Post Tagged ‘Toneelhuis/FC Bergman’

Nadat ik de voorstelling ‘300 el x 50 el x 30 el’ vorig jaar bezocht van FC Bergman en daar helemaal door opgeladen de Stadsschouwburg verliet, twijfelde ik geen moment bij het kopen van een prijzig kaartje voor deze voorstelling ‘Het land Nod’. Dat verwijst naar het land dat Kaïn invluchtte na de moord op zijn broer Abel.
Ook wel het land van de zwervers genoemd.

Maar liefst 9 trailers zou dit spektakel nodig hebben om het gigantische decor (een nagebouwde museumzaal) de Rubenszaal van het Antwerpse Koninklijke Museum van Schone Kunsten te vervoeren.
Vandaar dat dit grootse gebeuren werd opgevoerd in de Expohal van het MartiniPlaza. Er waren maar 300 zitplaatsen (een plastic tribune met bibberstoelen) per voorstelling beschikbaar. Dat gaat je dan ook in de portemonnaie raken.

Ik heb echt wel gelachen om de hilarische, slapstickachtige toestanden die zich afspeelden rond het grote schilderij ‘De Lanssteek’ van Rubens, die als laatste schilderij verwijderd diende te worden uit de zaal die gerenoveerd moest.
Er waren soms heel mooie beelden te bewonderen, voor mij vooral de scene waarin de hele vloer met dekens werd bedekt en er door bewegingen van de dansers een zee werd geschetst.

In recensies die ik las werden Pina Bausch genoemd, Jakob Ahlbom, Buster Keaton.
U weet, allemaal favorieten van mij als u mijn blog al langer volgt. Buster Keaton was zeker terug te vinden in deze voorstelling. Maar de namen Pina Bausch en Jakob Ahlbom vond ik gezocht en overdreven.
Het was allemaal te groots opgezet naar mijn idee, ik voelde me geen moment opgenomen in de voorstelling. Belemmerd door de TL-achtige belichting die er veelvuldig (gedempt maar enorm zichtbaar door de stalen constructie boven onze hoofden) gebruikt werd.
Er waren zeker mooie beelden en vertellingen, spectaculaire vondsten, grappige ontwikkelingen, harde explosies met grote gevolgen.

Maar de ziel, de vervoering, de ontroering, de poëzie heb ik niet kunnen ervaren, daarvoor was de setting te kil, te ver van me af om verbonden te kunnen zijn met mijn gevoel.

Advertenties

Toneelhuis%20&%20FC%20Bergman%20-%20300%20el%20x%2050%20el%20x%2030%20el%20%20(Sofie%20Silbermann)%201%20300dpi_1

“De Stadsschouwburg is begonnen aan een monsterklus. Vrijdag moet er op het toneel een dorp staan met zestig echte bomen, een vijver en nog veel meer.” aldus het Dagblad van het Noorden vandaag over ‘300 el x 50 el x 30 el’ van FC Bergman.

Dat maakte de opwinding die ik voelde om deze voorstelling te gaan zien alleen maar groter, ik keek er echt naar uit en spoedde me naar het theater om dit gebeuren mee te maken. Ik zat op rij 5 en zocht mijn stoel aan de buitenkant maar na enige tijd bleek ik fout te zitten en bleek rij 5, nu rij 1 omdat het podium voor deze productie aangepast werd.

Op het toneel is een vijver gemaakt waar een man de hele voorstelling onverstoorbaar zit te vissen. Er is een sparrenbos gemaakt van maar liefst zestig sparren. Er zijn graszoden, grote gras- en rietpolen, onkruid, boombladeren, mos, aarde mest.
Je waant je in een gemeenschap in het bos maar dan ook echt! Rondom staan in een cirkel kleine huisjes, die via beeldschermen laten zien wat voor interieur er is en wie er woont. Op een rails rijdt een cameraman op een karretje geduwd door 3 mensen rondjes om het hele gebeuren vast te leggen op film en ons zo, steeds meer vertrouwt te maken met de bewoners. Al gauw is duidelijk dat er iets niet pluis is in deze gemeenschap, het stroomt maar door met woordeloze beelden en indrukken.
Het is fantastisch, ik onderga het als in een droom, alsof ik een superspannend  verhaal lees waarvan ik de uitkomst nog niet weet.
Er valt ook heel veel te lachen door de absurde vondsten die er getoond worden, een vrouw poept reuzenschelpen die haar partner dan weer betast, zijn middelste vingers bespuugt en die er zeer suggestief in laat verdwijnen. Het is een spektakel van heb ik jou daar en de muziek, schitterend wordt ook totaal ingezet in het gebeuren.
Als ik alles op ga noemen geef ik teveel prijs van deze prachtige voorstelling, het is er een die je niet mag missen als je van theater houdt. Het is als ik dit schrijf de meest opwindende voorstelling die ik ooit zag, ik was totaal ondersteboven.
En dan die finale, oh lord!

Ze werden drie keer terug geklapt en het applaus verstomde geen moment. Op de gang ging ik los: “Geweldig, wat geweldig”! Men keek mij aan en ik zei: “Sorry hoor, dat moest er even uit”. De meneer naast mij: “Dat geeft helemaal niet mevrouw, ik ben het volledig met u eens”!
Oh man, wat kunnen wij mensen toch prachtige dingen maken, fenomenaal!!!

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.

(uit: The Hollow Men, T. S. Eliot)

Foto: Sofie Silbermann