Post Tagged ‘stadsschouwburg groningen’

Het nieuwe theaterseizoen is weer begonnen, gisteren was ik bij de voorstelling van Jakob Ahlbom waar ik een groot fan van ben.
‘A Breathtaking nightmare on stage’, las ik over de voorstelling “Horror”.

Nu ben ik het kijken naar horror wel een beetje ontgroeit maar Ahlbom zijn stijl vind ik steeds verrassend en subliem. Hij geeft het mimespelen zoveel extra’s mee, de voorstellingen die ik van hem bezocht zijn altijd spectaculair!
De spelers zijn verbluffend goed en bewegen zich magistraal, ook nu mocht ik weer hoogstandjes van souplesse en vernuft aanschouwen.
Mijn buurman was voelbaar geschokt door de onverwachte geluiden en lichteffecten. Dit steekt allemaal zo fantastisch in elkaar en verloopt zo soepel dat je er totaal in mee gezogen wordt.

Ik heb verschillende knipoogjes naar films opgemerkt zoals: Rosemary’s baby, The Shining, The Exorcist en de Japanse film Ringu en dat handje Thing.
Het is een eerbetoon van Ahlbom aan dit genre en ook als je niet van horror houdt is het een een mooie voorstelling. Spanning met veel humor gebracht, schitterende speciale effecten!

De zaal was bezet met vooral jonge mensen, die vol vuur spraken over wat ze gezien hadden nadat de voorstelling was afgelopen en men de spelers drie keer terug applaudisseerde.

Het regende buiten maar dat deerde ons niet, dat heb je soms!

Advertenties

L-E-V betekent Hart in het Hebreeuws, een goed gekozen naam voor deze groep excellente dansers.
Hetgeen ze brengen en laten zien moet wel rechtstreeks uit het hart komen, het is geweldig!

Vanaf het begin tot het einde heb ik gebiologeerd zitten kijken naar deze intense, vol spanning gebrachte voorstelling.
Vol overgave dansten ze samen of solo hun fantastische verhaal. Bepaald niet kinderachtig of terughoudend. Krachtig en indringend nemen ze je mee de diepte in, wild en gepassioneerd of opeens weer zacht en kwetsbaar.
De dansers gaven zich helemaal en waren meesterlijk!
Ze deden me vliegen en mijn adem inhouden om maar niets te missen.
Het was geweldig om mee te maken en moeilijk in woorden uit te drukken wat ik voelde en beleefde bij deze voorstelling.

Wereldklasse!

Nadat het gordijn sloot werden ze overstelpt met applaus, tot 3 keer een open doekje, één van de dansers schoot vol tijdens het applaus en dan zit ik ook met een brok in de keel.

Het was niet eens uitverkocht, onvoorstelbaar!

Toneelhuis%20&%20FC%20Bergman%20-%20300%20el%20x%2050%20el%20x%2030%20el%20%20(Sofie%20Silbermann)%201%20300dpi_1

“De Stadsschouwburg is begonnen aan een monsterklus. Vrijdag moet er op het toneel een dorp staan met zestig echte bomen, een vijver en nog veel meer.” aldus het Dagblad van het Noorden vandaag over ‘300 el x 50 el x 30 el’ van FC Bergman.

Dat maakte de opwinding die ik voelde om deze voorstelling te gaan zien alleen maar groter, ik keek er echt naar uit en spoedde me naar het theater om dit gebeuren mee te maken. Ik zat op rij 5 en zocht mijn stoel aan de buitenkant maar na enige tijd bleek ik fout te zitten en bleek rij 5, nu rij 1 omdat het podium voor deze productie aangepast werd.

Op het toneel is een vijver gemaakt waar een man de hele voorstelling onverstoorbaar zit te vissen. Er is een sparrenbos gemaakt van maar liefst zestig sparren. Er zijn graszoden, grote gras- en rietpolen, onkruid, boombladeren, mos, aarde mest.
Je waant je in een gemeenschap in het bos maar dan ook echt! Rondom staan in een cirkel kleine huisjes, die via beeldschermen laten zien wat voor interieur er is en wie er woont. Op een rails rijdt een cameraman op een karretje geduwd door 3 mensen rondjes om het hele gebeuren vast te leggen op film en ons zo, steeds meer vertrouwt te maken met de bewoners. Al gauw is duidelijk dat er iets niet pluis is in deze gemeenschap, het stroomt maar door met woordeloze beelden en indrukken.
Het is fantastisch, ik onderga het als in een droom, alsof ik een superspannend  verhaal lees waarvan ik de uitkomst nog niet weet.
Er valt ook heel veel te lachen door de absurde vondsten die er getoond worden, een vrouw poept reuzenschelpen die haar partner dan weer betast, zijn middelste vingers bespuugt en die er zeer suggestief in laat verdwijnen. Het is een spektakel van heb ik jou daar en de muziek, schitterend wordt ook totaal ingezet in het gebeuren.
Als ik alles op ga noemen geef ik teveel prijs van deze prachtige voorstelling, het is er een die je niet mag missen als je van theater houdt. Het is als ik dit schrijf de meest opwindende voorstelling die ik ooit zag, ik was totaal ondersteboven.
En dan die finale, oh lord!

