Post Tagged ‘OBA’

Springende gedachten

Geplaatst: oktober 13, 2015 in gedichten
Tags:, ,

Carla
En dan op het einde van de reis
Je kleren af te werpen
Met alleen kwetsbare huid
Niets dan ontvankelijk
Te zijn als kinderen
Samen drommend voor een nieuw begin
Wachtend om opgenomen in het grote geheel
Met velen de eenheid vormen
Die hier niet mogelijk bleek
Wachtend bij de zee
Starend naar de horizon
Badend in het licht

Foto: Carla Kogelman

Advertenties

Rein Pol

Al weer twee weken geleden ging ik voor een echo van
allerlei organen naar het UMCG
nuchter en met volle blaas.
Nadat een jonge vrouw mij naar een
uitkleedhokje begeleidde
nam ik plaats op de onderzoekstafel.

Twee mannen kwamen binnenlopen
en trokken de tafel op de gewenste plek.
“Oeh…”schrok ik. “Wat opeens een invasie”!
“Dat kun je verwachten in een academisch ziekenhuis”
repliceerde de man die de leiding nam.
En spoot gelei op mijn buik, in mijn zij
daarna op mijn rug, de maag en op blaashoogte.
Mijn truitje was doorweekt aan de onderkant
en ik pissig want ik had daarna een lunchafspraak
met vriendin die me op kwam halen bij de hoofdingang.

Ik rookte mijn 1e sigaret na 10 dagen stoppen
van pure frustratie want ziekenhuizen werken op mijn zenuwen
waarna we besloten naar het centrum te wandelen
om te gaan brunchen.
Onderweg wees zij me op tentoonstelling ‘Blauwe Engelen in het koor’
in het koor van de Martinikerk.
“Goeie schilder” zei ze,
“Zullen we gaan kijken”? vroeg ik.
Maar nee daar had ze geen oren naar!

Dus liepen we door voor matig interessante lunch,
niet wat ik voor ogen had.
Zo gaat dat soms!
Vervolgens liepen we terug naar het ziekenhuis om
mijn en haar fiets te halen en ging ik op weg naar de markt,
vriendin een zoen en tot ziens!

Weer thuis maakte ik een gezonde groene smoothie
en mat mijn bloeddruk, bovendruk normaal.
Ik eet al maanden gezond en sport elke dag een half uur
wandel regelmatig en ben inmiddels 7 kilo kwijt,
m’n nieuw aangeschafte shirtjes worden ook al weer wijd.

Zie en hoor mooie dingen zoals hierboven in de Martinikerk
die ik twee keer bezocht afgelopen week.
Voor een orgelconcert en voor het werk van besproken schilder
ben dus gestopt met roken met af en toe een slippertje, duh!
Dat gaat z’n vruchten afwerpen blijkbaar, hoop ik
enthousiast neem ik nog een slok en besluit de kaart te posten
die er al twee weken op ligt te wachten.

Art: Rein Pol

IMG_1062

IMG_1072

Op mijn dagelijkse wandeling mis ik fototoestel, die moet opgeschoondwat ik bij thuiskomst onmiddellijk doe…
Weer een ergernis minder!

Om 7.30 uur de volgende dag (anders is alles verdwenen om vast te leggen)
sta ik op de kop der Meeuwerderweg,
de werkmannen zijn al druk bezig en schrijven geschiedenis.

Het kleinste cafe van Groningen ‘De kleine Oosterpoorter’
wordt gesloopt
met de twee panden ernaast
aan beide zijden.

Het hoekpand, ook een cafe, gaat als eerste
hier werd geborreld en ge-hand-je-klapt door de boeren van de veemarkt.
Maar ook die is niet meer daar prijkt nu het Cultuurcentrum Oosterpoort.
Het Prins Claus Conservatorium dient uitgebreid,
dat is lelijk, dus dit zal ook wel lelijk worden
anders lijkt het niet!

Het kleinste cafe is niet meer
al bouwde men verderop een nieuw optrekje
met dezelfde naam, hetzelfde logo op de ramen.
Is niet hetzelfde, bij lange na niet
ook foeilelijk!

