Post Tagged ‘Nederlandse première’


Dit was mijn laatste voorstelling op het Noorderzon. Een liefdesverhaal over een robotje en een meisje die elkaar ontmoeten in een lift van een groot kantorenpand waar ze beiden werken. Nufonia Must Fall, oorspronkelijk een stripverhaal dat de Canadese Kid Koala (een uiterst sympathiek heerschap) in 2003 uitbracht. Dit beeldverhaal is uitgewerkt in een live-poppentheater-versie en nu dus vertoont op het Noorderzon.

Op het toneel zien we miniatuurdecors op hoge tafels staan, links is een muziekinstallatie (van Kid Koala) die de avond opent door met ons een bingo te spelen. Bij het binnenkomen  zijn ons potloden en kaartjes uitgedeeld, met daarop  tekeningetjes van dingen en personen, die in het verhaal voorkomen. De sfeer zit er gelijk in, je voelt het enthousiasme van het publiek door de tent golven. De twee winnaars krijgen een cd en een boek.

Inmiddels is The Afiara Quartett linksachter op het podium komen zitten, 3 violisten en een cellist. Zij en Kid Koala ondersteunen het poppentheater met muziek en vreemde geluiden. De puppeteers zijn gekleed in het zwart tot de handen toe, om zo weinig mogelijk op te vallen. Een cameraman maakt opnames van wat er in zo’n prachtig uitgelicht miniatuurdecor plaats vindt. Dit wordt op een metersgroot scherm aan ons getoond.  Het is groots en razendknap spel wat hier plaats vindt. de puppeteers zitten op superkleine plankjes met wieltjes onder de decors, of bewegen de poppen (boven de decors) met zijn drieën razendsnel over een band, die de loopband op een vliegveld moet verbeelden. Levensecht zie je de reizigers voorbij flitsen. Ook het vliegveld is geweldig nagemaakt, je ziet en hoort de vliegtuigen opstijgen en landen.

De regisseur wordt ook nog voorgesteld bij het applaus, het is K.K. Barrett. Barrett werd beroemd door zijn samenwerkingen met de bekende regisseurs Sofia Coppola voor Lost in Translation en met Spike Jonze voor onder meer Being John Malkovich, Where the Wild Things Are en Her. Voor die laatste film werd Barrett genomineerd voor een Oscar.
Ze werden 3 keer terug geklapt, al met al een waardige afsluiting van het Noorderzon2014, voor de organisatie en ons… het publiek!
Mijn laatste woord…. Schitterend!

Advertenties

10649509_765197863518563_1589239918556279332_n

In de Stadsschouwburg gaat vanavond 27-08-2014 in het kader van Noorderzon de voorstelling The Record in première. Bijzonder aspect is dat de spelers elkaar nog nooit eerder hebben gezien.  45 vrijwilligers verzorgen de voorstelling van een uur. Ze hebben allemaal los van elkaar geoefend en pas tijdens de première op het toneel zien ze wat voor voorstelling ze gaan uitvoeren.
De voorstelling is gemaakt door de Amerikaanse theatermakers The 600 Highwaymen. Ik ben er bij en doe verslag.

Bij binnenkomst bemerk ik niet met het gebruikelijke theaterpubliek te maken te hebben, de mensen lopen regelrecht de omringende balkon-ruimtes in en niet de zaal.  Waarvoor je de bocht naar rechts  of links dient te nemen. De deuren gaan gelukkig op tijd open en we kunnen voor het gebeuren rustig plaats nemen.

En uitgerekend jij moet naast me komen zitten, je werd af en toe ingezet op mijn school als een kind autistisch bleek, je loopt naast je schoenen van verwaandheid en ziet me niet als je je boodschappen haalt bij de Aldi. Maar ik groet je en doe of mijn neus bloed.
‘Goh ik zag je niet’ zeg je.

Na enige tijd loopt er een jongen het podium op en steekt schuin over, als hij weer is verdwenen begint een grapjas te klappen. De zaal zit vol familieleden en kennissen en dat stemt me vrolijk, ook zijn er opvallend veel kinderen.
Op een cello omlijst een man het geheel en naast hem zit iemand achter een computer die ook geluid verzorgt. In het begin doen er voor een tijdje maar 10 mensen mee, het zal toch niet??
Maar daar komt nummer 11!

Het geluid van de cello is het bewerken van een enkele snaar plong plong! Uit de boxen komt een geluid alsof een langspeelplaat is afgelopen en de arm niet opgetild. Er piept en knerpt iets en het verstoort mijn rust. Kom op man, bespeel je cello voluit met je strijkstok maar daarvoor is het nog te vroeg.

Ik kijk naar de mensen die het podium bevolken, jong en oud, dik en dun, zwart en blank, hele gewone mensen, als jij en ik.

Ik laat het gebeuren, weet mezelf ontvankelijk als mens/theatergek en raak gedurende de voorstelling ontroert. Hier ontmoeten we elkaar, zien onszelf, geven ons aan elkaar over en steunen elkaar. Dit willen de bedenkers ons laten voelen, laten zien denk ik. En voel tranen prikken als een meisje haar hoofd in de handen van haar buurman legt. De kwetsbaarheid van dit alles, de totale overgave aan elkaar, aan ons. Prachtig!
Dan weer is de houding strijdbaar en krachtig en de muziek zwelt aan. Deze mensen voeren iets uit dat ze daar voor het eerst staan te doen, dit is de Nederlandse première, nog een paar dagen volgen maar vanavond is de eerste keer en ik was erbij en zal dit niet snel vergeten!

Met het applaus sta jij bewegingloos en verveeld naast me. Vond je het niets?  “Mwoa… met sommigen had ik wel iets”.
Maar je kunt je handen niet op elkaar krijgen en laat me dat nou niets verbazen.
Ik besluit wat te gaan drinken en te praten over wat ik gezien heb met mensen die me zien staan en dat doe ik.

htttp://vimeo.com/79879775

Foto: Corné Sparidaens
Voorpagina Dagblad van het Noorden