Ze werden drie keer terug geklapt en het applaus verstomde geen moment. Op de gang ging ik los: “Geweldig, wat geweldig”! Men keek mij aan en ik zei: “Sorry hoor, dat moest er even uit”. De meneer naast mij: “Dat geeft helemaal niet mevrouw, ik ben het volledig met u eens”!
Oh man, wat kunnen wij mensen toch prachtige dingen maken, fenomenaal!!!

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

(uit: The Hollow Men, T. S. Eliot)

Foto: Sofie Silbermann

NNT_De laatkomer_F_Marc de Groot

De-laatkomer-Noord-Nederlands-Toneel-foto-Reyer-Boxem-435x300

Bij binnenkomst van de Stadsschouwburg zie ik een groep oude mensen (boven de zeventig) met de hoofden naast elkaar in een cirkelvorm op de grond liggen. Tussen hun hoofden staat een bolvormige brandende lamp. “Hoe moedig”: denk ik, en “Ben blij dat ik er niet lig en hoe komen ze weer overeind”?! De toon is gezet, dit wordt een heftig thema!

Het toneel is gestript, een gifgroene bekleding is op de vloer gespannen. Over het toneel loopt een vrouw in bleekroze peignoir, met een zelfde kleur handtasje aan één hengsel hangend aan haar pols, duidelijk de weg kwijt te zijn. Met grote ogen loopt ze zoekend en in verwarring rond. Omdat er geen decor is lijkt het of ik naar een grote, lege fabriekshal kijk.

De hoofdpersoon Desiré heeft zo genoeg van zijn onuitstaanbare echtgenote en het leven dat hij tot nu toe met haar leidde, dat hij een onomkeerbare oplossing bedenkt waarmee hij haar in de wielen denkt te rijden. Hij simuleert een progressieve dementie en beland hierdoor in een verpleeghuis bewoont door Alzheimerpatiënten. Er word een lange muur naar beneden getakeld over de hele breedte van het toneel, met daarin enkel deuren naar kamers en een ingang. Een baar langs de kant dient om steun te bieden bij het lopen van de bewoners. Daarvoor lopen lange rijen tl-buizen, een uiterst deprimerende omgeving.

Het is de tekstbewerking van de roman van Dimitri Verhulst die we hier gespeeld zien. De poster van de voorstelling en ook de wervende tekst die mij hier bracht vanavond beloofden een hilarische voorstelling. Dat zie ik niet en zal ik ook niet zien!
Wel herinner ik me het radio-interview met Hans Dagelet waarin hij even vreemd lacht als hij het over de confetti heeft op de poster, dat lachen is me nu wel duidelijk!
Hij speelt zijn rol met verve, een spottende man die zijn omgeving wel eens en poepje zal laten ruiken. Zijn teksten zijn schitterend en vol ironie maar langzamerhand krijgt de omgeving vat op hem en begint het te schuren. Mijn maag voelt als een steenklomp en dat blijft, het is een stuk met weinig lucht en uiterst confronterend.
Nog steeds loop ik na te kauwen, het prachtige spel van de hoofdfiguur, het mooie pianomoment door Ethienne Thijs (Nico van der Linden) en het gezamenlijk gezongen lied (‘Hoe je heette ben ik vergeten’) ten spijt.
Dat zal ook met mij te maken hebben en de meegebrachte gemoedstoestand maar ik vond het zwaar.
Ook het ijsje dat werd aangeboden door de ouderen van de vloer in het begin konden daarin geen verandering brengen, de tampons die in de open vochtige lichaamsholten werden gestopt bij lijken, vertelde de verteller (Peter Vandemeulebroecke) en schijnbaar vervangen door absorberende doekjes, stonden nog duidelijk en levensgroot in de weg. Grap of niet ik visualiseer dat direct!
Naar adem happend zag ik de vrouw Liesbeth (Roni Haver)  weer op de vloer liggen, haar lijf kromgetrokken als in de film the exorcist.
De enige die wat lucht in de voorstelling bracht was de dochter Charlotte (Lies Pauwels) maar verder vond ik het behoorlijk afzien!