IMG_1058

jose-romussi-4

Het is lang geleden dat we samen waren
In de tussentijd is niets stil blijven staan
Ik heb strijd geleverd en
liefde gevoeld
Ik heb pijn geleden als nooit te voor
Zeer zeker omdat het
niet direct om mij ging
maar Ik
had er alles mee te maken
en dat brak me volkomen

Ik heb er mee leren leven
en ben opgekrabbeld
zoals zowat hoe vaak?
Na eindeloos knokken
weer mezelf overwonnen
Dat ja!
Niet het leven op zich
want dat kent meer dan ik
Maar nu  kies ik en wil zon
en als het kan..Liefde
Ik wil alle lichtheid die ik dragen mag
Ik wil omhoog als een luchtballon
Ik wil mijn leven vieren
totdat het niet meer kan

Ik wil  Ik wil  Ik wil
en niemand  niemand
die mij tegenhoudt!

Art: Jose Romussi

1031432

’s Morgens heel vroeg
baan ik mij
een weg door de spinnenwebben in mijn schuur
om de koelbox te zoeken
een ding dat ik heb aangeschaft toen zoon nog klein was
toen gingen we met mooi weer de hele dag op pad
Nu ontsmet ik het ding en vul hem met etenswaren
uit de koelkast plus koelelementen
die ik alsof ik heel georganiseerd ben
gisteren al in de vriezer stopte
Ik plaats mijn zonnestoel buiten op
een plekje waar straks de zon zal schijnen
alleen voor mij

Ik trek de koelkast leeg
en maak een sopje voor de glazen etalagebladen
of heten die dingen anders?
Etage na etage krijgt een sopje
alsof ik niet anders gewend ben
Met zorg peuter ik satestokjes met keukenpapier omwikkeld
in het koelkastgaatje tot ik geen smurrie meer zie
En breng de zooi die over de datum is naar de container
die natuurlijk vol is…alweer!
Geïrriteerd stuur ik een mailtje naar de gemeente
dat  dit en dat!
Ik plaats een stoel voor de deuren van mijn koelkast en
laat het ding zijn gang gaan
Drup…drup… drup

Zelf neem ik plaats in de zon
met een lekker boek en vanavond
als de koelkast stralend werkt
bestel ik Chinees

Art: Andreas Gursky

katrien-odeur

De rust die ik mezelf gunde
doet z’n werk en er worden dingen
in werking gezet

Zo is daar opeens:
een klaverjasclub met leuke mensen
niet elke week maar eens per maand
een uitnodiging om te zingen in een
Gregoriaans koor
(ik dacht dat enkel door mannen gedaan werd)
maar nee, het kan!
Ik pas… want dat red ik niet qua noten lezen
er naar luisteren vind ik op zijn tijd geweldig!

Ik zag de eindexamens van het conservatorium alhier
in de Martinikerk op het kleine orgel en het grote orgel
In een kleinere, aansluitende ruimte het examen piano forte
Dat is een serieus vak wat de studenten laat ervaren
hoe dit voelde en klonk toen er nog
geen vleugels bestonden zoals wij die heden ten dage kennen
Gespeeld op een replica uit 1800
een klein, sierlijk instrument zonder pedalen
Maar ik zag toch iets boven op en neer gaan en hoorde het dempen van
de snaren
Heb dit naderhand natuurlijk aan een inspectie onderworpen
We blijven nieuwsgierig!
Een kandidaat (de enige mannelijke) liet me zien hoe dit werkte;
Je doet dit met je knieën, dit verklaarde het omgekeerde
ronde dienblad, dat sommige dames onder hun voeten legden.

Hele mooie dames ook vond ik
dat waren de twee mannen die me begeleiden
met me eens!
Drie dames bezorgden me rechtopstaande haartjes op mijn armen
hun spel was krachtig en vol vuur
en het verbaasde me
dat ze zoveel moois en spannends uit dat frêle instrument wisten te halen
De werken die gespeeld werden waren van: Carl Philipp Emanuel Bach
een zoon van je weet wel…

Gisteren heb ik een sollicitatiegesprek gevoerd met 2 dames
het tweede gesprek na vele sollicitatiebrieven in anderhalf jaar
Het gaat om de functie van Redactie assistent
op een prachtplek in Haren, midden in de natuur
met de mooie naam “De biotoop”

Het was een goed gesprek en een leuke ervaring
ik heb een rondleiding gehad en
trapte mezelf zingend terug naar Groningen

Het gaat zoals het gaat
Het gaat goed!

