. Daardoor vond ik het ook geen probleem om te vragen of ik wat foto’s mocht maken en wat ik nog meer wilde weten. Dat gevoel had ik zeker niet in alle ateliers die ik bezocht heb maar dat kan ook aan mij liggen. Soms was het er ook gewoon te druk.
Heb ik hem recht…..knip…….weer scheef ;-(

Foto’s: Fenny