Post Tagged ‘verdriet’

anna-lange

Dit is wat ik voel en niet duidelijk wil maken
een mens heeft tenslotte recht op zijn eigen gedachtes en gevoelens.

Zoon is uiteindelijk vertrokken, richting eigen leven.
Met twee lieve, bekende meiden, een buitenkansje!

Zondag om 11.00 uur ging hij en kwamen van beiden de tranen,
ik dacht even dapper over te schakelen, ‘valt me niet tegen’ zei ik.

Vier dagen later heb ik een poel gevuld
Ik weet wel dat het goed komt, flikker toch op!

 

Art: Anna Lange

Het beeld Sideway Scenery II is te zien in de groepsexpo ‘Camouflaged Pearls’ bij Bruthaus gallery in Belgi├ź.

 

 

 

Advertenties

En toen

Geplaatst: juni 10, 2014 in kunst, persoonlijk
Tags:, , ,

collectie_4fa52f00c4ba2

Dagen lang is het zeer onrustig in mij
maar een vervolg zat er niet in
ik onderzocht wat er leeft in me
dat is veel chaos, onzekerheid
en veel huilen, dat ook
jarenlang zocht ik balans
tussen al deze gevoelens
en angsten die het opriep
ik ben er zo klaar mee!

Het schuldgevoel dat ik had
over het drankmisbruik
dat plaatsvond
niet in mijn familie
zoals sommigen misschien dachten
maar door mij
jarenlang zat ik in een milieu
waarin bij samenkomst
de wijn op tafel stond
al jaren hoorde dat er bij
kunstenaarsscene waarin ik verkeerde
in Groningen

Die niet veel waard bleek
qua vriendschap als
het er op aankwam
er is niemand meer over

Het gesprek dat ik voer
aan de telefoon als zoon in bed ligt
over het gebeurde
komt terecht bij een zeer rustig persoon
het wordt niet gelijk een toestand
van jewelste
misschien heeft zoon moeten poepen
tijdens de wandeling
droeg vader een ring
of is er een andere verklaring
en ik zou willen dat het zo was!

De volgende ochtend
speel ik met zoon
ik heb over enkele uren een afspraak
in het ziekenhuis
ik gooi hem op mijn bed
en hij schatert het uit
het bed is gedekt
en ik herhaal de manoeuvre
tot zoon opeens hard begint te huilen
hij is op het middenstuk terecht gekomen
daar waar de twee bedden elkaar raken
met zijn hoofd
oh grote ellende!

In het ziekenhuis
krijg ik te maken met een
koude kikker
hij laat zoon zich uitkleden
(kan dat niet wat humaner)
ik vertel over ongeluk in de morgen
en of hij daar ook onderzoek naar wil doen
mijn arme, lieve jongen
na het onderzoek gaat zoon spelen
met kinderspeeltjes die er zijn

De arts zegt dat
alle pijlen de verkeerde richting uitwijzen
maar dat het ook kan
dat zoon een harde ontlasting had
(de man voert verscheidene gesprekken tussendoor
aan telefoontjes die binnenkomen)
ik vind hem zeer onsympathiek!

Daar sta je dan met je tegenstrijdige gevoelens
ik bel een vertrouwensarts
een vrouw
en we maken een afspraak
en we praten en praten en praten
zij vraagt of zij een gesprek met mijn ouders
zal voeren, ze inlichten
dat kan ik niet maken, zeg ik
een vreemde met zo’n bericht
dat moet ik zelf doen!
Ik doe er weken over
houd de boot af

Tot ik uiteindelijk
alles bij elkaar raap
en hun op de hoogte breng
ze zijn stil
mijn stiefvader zegt:
“Het is het smerigste van het smerigste wat iemand kan doen”!
en ik twijfel maar zeg:
“Nooit zal zoon hier nog logeren
en er wordt niet meer gewandeld
zonder mij,
ik hoop dat het niet gebeurd is
maar tot twee keer is
zijn cupidoboog geïrriteerd geweest
na een wandeling met jou
en dat grijpen naar z’n kontje
ik krijg dat niet uit mijn hoofd
en als het niet waar is
dan moet je begrijpen dat er hier
enkel verliezers zitten, ook ik!

Ik heb maanden daarna nog
een wandeling gemaakt in de sneeuw
alleen met pa (zoals ik hem noemde)
we hebben gepraat en gepraat
mijn moeder eiste dat ik mijn excuses aanbood
maar dat kon ik niet
opnieuw herhaal ik dat er geen winnaars zijn
in dit verhaal, dat ook ik slachtoffer ben
hij zegt me: “Als je het zeker had geweten
had je me aangegeven”?
“Ja” : zeg ik.

Mijn moeder heeft het vertelt
aan halfzusje
ik ben perplex!
Heb je het haar verteld?
vraag ik ongelovig!
“Ja, ze kon het niet verhullen
dat er iets met haar was
ze zag het aan me”.
“En wie heb ik denk je”?
maar daar wordt niet op gereageerd.

Als ik op een middag
op de camping ben
en halfzusje ook met haar man en kinderen
word ik door het hele span genegeerd
ik ben er zo door geraakt dat ik een hevige huilbui krijg
zo een die vanuit je buik komt
niet te stuiten
niet een strekt een hand naar mij uit
niet een spreekt een woord tegen me
ik hoor er niet meer bij!

Art: Danielle Luinge

 

 

Sanne Sannes1

Toen mijn vader stierf
na een auto-ongeluk
ik bijna tien
besefte ik opeens
terwijl ik de straat overstak
dat ik ook zou sterven en
niet als enige
sterven alom

We zouden een
cadeautje kopen
want ik zocht je overal
een speeltje tegen het gemis
dat me blij moest maken
iets waar ik me op kon
verheugen
toen ik de straat overstak
was dat over

Opeens was ik mij bewust
van mijn sterfelijkheid
en die van anderen
mijn oom die voogd werd
en die ik bewonderde
volgde
midden op Schiphol
voor zakenreis
hartaanval
toen een andere oom
kanker
heel jonge mensen besef ik nu
mijn vader was 32
de dood was overal

Dit gebeurde in een tijdsbestek
van zo’n 4 jaar
en alles werd anders
minder

Art: Sanne Sannes

Tocetea_Jimmie_Durham

Morgen laatste werkdag
op dit moment kerstdiner
in volle gang
waar ik geen deel aanneem
heb de klas ingericht
tafels gedekt
prettig aangekleed
rotzooi verborgen
onder kerstkleedjes
nog thee gedronken
met collega’s
en toen naar huis
ik slaap te weinig
alles voelt als teveel
om voorrang strijdt
schelden of janken
morgen afscheid van
drie
van mijn collegae
naast verdriet
heerst er woede
in mij

alles woelt…

Art: Jimmie Durham