Art: Katrien de Blauwer

 

 

 

Just me again

Geplaatst: mei 18, 2015 in kunst, persoonlijk
Tags:, , ,

anton rinzema_a

Het zat er aan te komen
Tijd voor mezelf
Eigenlijk geen idee hoe ik het zou ervaren
in de min of de plus
hoe het in te vullen?

Misschien zou ik schelpen zoeken of
zandkorrels tellen
Me laveloos zuipen kende ik al
dus dat maar niet!

Ondertussen een maat lichter
en nu nog meer
Al 5 maanden lang
eet ik als een bewust mens
Leer hierdoor schijnbaar
mijn behoeftes kennen
mijn grenzen
die me verbazen!

Ik trek me graag terug
helemaal op mezelf, in mezelf
Wat ik dacht nodig te hebben omdat…
klopte dus niet, de behoefte ligt dieper
die openbaar ik hier niet
Ik zou niet weten hoe

Ik ben nodig?
Niet veel
Want ik ben rijk!
Vooralsnog niet bang om
alleen te zijn
Ik duik er in met het besef
dat morgen niet vandaag is!

Art: Anton Rinzema
(Een man die me lief was)

L-E-V betekent Hart in het Hebreeuws, een goed gekozen naam voor deze groep excellente dansers.
Hetgeen ze brengen en laten zien moet wel rechtstreeks uit het hart komen, het is geweldig!

Vanaf het begin tot het einde heb ik gebiologeerd zitten kijken naar deze intense, vol spanning gebrachte voorstelling.
Vol overgave dansten ze samen of solo hun fantastische verhaal. Bepaald niet kinderachtig of terughoudend. Krachtig en indringend nemen ze je mee de diepte in, wild en gepassioneerd of opeens weer zacht en kwetsbaar.
De dansers gaven zich helemaal en waren meesterlijk!
Ze deden me vliegen en mijn adem inhouden om maar niets te missen.
Het was geweldig om mee te maken en moeilijk in woorden uit te drukken wat ik voelde en beleefde bij deze voorstelling.

Wereldklasse!

Nadat het gordijn sloot werden ze overstelpt met applaus, tot 3 keer een open doekje, één van de dansers schoot vol tijdens het applaus en dan zit ik ook met een brok in de keel.

Het was niet eens uitverkocht, onvoorstelbaar!

Dan zit ik hier

Het uur van de wolf

Geplaatst: april 2, 2015 in kunst, persoonlijk
Tags:, ,

heure_du_loup_2010-500x402
Opnieuw open ik de deur voor
een man met zwarte map in de aanslag
Of zoon thuis is?
Je herkent het type in een oogopslag
Ze vergallen je humeur
Dat is hun werk

Nee, lieg ik want hij ligt nog in bed
Mijn keel voelt droog
De man gaat onverstoorbaar door
Of ik de moeder ben?
En overhandigt me velletjes drukwerk met
Twee dagen voor zus en twee weken voor zo
En ik neem het aan en sluit de deur
Bezoek zoon en houdt een tirade
hij zegt niet te luisteren als ik zo tekeer ga
En ik bries dat ik er later op terug kom

Maar alles lijkt vast geschoten
In bed ril ik van de kou en heb angstdromen
Elke moeite is me te veel
En er volgt nog een financiële tegenslag
Compleet uitgeteld
Gespannen als een uitgerekt elastiekje
Neem ik mezelf in bescherming
Kruip in bed om te slapen midden op de dag
Sluit mijn ogen, laat de kleuren en vormen binnen
Die me kalmeren en troosten
Zachtjes glijd ik weg in mijn eigen kunstwerk
Iets houdt de wacht…

Art: Ger Boosten
(Bonnefantenmuseum Maastricht)