Foto boven: Marc de Groot
Foto onder: Reyer Boxem

 

 

 

 

 

 

Vandaag de première in de Stadsschouwburg Groningen. Ik ben er bij en laat van me horen.

Noord Nederlands Toneel
DE LAATKOMER

Vier het leven met Hans Dagelet
‘De Laatkomer’ naar de gelijknamige bestseller van de Vlaamse auteur Dimitri Verhulst, volgt het leven van Désiré, een man op leeftijd die de kleinerende houding van zijn vrouw zat is en weer plezier wil hebben in het leven. Hij besluit revanche te nemen en belazert zijn omgeving op hilarische wijze door zich voor te doen als demente grijsaard. Hij maakt zijn leven tot één groot feest.

VuurvrouwenSetSize17501154.5-Vuurvrouwen-1
De speelruimte is fantastisch gemaakt.
Links is het decor maar zo’n 3 meter diep, er is een hoge muur van gespannen jute die gebroken wit is gekalkt. Hiervoor staat een wc van roestvrij staal, op de muur is Mickey Mouse getekend waaronder een lage doorgang waar twee van de acteurs gebukt of kruipend op en afgaan. Micky staat hand in hand met het ‘napalmmeisje’ (de gefotografeerde naakte meisjesfiguur verbrand door napalm in de Vietnamoorlog) en daardoor in ons gemeenschappelijke geheugen gegrift.
Hiernaast maakt de muur een hoek naar achteren en daarna over het hele toneel naar rechts. Bovenaan is een tekening van een gekruisigde Jezus met enorme spijkers in zijn handen, waaraan tasjes hangen van allerlei dure modehuizen.
Ook is er een lijst met namen van de rijkste mensen ter wereld met daarachter de biljoenen aan rijkdom vermeld. De muren worden tijdens de voorstelling nog verder beschreven door de spelers, zo krijgt ook het ‘napalmmeisje’ een rokje aan en een ballon.
Er staat voor de rechtse wand een bank en rechtsvoor op het toneel een naaimachine. Tegen de wand staat in de hoek een engelachtig figuur met een witgekalkte lange juten jurk, ook haar haren, blote armen en gezicht zijn wit geschminkt. Zij staat bewegingloos  en met de rug naar ons toe en gaat verscholen in het decor. Ook de vloer is wit en op een laag krukje zit een vrouw met een shagje in haar hand.

Zij is Ulrike Meinhof (Fania Sorel) die zich in de jaren zeventig verzette tegen de zwijgcultuur van het naoorlogse Duitsland. Als geweldloos verzet wordt beantwoord met geweld van de politie, is gewapend verzet het gevolg. Ulrike vocht met de Rote Armee Fraktion (RAF) voor haar idealen, maar werd gezien als een gevaarlijke terrorist en tot levenslang veroordeeld.

We volgen Ulrike in de laatste uren van haar leven. Wat zich afspeelt is zo fantastisch, met zo’n enorme concentratie gespeeld…. fenomenaal! De adrenaline joeg door mijn lijf en was uren na de voorstelling nog aanwezig. Het vereist natuurlijk ook de nodige concentratie van de kijker en luisteraar want er worden heel wat personen opgevoerd. Zo was daar de moeder van Ulrike. Een zuipende vriendin/salonsocialiste die denkt Ulrike te begrijpen en af en toe enorm op de lachspieren werkt met haar man. (Hun wijn bewaarden ze in de wc-pot, waarboven ze ook nog eens over haar nek gaat). Dan is er Ulrikes advocaat. En natuurlijk Andreas Baader en Gudrun Enslinn, die haar niet werkelijk vertrouwen en door wie ze zich in de steek gelaten voelt, waardoor haar  eenzaamheid en isolement ondraaglijk worden. Een Katholieke intimiderende veroordelende rechtspreker van Jeanne.
Een door Ulrike bewonderde Jeanne d’Arc (Goele Derick) die ook haar innerlijke strijd ten tonele brengt. En dan natuurlijk de prachtige engel (Maartje Teussink) die op een weergaloze manier haar nummers de zaal in zingt.
De haatmonoloog waarmee Ulrike de voorstelling besluit is van een kracht en intensiteit waarvan je kippenvel krijgt.
Het is een voorstelling die ik u van harte en met klem aanbeveel, toneel van de bovenste plank!

Waarom komen we niet meer in verzet? En als we in actie komen, hoever mag je dan gaan voor je idealen?

Wie zich neerlegt bij hoe het in deze wereld nou eenmaal is, die heeft nooit geleefd.

Foto’s: Leo van Velzen